ColumnSylvia Witteman

Weet je wat, zei ik tegen mijn zoon. Ga jij nou maar gewoon Ivoren wachters lezen. Wat denk je dat dat zíjn?

null Beeld

‘Laat eens zien’, zei ik tegen mijn zoon, waarop hij met lange tanden de literatuurlijst tevoorschijn klikte. Slauerhoff? (‘Da’s niks voor jou’, besloot ik snel. ‘Neem dan liever Nijhoff.’) J.A. dèr Mouw? ‘Dan voel ik éénzelfde adoratie branden/ voor Zon, Bach, Kant en haar vereelte handen’, ratelde ik. Dat had ik beter niet kunnen doen, wegens ‘vage shit’. Vasalis is dan beter voor zo’n jongen. Daar is ook zo lekker wéínig van. En iedereen kan het begrijpen (‘en elke week wordt hij opnieuw geboren/ en wreed gescheiden van het veilig water-leven…’).

Wat zeg je? Hans Faverey? Nee jongen, niet Hans Faverey. Dat is hermetische poëzie. Dat leg ik je nog weleens uit. Poëzie is misschien sowieso toch een beetje… Ik zou het anders maar op proza houden, als ik jou was. Cola Debrot? Waarom juist Cola Debrot? Ja, Cola is een grappige naam, haha, maar eigenlijk heette hij gewoon Nicolaas. En het boek is echt best interess… wat? Mijn zuster de negerin, nee, zo zou een boek nu niet meer heten, maar indertijd… En bovendien, het gáát juist over… O, je hebt het aantal pagina’s opgezocht, haha.

Vandaar ook Aart van der Leeuw, Ik en mijn speelman, zeker? Nee, dat heeft mama nooit gelezen, erg hè? Ja, dat is heel gek, maar die titel stuitte me zo tegen de borst. Alsof er alomtegenwoordige kluchtigheid op de loer lag, misschien zelfs nog wel magisch realisme ook. Dan kun je bij wijze van spreken net zo goed De komst van Joachim Stiller lezen. Bij wijze van spreken dan, hè.

Philip en de anderen? Ja, dat vind je misschien wel wat, hoewel Cees Nooteboom toch wel betere… Wat? Ja, ook lekker kort. Dat wel. Maar misschien is het toch leuker om iets van een paar bladzijden méér te lezen waar je een beetje aardigheid in hebt dan een kort boekje waar je niks in ziet? Laten we anders eens onderaan beginnen, bij de jonkies.

Wie hebben we daar? Niña Weijers, De consequenties. O jee. Nee, dat zou ik alleen doen als je eens terdege wilt doorgronden wat ‘pretentieus’ betekent. De consequenties zijn dan wel dat je nooit meer een boek wilt lezen dat door een vrouw is geschreven. (Hier, Andreas Burnier, Het jongensuur! Dat is een fijn boek! En lekker kort! En van een vrouw! Ja, nee, ze heet eigenlijk geen Andreas, he. Ze heet eigenlijk gewoon Catharina. En dat boek gaat daar dus juist over… Transgender, transgender, nou ja, avant la lettre dan hè. Letterlijk. Nee, lees maar. Doen hoor!) Of dat je überhaupt nooit meer een boek wilt lezen, en dat zou toch jammer zijn.

Nee, doe Niña maar niet. Doe dan Joe Speedboot maar. Dat is echt een jongensboek. Ach ja, Thomèse. Schaduwkind. Ja, ook weer lekker kort. Ook wel mooi, hoor. Het onzegbare gezegd, enzo. Hashtag rouwproces. Nee? Nou, dan Muidhond. Ja, gekke titel maar dat is dus een soort vis, een muidhond. Een zieke vis die verzorgd wordt door een pedofiele man. Het loopt slecht af. Ja, met die vis ook. Dat klinkt wel fijn, toch?

Tonio? Láng hoor! En ook weer hashtag rouwproces. Als je dan toch iets langs gaat lezen… Hier, Hokwerda’s kind, van de oude Oek! Geweldig boek. Veel beter dan die opwaaiende zomerjurken. Ja, zo kruipen we toch weer langzaam naar boven, op de lijst. Esther, ja, Griet, nee, Joost, ach ja. Mooi, dat schiet op zo. Sybren Polet, hahahaha! Weet je wat, jongen? Ga jij nou maar gewoon Ivoren wachters lezen. Wat denk je dat dat zíjn, ‘Ivoren wachters van ’t maagdarmkanaal?’

Tanden, goed zo!

Er is nog hoop.

Meer over