Werk van Kensmil voor sterke maag en groot huis

In deze rubriek worden kunstwerken belicht die te koop zijn bij galeries, veilingen en op internet. Deze week werk van Natasja Kensmil....

Rutger Pontzen

Waar?

Waar?
In het nieuwe onderkomen van Galerie Paul Andriesse. Die ligt wat verscholen, aan een straatje met de wat wonderlijke naam, Withoedenveem, tussen de kantoorgebouwen, vanuit het Amsterdamse centrum gezien, net voorbij Muziekgebouw aan ’t IJ. Een mooie, betonnige en steriele ruimte met grootsteedse uitstraling en prachtig strijklicht, goed voor schilderijen en beelden.

Wie?

Wie?
Schilder Natasja Kensmil, oud-student van de Gerrit Rietveldacademie en De Ateliers in Amsterdam.

Die schildert toch activistische doeken over het verschil tussen negers en niggers?

Die schildert toch activistische doeken over het verschil tussen negers en niggers?
Nee, dat is haar zus Iris. Natasja is meer van het landschap en het groepsportret. Heftig geschilderd, zeker, maar minder politiek geëngageerd. Hoewel zij nu bij Andriesse een reeks schilderijen en tekeningen laat zien over de laatste tsarenfamilie van Nicolaas II, de Romanovs. Een verbazingwekkende, maar intrigerende keuze.

Wat is er dan zo speciaal aan die laatste Russische tsarenfamilie?

Wat is er dan zo speciaal aan die laatste Russische tsarenfamilie?
Dat ze aan het begin van de Russische revolutie in een landhuis buiten St. Petersburg zijn geëxecuteerd: Nicolaas, zijn godvruchtige vrouw Alexandra, hun vier dochters Olga, Tatjana, Maria en Anastasia (hoewel er jarenlang iemand in Amerika heeft gewoond die beweerde deze Anastasia te zijn) en het zoontje Aleksej dat aan bloedziekte leed.

Ja, en?

Ja, en?
Nou, dat zieke zoontje bracht tsarina Alexandra ertoe de hulp van een gebedsgenezer in te roepen: Raspoetin. De doem die deze woest behaarde priester en intrigant over het gezin afriep, waardoor de familie in verval raakte (en daarna het Russische Rijk) is het eigenlijke onderwerp van Kensmils schilderijen.

Ja, en?
En dat laat ze zien ook. De duistere doeken zitten niet alleen in centimeters dikke verf, alsof ze verkoold zijn, en de personages lijken in hun plisséjurken en matrozenpakjes van binnenuit weg te rotten. Door hun gezichten schemert de dood. Terwijl Raspoetin als een gepuntmutste Ku Klux Klan-leider op de achtergrond de touwtjes in handen heeft.

Ja, en?
In de tekeningen worden daarbij ook nog allerlei (niet altijd even duidelijke) dwarsverbanden gelegd met beeltenissen uit de (kunst)geschiedenis: Pinokkio, de vallende Paus Johannes Paulus II van Maurizio Cattalan, en de vaginameisjes van de Chapman Brothers.

Prijs

Prijs
Schilderijen tussen 6.500 en 11 duizend euro; tekeningen tussen 750 en 1.600 euro.

Kopen?

Kopen?
Nou en of, hoewel je er een sterke maag en groot huis voor moet hebben. Want de schilderijen zijn twee tot drie meter hoog en hebben, gezien het gewelddadige karakter de nodige rust en afstand nodig om niet al te confronterend over te komen.

Kopen?
Rutger Pontzen

Meer over