‘Wicked Pickett’ was rock-’n-roller van de soul

Als kind kreeg hij een oorvijg wanneer hij een niet-kerkelijk liedje zong. Maar hij werd een wereldster dankzij de muziek die God verboden heeft....

‘We zijn een gigant kwijt. Een legende. Ik kan niet bevatten dat Wilson nu onderweg is naar the greater place.’

Aan het woord is Solomon Burke, want die is predikant en kan dat zo mooi. Hij heeft het over zijn vriend en collega-soullegende Wilson Pickett, die donderdag op 64-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval, in een ziekenhuis in Reston, Virginia, niet ver van zijn huis.

Wilson Pickett groeide op in Prattville, Alabama, in een arm gezin met elf kinderen. Als de jonge Wilson het waagde om een niet-kerkelijk liedje te zingen, kon hij rekenen op een flinke draai om zijn oren van grootvader, die predikant was.

Pickett begon zijn carrière als gospelzanger, maar zou een superster worden dankzij de muziek die God verboden heeft. Nadat hij zijn eerste hitsucces had geboekt met de groep The Falcons in Detroit (Pickett schreef de hit I Found A Love uit 1962) verhuisde hij in 1964 naar Memphis, waar hij een contract tekende bij Atlantic Records.

De hit In The Midnight Hour, een nummer dat hij schreef met Steve Cropper van Booker T. & The MG’s, betekende in 1965 zijn doorbraak. Al snel stond hij bekend als ‘Wicked Pickett’, omdat hij de mensen gek maakte met zijn wilde podium-act, zijn rauwe, hese schreeuwstem, zijn flamboyante uitdossingen en zijn snelle, rockende soul, typerend voor de stad Memphis en veel ongepolijster dan die op het Motown-label uit Detroit.

Ook Mustang Sally en Funky Broadway werden wereldhits, niet alleen bij het zwarte, Amerikaanse R & B-publiek, maar ook onder de blanke mods in Londen. Pickett was de rock-’n-roller van de soul. Hij werkte zelfs samen met rocker Duane Allman en coverde ‘blanke’ rocknummers, zoals Born To Be Wild van Steppenwolf en (in 1969) Hey Jude van The Beatles, met dat uitbundige coda, waarin Pickett zich helemaal kon uitleven.

Zo plotseling als hij in 1964 was doorgebroken, zo plotseling zakte zijn carrière weg in de vroege jaren zeventig. Hij verliet Atlantic, het label waarop hij groot werd. Een tournee die hem terug in beeld had moeten brengen (met collega’s als Solomon Burke en Joe Tex) kwam niet van de grond en Pickett raakte verslingerd aan drank en cocaïne. Hij werd er in de jaren negentig zelfs voor gearresteerd. Zijn agressieve buien waren gevreesd. De bijnaam ‘Wicked Pickett’ kreeg een wrange dimensie omdat hij nogal eens met vuurwapens zwaaide.

Dat hij niet was vergeten, bleek in 1991, toen hij toetrad tot de Rock & Roll Hall of Fame. In datzelfde jaar verscheen de speelfilm The Commitments, over een Ierse popgroep die Pickett-fan was. Het leidde tot een herwaardering van zijn werk. Met het album It’s Harder Now (1999) maakte Pickett een vergelijkbare comeback als zijn generatiegenoten Solomon Burke en Al Green enkele jaren later zouden doen. Het leverde hem een Grammy-nominatie op.

Het was zijn laatste album, al trad Wilson Pickett nog regelmatig op tot ongeveer een jaar geleden zijn gezondheid verslechterde. ‘Hij heeft zijn bijdrage geleverd’, zei zijn zoon Michael Wilson Pickett, kort nadat zijn vader was gestorven. ‘Het was een geweldig avontuur, a great trip. Ik hield van hem. Ik denk dat hij een geliefd man was en ik hoop dat hij het respect krijgt dat hij verdient.’

Meer over