Zo robuust ging klankbeeldhouwer Eno zelden te werk

Knap hoe Brian Eno steeds nieuwe wegen vindt om de door hem min of meer uitgevonden ambientmuziek spannend te houden.

Gijsbert Kamer
null Beeld
Beeld

Op The Ship, zijn zesde plaat voor Warp, een van de toonaangevendste labels voor elektronische (dans)muziek, probeert hij zijn eigen zang met lange, golvende elektronica te combineren. Dat levert buitengewoon spannende muziek op. Je hoeft niet te weten dat de Titanicgeschiedenis model stond voor het ruim twintig minuten durende titelstuk om erdoor gegrepen te worden.

Fickle Sun (i) begint verraderlijk als dromerig ambientstuk, Eno zet zijn mooiste stem op, vervormt en dubbelt die en de compositie lijkt even te ontsporen naar het abstracte niveau dat we kennen van Scott Walker. Zo robuust ging klankbeeldhouwer Eno zelden te werk, maar het mooiste komt het laatst. Een puntgaaf gezongen I'm Set Free van Velvet Underground. Brian Eno als popzanger, we hoorden het te weinig. Maar wellicht voelt dit album voor hem precies als de bevrijding die hij bezingt en komt er meer moois.

Brian Eno
the Ship
Warp/V2

Meer over