Review

Zo drijft Linkin Park de Ziggo Dome tot wanhoop

De band Linkin Park is nooit een dogmatische rockband geweest. Vanaf hun eerste platen experimenteren de Amerikanen met gewaagde genremixen. Ze maakten nummers met Jay Z, gebruikten elektronische beats en draaitafels, en legden raps naast brullende metalzang.

Zanger Chester Bennington van Linkin Park tijdens een concert in 2014 Beeld epa
Zanger Chester Bennington van Linkin Park tijdens een concert in 2014Beeld epa

Maar temidden van al die muzikale wildgroei bloeiden toch ook aardige liedjes op; knallende meezingers van bijvoorbeeld de debuutplaat Hybrid Theory, die van Linkin Park een stadionrockband maakte die het schopte tot headliner op de grootste popfestivals, zoals Pinkpop in 2012.

Linkin Park

Ziggo Dome, Amsterdam, 20/6.

Maar op de laatste platen, en dus ook dinsdagavond in de Ziggo Dome, lijkt Linkin Park doorgeschoten. Het vorige maand verschenen album One More Light staat vol alledaagse pop en dance, en iets als een gitaarriff is onvindbaar. En zo begint de show in de Ziggo Dome dus ook met gonzende synths en een overdaad aan platte housebeats. Het nummer Talking to Myself klinkt als een slappe EDM-track van Calvin Harris. Het nummer maakt niets los bij het publiek, dat vooral ontheemd om zich heen staat te kijken. En soms zelfs een oudmodisch 'boe' richting het podium schreeuwt.

Tot er zo af en toe een oude track voorbijkomt natuurlijk, zoals One Step Closer van het eerste album uit 2000. Het popstadion ontwaakt ineens vanuit een heel diepe slaapstand en kan plotseling dus toch meezingen en armzwaaien.

Maar daarna valt de stilte weer in, bij het recente nummer Castle of Glass dat alweer verdrinkt in elektronica en ouderwetse house. De lichtshow is minimaal en voor een grote zaal als de Ziggo Dome veel te armzalig, dus daaraan valt ook weinig popplezier te beleven. En wat zingt Chester Bennington toch lelijk in dit repertoire: hij kan prima uithalen als rockvocalist, maar dit genre van de betekenisloze mooizingerij beheerst hij gewoon niet.

Zo drijft Linkin Park de Ziggo Dome tot wanhoop. De oude fans willen meebrullers uit de begintijd en liedjes als Breaking the Habit, die ook worden voortgeduwd door mechanische beats maar het zijn tenminste goede liedjes met leuke refreintjes. Het nieuwe werk, zoals de zoete single met de pesterige titel Heavy, is niet om aan te horen, en daarmee verbindt Linkin Park dus ook geen nieuwe fans aan zich.

De band heeft een probleem, zoveel is duidelijk. Het vervreemdt de oude aanhang van zich en verzuimt nieuwe volgelingen mee te slepen omdat de band simpelweg geen goede songs meer schrijft. Rock met dance en hiphop mengen is natuurlijk prima, en de moed van Linkin Park mag ook best worden gewaardeerd, maar probeer in die zelfbedachte muzikale constructie dan wel bijzonder en het liefst onvergetelijk materiaal te schrijven.

Bij de drang om door de kaders van de muzikale disciplines te breken, lijkt Linkin Park nu vooral de eigen glazen in te gooien.

Meer over