Stijlpastoor

Zo’n opgestroopte mouw, wat zegt dat nou?

De ene opgestroopte mouw is de andere niet, laat Esquire-hoofdredacteur Arno Kantelberg nog maar eens zien.

De vorige maand verschenen biografie Lodewijk over Lodewijk Asscher werd door de uitgever aangekondigd als ‘het ware verhaal achter de comeback van een groot politiek talent’. Dat was voor de beurt gesproken, zoals we nu weten, want de comeback werd een vertrek door de achterdeur. In zijn boek zag biograaf Wilfred Scholten de bui al hangen. Hij schreef over ‘iets waar zijn medewerkers het beslist nooit over mochten hebben’: Asschers ‘kledingkeuze’. De PvdA-voorman weigerde kritisch naar zichzelf te kijken. Hij weigerde zich te spiegelen aan Mark Rutte die er wel ‘tiptop uitzag’, in tegenstelling tot Asschers ‘slobberige blauwe pak’ en overhemden ‘die niet van de beste kwaliteit waren’. Exit Lodewijk.

AMSTERDAM - Joris Thijssen , directeur van Greenpeace. ROBIN UTRECHT Beeld Hollandse Hoogte
AMSTERDAM - Joris Thijssen , directeur van Greenpeace. ROBIN UTRECHTBeeld Hollandse Hoogte

In campagnetijd krijgt de op deze plek eerder gememoreerde communicatieve kracht van kleding een extra dimensie. Vier jaar geleden leverden de opgestroopte mouwen van Jesse Klaver veertien zetels op voor GroenLinks. Klaver parallelliseerde met zijn mouwen aan die van Barack Obama en Justin Trudeau, jonge staatsmannen die toonden dat ze klaar waren om – letterlijk – de handen uit de mouwen te steken. Zoals Klaver zei in Vrij Nederland: ‘Als ik campagne voer, moeten de mouwen worden opgestroopt. Zo van: we gaan ertegenaan!’

Maar de ene opgestroopte mouw is de andere niet. Zie hierboven bij Joris Thijssen, nummer zes op de kieslijst van de PvdA, de dolende stukken stof die onverschilligheid uitstralen in plaats van daadkracht. Op bovenstaande foto was Thijssen nog directeur van Greenpeace. Inmiddels zag ik hem bij een debat in De Balie al met strakker opgerolde mouwen – het voortschrijdend inzicht waarmee die andere ex-Greenpeacer Diederik Samsom de PvdA aan een verkiezingszege hielp.

In Italië hanteren ze de volgende methode: de manchet van je overhemd vouw je eenmaal om. Daarna nog een keer, maar op dubbele lengte. De onderste helft plooi je vervolgens over de bovenste helft. Dat creëert vlak boven de elleboog een strakke vorm.

circa 1950:  Portrait of French author Jean Genet (1910 - 1986) sitting in front of a bookshelf with his shirt sleeves rolled up, holding a cigarette.  (Photo by Hulton Archive/Getty Images) Beeld Getty Images
circa 1950: Portrait of French author Jean Genet (1910 - 1986) sitting in front of a bookshelf with his shirt sleeves rolled up, holding a cigarette. (Photo by Hulton Archive/Getty Images)Beeld Getty Images

In Frankrijk zien ze mouwen als croissants van Danerolles, die rollen ze op tot boven de biceps. Jean Genet kon dat als geen ander, de best geklede schrijver van zijn generatie. Op het beroemde portret van Brassaï draagt Genet hetzelfde overhemd als hierboven, met zichtbare initialen aangebracht aan de onderzijde. Een maathemd dus.

Behalve de wijze van vouwen bepaalt de hoeveelheid getoonde huid de boodschap. Maar dat wisten we al van Ionesco: ‘De toekomst is ons hemd, maar het heden is onze huid.’ Al heb ik eigenlijk nooit begrepen wat hij daar nou mee bedoelde.

Jean Genet, une vie de transgression

Meer over