Zes jaar

Harlan Coben weet hoe je spanning kruidt met humor

Levendig, slim, spannend, een geraffineerde dans van verhaallijnen, twists en turns, een wereld bevolkt met extreme personages, een humoristische, strak gecomponeerde chaos, waarin onbaatzuchtige liefde een even grote rol kan spelen als tomeloze haat en geweld. Zulke verhalen schrijft Harlan Coben. In een serie rond sportmakelaar/privédetective Myron Bolitar en in stand-alones waarin iedereen een weg zoekt die ademloos gevolgd kan worden.

Neem Zes jaar (Six Years), de nieuwe Coben. Hoofdpersoon Jake Fisher, een meter vijfennegentig, gebouwd als een houthakker, tijdens zijn studie aan Lanford College gewerkt als uitsmijter in een nachtclub, daarna jongste docent aan de faculteit politicologie. Hij had grote, echte handen, zei Natalie, mannenhanden.

Maar zijn grote liefde - een sterke, meer dan puur psychische aantrekkingskracht - trouwde volledig onverwacht met een man die Todd Sanderson heette. Toddy, Todd-man. Een klootzak met een vierdagenstoppelsmoel.

Bij het huwelijk kijkt Jack toe. 'Twee handen drongen mijn borstkas binnen, pakten aan weerskanten mijn broze hart beet en braken het in tweeën.' Natalie laat hem beloven dat hij haar en Todd met rust zal laten. Niet volgen, bellen of mailen. Hij denkt wel iedere dag aan haar.

Zes jaar later. De grootste verandering in zijn leven zou zich gaan voltrekken tussen 15.29 en 15.30 uur. Hij is inmiddels vijfendertig jaar, professor Fisher, faculteitshoofd politicologie aan Lanford College in Massachusetts. Op de homepage van de universiteit ziet hij een overlijdensbericht van oud-student Todd Sanderson, tweeënveertig jaar. Hij laat een vrouw en twee kinderen na.

Jake boekt een vlucht naar Savannah. Waar hij ontdekt dat de echtgenote van Todd beslist niet Natalie is, en die twee tienerkinderen niet van haar kunnen zijn. Van de plaatselijke barkeepster hoort hij dat Sanderson vermoord is. 'De populaire chirurg en weldoener Todd Sanderson' was in zijn eigen huis bij een vermoedelijk uit de hand gelopen beroving om het leven gebracht. De odyssee die Jake Fisher onderneemt om Natalie te vinden schopt hem van het universiteitsmilieu naar de maffia. Mensen staan elkaar naar het leven, vernietigen anderen om iets te ontdekken of te verbergen. Jake gaat bijna aan zichzelf twijfelen omdat veel mensen het verleden ontkennen. Nee, die plaatsen bestaan niet, en die personen ook niet.

'Toen ramde ik mijn vrije onderarm in het kuiltje van zijn hals, in een poging de luchtpijp te raken. Als ik hem iets dieper zou kunnen doordrukken... Toen gebeurde het. De auto kwam met een ruk tot stilstand. Ik hoorde een afschuwelijk krakend geluid, als van tientallen vochtige takjes die knapten. Zijn luchtpijp begaf het als een natte prop papier-maché.'

De afwisseling van geweld en humor is effectief. Een herinnering aan het teken- en schrijfkamp in Vermont waar Jake Natalie voor het eerst ontmoette: 'Het waren allemaal van die pseudo-intellectuelen, die werkten aan Amerika's nieuwste meesterwerk. Soms lazen deze topauteurs voor uit eigen werk. Een zekere Lars werkte aan een gedicht van zeshonderd pagina's over Hitlers laatste dagen in de bunker, geschreven vanuit het standpunt van de hond van Eva Braun. Zijn eerste lezing bestond uit tien minuten blaffen.'

Vele wegen leiden naar een liefdadigheidsinstelling die mensen een nieuwe start in het leven biedt. Oude en nieuwe levens, waan en werkelijkheid.

Alleen een groot verteller kan van zoveel ingrediënten een topverhaal maken. Met ook nog eens een ontroerend einde. 'Ik ook van jou.' Durf dat maar eens zo op te schrijven dat het niet als een cliché doodvalt.

Meer over