KUNSTCOLUMNHERIEN WENSINK

Woorden die overbrengen wat een wereld zonder kunst betekent

null Beeld

Heel lang geleden, op 2 maart, organiseerde de theatersector een ‘solidariteitsavond’ in de Stadsschouwburg Amsterdam. Over hoogst decadente zaken als cao’s en fair pay ging het toen. Er dreigden bezuinigingen, theatermakers maakten zich zorgen – een beetje. Groepen voor wie nu faillissement dreigt, ijverden toen voor eerlijke betaling. Dat was bijna gelukt. Om een oude toneelschrijver te citeren: ’t kan verkeren.

De ironie wil dat actrice Malou Gorter naar aanleiding van die avond aan toneelschrijfstudent Melissa Knollenburg vroeg om zich een wereld voor te stellen zonder kunst. ‘Als er woorden voor zijn’, zei Gorter profetisch, ‘dan kunnen we misschien overbrengen wat er zou gebeuren als de hele boel plat ligt.’ Nadat de boel daadwerkelijk plat kwam te liggen, maakte Knollenburg haar gedicht af.

Soms moet je anderen het podium geven, als die de woorden wel hebben. Daarom hier Melissa Knollenburg. Ik gun haar een glansrijke toekomst in een vitale theatersector. En Malou Gorter wens ik nog vele volle zalen toe.

En nog

aan Malou Gorter

Dit land vol schimmen van verstomde personages
vol van plannen die voor onbepaalde tijd zijn lamgelegd
draagt de sporen van performers die niet opkwamen

Precies om vier uur klinkt in de stad geklater
er valt een droom in duigen
En daarbuiten – iets gaat zijn gang

In onze handen lekken pennen nog ongekookte woorden
onverteerbare zinnen – De kast puilt ervan uit
en toch zijn er altijd meer in voorraad nodig

Het leegstaande theater verandert in een herberg
voor scènes die nog high zijn van hun eerste lezing
zij slapen hun roes uit op het tweede balkon

En nog altijd klinkt daar het warmlopen van spitzen
het trainen van de banden in een stemoefening

En nog galmt de koorzang door spookachtig lege zalen
trillen snaren in de piano zonder bespeler die ze raakt

En nog dagelijks slaat een boek haar eigen bladzijdes om
wachtend op een lezer die aanraakbaar durft te zijn

Wij zien slechts een fractie van van de toekomst niets verwachten
van je koest houden uit respect voor het leven van een ander
van hopen dat er morgen nog een daarbuiten is

Dit is de wereld zonder kunst
Ze is onder narcose

Terwijl zij wacht op de dag dat ze bij bewustzijn mag komen
verplaatst de staande ovatie zich van theater naar op straat
naar balkons en open ramen
vanuit huizen waar verhalen schuilen voor
nog tot stand te komen personages
die in een tragedie kruipen voor in de toekomst volle zalen

Ze wacht op het ensemble dat oprent
voor de derde buiging

Melissa Knollenburg

Meer over