WOLKJES IN IJSKOUDE NACHT

Een stoere jongeman ligt met ontbloot bovenlijf televisie te kijken - op zijn borst is een enorme draak getatoeërd. 'Deed dat pijn?, vraagt de 16-jarige Heidi als ze hem een kop koffie komt brengen....

'Het voelt als huid', antwoordt hij. Ze doet het toch. Langzaam beweegtze haar hoofd naar dat van hem, en drukt ze haar mond op de zijne. Danschrikken ze. In de deuropening van de slaapkamer staat haar moeder. 'Wededen niks', probeert hij nog. 'Ik zag het toch', schreeuwt de moeder tegenhaar zoveelste scharrel en haar dochter.

Dochter Heidi vlucht het huis uit. Met slechts een rugzak met wat klerenen haar schetsblok neemt ze de bus. Ze wil naar Sydney, maar strandt inJindabyne, een wintersportoord aan een meer in het zuid-oosten vanAustralië.

Zo begint Somersault, het speelfilmdebuut van de Australische CateShortland, dat qua sfeer wel wat doet denken aan Simone van DusseldorpsDiep. Shortland sleutelde zeven jaar aan het scenario, en toch komt hetverhaaltje nog het minst uit de verf: naar het einde toe is hetpsychologische portret al te louterend. Natuurlijk wordt er misbruikgemaakt van Heidi als ze wanhopig op zoek gaat naar liefde en genegenheid.En natuurlijk ontdekt ze dat ze meer te bieden heeft dan ze dacht en datmoederliefde onvoorwaardelijk is.

Het is een klein bezwaar; Somersault moet het hebben van andere dingen.Van het overrompelende spel van de 21-jarige hoofdrolspeelster AbbieCornish bijvoorbeeld, die eerder al indruk maakte in One Perfect Day. Metvertraagde beelden, geprononceerde kleuren en stemmige muziek van DecoderRing maakt Shortland de gevoelswereld van de naar binnen gekeerde Heiditastbaar. Met close-ups van een kopje koffie, een hangertje van eensneeuwkristal aan de achteruitkijkspiegel, en een toilet dat wordtdoorgespoeld nadat Heidi erin heeft gekotst. Met asemwolkjes in eenijskoude nacht, haar zilverblauw gelakte teennagels, of het naambordje datze krijgt opgespeld als ze een baantje heeft gevonden in eenbenzinestation.

Cameraman Robert Humphreys volgt Heidi van dichtbij. Hij maaktveelvuldig gebruik van vervreemdende camerastandpunten en ­bewegingen, envan kleurfilters. Binnen is alles vaal rood, oranje en geel, debuitenwereld is ijzig blauw. Heidi, met haar blonde, bijna witte haren enbleke huid, valt bijna weg tegen het immense, kabbelende meer, desneeuwvlokken en de kale boomtoppen - alleen haar rode handschoenen zorgenvoor contrast.

In een van de meest ontroerende scènes is Heidi weer eens alleen inhaar motelkamer. Zij begint een dialoog met haar spiegelbeeld - eenhartverscheurend spel met romantische clichés.

'Je hebt mooie ogen,' zegt ze.

'Jij hebt ook mooie ogen.'

'Je mond is prachtig.'

'De jouwe ook'.

'Ik wil je kussen.'

'Ik wil dat je me kust.'

'Ik hou veel van je.'

Dit soort scènes is de grote kracht van deze coming of age-film, diein dertien categorieën werd bekroond door het Austalian Film Institute.Terecht. Somersault is een fraai, impressionistisch puberportret.

Jan Pieter Ekker

Meer over