Wonderlijke combinatie die goed uitpakte

Strijkkwartet Zapp4 en gitarist Marc Ribot: een wonderlijke combinatie die goed uitpakte.

Gijsbert Kamer
Marc Ribot tijdens een concert in 2012. Beeld ANP
Marc Ribot tijdens een concert in 2012.Beeld ANP

Den Bosch heeft een reputatie wat betreft het samenvoegen van grootheden uit de impro- en jazzwereld. Vorig jaar deelde het Nederlandse strijkkwartet Zapp4 tijdens November Music het podium met de Noorse producer van elektronische muziek Jan Bang. Dit jaar was gitarist Marc Ribot te gast in de Verkadefabriek.

Een wonderlijke combinatie, die zaterdagavond goed uitpakte. Zapp4 speelde nieuw werk dat al snel alle kanten uit schoot. Altviolist Oene van Geel begon tokkelend op zijn instrument waarbij Ribot makkelijk aansluiting kon vinden. Het klankbeeld van vier strijkers met het semi-akoestische geluid van Ribot verschoot vaak van kleur, de speelse composities leken Ribot ook op het lijf geschreven.

Toch leek het alsof de New Yorkse Ribot een meer dienende rol had dan eerder die dag, toen hij met z'n trio in W2 een zinderend concert gaf. Prachtig was de verschijning van de 79-jarige bassist Henry Grimes, die nog speelde met de legendarische saxofonist Albert Ayler, wiens werk naast dat van John Coltrane centraal staat op de recente cd van het trio, Live At Village Vanguard.

Een uur non-stopimprovisatie, waarin Ribot met als houvast kleine stukjes uit bijvoorbeeld Coltranes Dearly Beloved, steeds dieper over zijn gitaar gebogen krakend, swingend, rockend en soms heel teder speelde. Grimes pakte een viool ter afwisseling en drummer Chad Taylor liet de cimbalen dansen terwijl Ribot in opperste concentratie de lijnen uitzette.

's Avonds speelde Ribot op een andere gitaar, de Gretsch van Anton Goudsmit. De toon werd lieflijker, zijn spel gracieuzer, maar het leek toch alsof hij meer met de mogelijkheden van zijn geleende instrument bezig was dan met het zoeken naar contact met de mannen van Zapp4 naast hem.

Dat deed Goudsmit zelf, later op de avond, wel. Hij was te gast bij het Amerikaanse trio The Bad Plus, een van de toonaangevende jazzbands van dit moment. Very brave, zoals bassist Reid Anderson zei, want Goudsmit moest opboksen tegen het ijzersterke spel, vol verrassende wendingen van pianist Ethan Iverson. Maar Goudsmit liet zich niet intimideren en kreeg van The Bad Plus ruimte genoeg zich op zijn gitaar uit te leven.

Gekozen was niet voor de meest complexe stukken uit het Bad Plus-repertoire, drie nummers kwamen van het toegankelijke These Are The Vistas (2003). Maar het was knap hoe Goudsmit in het tedere, aan Thelonious Monk herinnerende Guilty, Iverson van repliek diende. Ze vonden elkaar steeds beter en het mooie slotstuk Everywhere You Turn kreeg dankzij Goudsmit een extra dimensie. Knap, bij zo'n sterk op elkaar ingespeeld trio.

Meer over