Wie ie de échte Idol?

Zaterdag begint bij RTL 4 (21.00 uur) de tweede Idols-serie. Na een paar weken lachen om de audities zullen tien nieuwe voornamen die van Jamai, Jim, Hind en de anderen de vergetelheid induwen....

Door Menno Pot

1 Hind: Around The World

Het ergste Idols-moment: het afscheid van Hind Laroussi. We hoorden allemaal dat ze veruit de beste stem had. Ze kon niet stoppen met huilen toen ze strandde op de derde plaats, de dupe van het principe dat in bijna elk Idols-land beslissend was: meisjes leven fanatieker mee en sms'en meer. En dus wint de knapste jongen.

Hind maakt ook op Around The World aanzienlijk meer indruk dan Jim en Jamai. Jurylid Jochem Fluitsma schreef (met zijn vaste partner Eric van Tijn) meer liedjes voor Hind dan voor de anderen. Dat hij Hind-fan was, wisten we al: Fluitsma hield het niet droog bij haar afscheid.

De blazers, strijkers en vleugjes Arabische muziek geven de eerste helft van Around The World een aangename frisheid. Echt indruk maakt Hind in Fado Mãe van Dulce Pontes, een moeilijk stuk waar ze zich met glans doorheen werkt. Er zijn ook flauwe covers (zoals Surprise Me en Don't Look Any Further), maar niettemin: Around The World is veruit de beste Idols-plaat geworden. Helaas is hij nog maar pas uit: te lang na de hype, zo valt te vrezen.

Hind derde. . . Je gaat je er gewoon wéér boos om maken.

2 Dewi: Know Me

Idols 1, dat waren de Elton John-brilletjes van Jamai, en het haar van Dewi Pechler. Iedereen weet wat met 'Dewi-haar' bedoeld wordt. De voltallige jury had een zwak voor de innemende tienermoeder met de grove, kleurige dreads (later had Dewi trouwens zelf geen Dewi-haar meer).

Ook Dewi zong beter dan de twee mannelijke finalisten samen; ook haar album Know Me is in vrijwel alle opzichten beter dan die van Jamai en Jim. Het is opvallend genoeg het best geproduceerde en meest dansbare album dat Idols opleverde - en bovendien het album met het kleinste aantal bekende covers. Een pluspunt is dat niet noodzakelijkerwijs: echt blijven hangen doen liedjes als Like I Do en Destiny niet.

Een beetje mazzel had Dewi ook: ze mocht het lied waarmee ze op tv de show stal, Christina Aguilera's Beautiful, op haar album zetten. Het is tamelijk ongebruikelijk dat je daar bij zo'n recente wereldhit toestemming voor krijgt van de rechthebbenden.

Dat Dewi het toch aflegt tegen Hind komt door haar zang, die de diepgang van Hind mist en minder zelfverzekerd is.

3 Jamai: Jamai

3 Jamai Loman was voor Idols wat Ruud voor Big Brother was: de markante kop van de eerste serie. Jamais Step Right Up is bovendien de meest aansprekende hit die Idols opleverde.

Als winnaar was hij de eerste die een (naar zichzelf vernoemd) album mocht uitbrengen, dat door Idols-opperhoofd Henkjan Smits aalglad werd geproduceerd.

Jamai is op zijn best als hij met een gekke bek en een blij liedje de entertainer kan uithangen. In Step Right Up is hij in zijn element, al zingt hij juist in die hit soms flink vals.

Maar de platvloersheid ligt op de loer, erger dan bij de anderen. Wango Tango gaat richting Jody Bernal, en dat kan zelfs bij een Idols-deelnemer de bedoeling niet zijn. In aanstekerballads als Wildest Dreams en Tell Me Why blijkt dat Jamai zich niet moet wagen aan emotionele uithalen. En al helemaal niet aan het werk van Van Morrison (Have I Told You Lately).

Desondanks: als we één finalist zullen blijven tegenkomen op tv, dan is het Jamai. Hij is de enige die je je als presentator van een tv-spelletje kunt voorstellen, of als de volgende Gerard Joling of Gordon.

4 Zosja: Phileine's Choice

De op voorhand opvallendste cd van een Idols-finalist is Phileine's Choice van Zosja El Rhazi, alleen al omdat zij niet tot de laatste vijf reikte, maar als eerste van de tien finalisten werd weggestemd. Ten onrechte, en bovendien tot zichtbaar ongenoegen van de jury. Geen verrassing dus dat ze alsnog een plaat mocht opnemen, met de steun van Fluitsma & Van Tijn én Henkjan Smits als 'executive producers'.

Het album is de soundtrack bij de verfilming van Phileine Zegt Sorry. 'Wat een vrouw!', schrijft Ronald Giphart in het cd-boekje over Zosja, die - zeg maar - liedjes zingt die de brutale Phileine leuk vindt. Het is een soort powerchick-rockplaat geworden.

Het contrast met het repertoire van de anderen is prettig, maar de kwaliteit van de voor Zosja geschreven liedjes erg wisselend: I'm Sorry is puik, maar Won't Deny You inwisselbaar en vlak. Zosja's stem is helder, maar niet rauw genoeg om een Anouk-gevoel op te roepen. En waarom aan het eind van de plaat ineens die trits obligate covertjes van erkende 'powergirls' als Shirley Manson (Garbage) en Alanis Morissette?

5 Jim: Impressed

5 In maart, tijdens 'Idols Live' in Ahoy', legde winnaar Jamai het qua populariteit ruim af tegen Jim Bakkum, het grote meisjesidool. Vocaal gezien hoort Jim echter niet bij de top drie.

Zijn album Impressed maakt je na een tijdje zelfs behoorlijk kriegel met die onvaste, verkouden bariton, die voortdurend in hetzelfde register blijft hangen.

Elton Johns Your Song brengt hij tot een goed einde, maar verder? De singles This, Love Is Real en Tell Her hebben 'het' niet, en te vaak moet Jim de hartenbreker spelen in ballads die hij met zijn vocale beperkingen onvoldoende kleur kan geven. Ook geen meevaller: zijn uitspraak van het Engels.

Wél is Jim de enige die een eigen (met zijn broer Danny geschreven) liedje langs de inquisitie wist te krijgen. Opvallend: de naam van Henkjan Smits komt op Impressed nergens voor. Stak hij zijn energie soms liever in het album van Hind?

Het is dat we Jim op abri's zullen blijven zien met een candybar in de knuist, anders had één knapperd in de nieuwe serie wel eens genoeg kunnen zijn om hem te doen vergeten.

Intwine: Intwine

Het buitenbeentje. Rockacademie-student Roger Peterson weigerde een Idols-contract te ondertekenen, omdat hem te weinig 'artistieke vrijheid' geboden werd. Hij moest het programma verlaten.

Heel slim allemaal: Het leverde zijn bandje Intwine meteen een platencontract op.

Op het titelloze Intwine-debuut toont hij twee gezichten.

Enerzijds bewijst hij te creatief te zijn voor een programma als Idols: hij combineert gitaarrock met reggae, hiphop en klanken uit de streek waar zijn roots liggen, het Caribisch gebied.

Anderzijds maakt hij zich vol overgave schuldig aan ronkend, vocaal blaaswerk zoals we dat kennen van bands als Kane en Creed. Dat een liedje als Happy wezenlijk alternatiever is dan Step Right Up van Jamai, is een hardnekkige misvatting. Zo eigenwijs zijn Rogers muzikale opvattingen ook weer niet.

Roger stapte er in een vroeg stadium uit en debuteerde met zijn Intwine niet als Idols-deelnemer. Ook nu dingt hij daarom niet mee naar de prijzen.

Meer over