wereldmuziek

* * * * * Zulya: Tales of Subliming. Westpark/Music & Words...

Dit is alweer het vijfde album waarop de Australische zangeres Zulya Kamalova haar Tataarse roots ontgint. Mede dankzij de spannende arrangementen waarin licht gevoileerd koper de lome, rokerige toon zet, sluit Zulya’s nieuwe repertoire naadloos aan bij dat van The Living Road, het onvolprezen meesterwerk van de begin dit jaar overleden Canadese zangeres Lhasa. Met haar heeft Zulya bovendien gemeen dat ze in verschillende talen zingt: Engels, Russisch en Tataars.

Zulya’s weemoedige liedjes verhalen van een sprookjesachtige wereld die wordt bewoond door sneeuwmeisjes, zeemeerminnen en touwslagersdochters. Wat de muziek extra glans geeft, is dat Zulya als zangeres het schrijnendste randje van de emotie weet te raken zonder ooit over de sentimentele schreef te gaan.

Bluegrass als kamermuziek
* * * * Punch Brothers: Antifogmatic. Nonesuch/Warner.

Met mandolinevirtuoos Chris Thile als spil nemen de vijf Punch Brothers de Amerikaanse bluegrass onder handen alsof het verfijnde kamermuziek is, met verbluffend resultaat. Zonder verraad te plegen aan het ‘high & lonesome’ klankideaal met zijn jachtig getokkel en messcherpe samenzang creëren de heren een volstrekt nieuw idioom waarin speels en inventief wordt gealludeerd naar klassiek, jazz, funk en rock.

Keelzangers festivalfavoriet
* * * * Hanggai: He who travels far. WorldConnection/Munich.

De Mongools-Chinese groep Hanggai heeft zich in amper twee jaar tijd bij zowel wereldmuziek- als poppubliek ontpopt als festivallieveling, dankzij een wonderlijke brouwsel van keel- en boventoonzang en traditionele draf- en galopritmes van de steppe met westerse rockklanken. Dat ze meer zijn dan een turbogeladen liveact, bewijzen ze met deze tweede cd, waarop ook enkele ingetogen ballades, meeslepende zang en subtiele arrangementen.

Ton Maas

Meer over