Wakkerlandsjan Kuitenbrouwer

Wie voortdurend hondenfluitjes hoort, heeft misschien tinnitus

null Beeld

Meepraten voor beginners: Jan Kuitenbrouwer schrijft het woordenboek van de verbale burgeroorlog die we het ‘openbaar debat’ noemen. Deze week, onder de H: het hondenfluitje. Want ‘kapitalisme’, dat betekent éígenlijk ‘Jodendom’.

Jan Kuitenbrouwer

Op Twitter speelde zich afgelopen dagen een interessante discussie af. De vraag was of een column van Trouw-columniste Emine Ugur nu wel of geen —> hondenfluitje bevatte. Een hondenfluitje is een fluit die mensen niet kunnen horen, maar honden wel. Het politieke hondenfluitje is iets dat niet gezegd wordt, en toch kan worden gehoord. Een beroemd voorbeeld is ‘onze —> boreale wereld’ van Thierry Baudet. Boreaal betekent ‘noordelijk’, maar staat in het vocabulaire van radicaal-rechts voor een verloren, zuiver blank Europa. Het hondenfluitje is een gecodeerd signaal aan de goede verstaander. Zo kan een politicus zijn bereik vergroten.

Soms is het een flauw spelletje. Je blaast stiekem op je hondenfluitje, alle honden beginnen te blaffen en jij kijkt verbaasd om je heen. De Telegraaf-journalist Wierd Duk is zo’n hondenfluiter. Als het land te hoop loopt tegen Johan Derksen vanwege het —> kaarsincident, twittert Duk: ‘De jaren zeventig en tachtig waren mijn coming of age en ik zeg je: vrijer kon een mens zich niet voelen. Ik heb medelijden met de huidige woke-generatie, hun permanente canceldwang, hun woedende taalpolitici.’ Nee nee, Duk verdedigt Derksen niet, hij wilde dit gewoon even gezegd hebben. Met Poetin doet Duk dit ook vaak: hij zal hem nooit rechtstreeks verdedigen, maar hij wil wel éven wijzen op – enzovoorts. Vervolgens doet hij een search op —> #roebelhoertje en laaft zich aan de woede.

Die column van Emine Ugur was vreemd. Twee weken geleden werd Geert Wilders van Twitter geschorst, vanwege een tweet waarin hij Mohammed een —> valse profeet noemt. Tegen die schorsing kwam veel protest, ook van journalisten, Twitter herriep de schorsing en maakte excuses. Merkwaardig genoeg citeert Ugur de omstreden zinsnede niet, dus de Trouw-lezer tast in het duister, maar zij omschrijft hem als ‘in strijd met artikel 1 van de grondwet’ en —> haatdragend (4x). Maar een profeet ‘vals’ noemen is geen van beide. Wie niet in een profeet gelooft, of het nu Jezus, Boeddha, Mozes of Mohammed is, mag hem ‘vals’ noemen. Het is niet aardig, maar het is geen —> haattaal of iets dergelijks.

De Nederlandse media zijn veel te bang voor radicaal-rechts, schrijft Ugur, en nemen hun haatdragende retoriek te makkelijk over. Letterlijk: ‘Het zou niet zo moeten zijn dat [een journalist] pas ziet hoe kwalijk en gevaarlijk de retoriek van een politicus is, als ze het woord moslim verwisselt met Jood.’

Sindsdien woedt op Twitter een debat over de vraag: is dit een antisemitisch hondenfluitje of niet? Dat is het fascinerende aan hondenfluitjes: het decoderen vereist voorkennis, maar vervolgens kan die voorkennis op zoek gaan naar hondenfluitjes. George Soros is Joods, kritiek op Soros is ‘dus’ antisemitisme. Leon de Winter vertelde ooit hoe hij met redacteuren van de Bezige Bij een tekst van Abou Jahjah had doorgenomen om ze te wijzen op het verborgen antisemitisme. ‘Zionist’, dat betekent ‘Jood’. ‘Kapitalisme’, dat betekent ‘Jodendom’. ‘Financiële wereld’, dat betekent ‘de Joden’, enzovoorts. Maar toen Abou Jahjah in Zomergasten zat, sprak hij toch geen onvertogen woord? Nee, omdat hij zijn antisemitisme onderdrukte.

Wat zou er in hemelsnaam antisemitisch zijn aan die opmerking van Ugur? Tenzij ze wil suggereren dat er te veel Joden in de journalistiek werken. Oei!

Wakkerlands noemt dit —> ultrasoon antisemitisme. Wie voortdurend hondenfluitjes hoort, heeft misschien tinnitus?