Animatie

Wreck-It Ralph

De film mag dan wel 3D zijn, hoe antieker de game, hoe platter de personages eruit zien en hoe stroever ze lopen

Zombie-achtig kijken ze voor zich uit, de kinderen die in Wreck-It-Ralph al om negen uur voor de deur van de spelletjeshal staan. En ze zijn niet de enigen op wie de dagelijkse dosis videogames een geestdodend effect heeft. Wat te denken van de game-personages zelf, die allerlei vastomlijnde, maar daarom niet minder idiote toeren moeten uithalen zodra iemand een muntje in hun kast gooit, en die nooit eens een kijkje kunnen nemen in een ander spel?

Ralph, de domme kracht die in de game uit de titel slaafs de boel kort en klein slaat, heeft genoeg van zijn rol. Hij wil een keer de held zijn en smokkelt zichzelf andere games binnen. Zoals Hero's Duty, omdat je daar kunt vechten tegen bloeddorstige reuzenkevers en een gouden medaille kunt winnen.

De animatoren van deze onderhoudende Disneyproductie hebben aan de botsing van virtuele spelletjeswerelden duidelijk hun hart opgehaald. Wreck-It Ralph mag dan wel 3D zijn, hoe antieker de game, hoe platter de personages eruit zien en hoe stroever ze lopen. Tegenover de hyperrealistische, apocalyptische vormgeving van Hero's Duty staan de als politieagent uitgedoste chocobroodjes en overspannen snoepkleuren in een ander spel. En dan trakteert regisseur Rich Moore de echte gamefreaks ook nog eens op talloze verwijzingen naar bestaande (maar vaak werkeloze) spelletjesfiguren. Met zo veel geïnspireerde lolligheid kan het aftandse ben-blij-met-jezelf-verhaaltje de pret niet drukken.

Meer over