'We zijn nooit hip geweest'

Elbow..

Van onze medewerker Gijsbert Kamer

Londen ‘Het winnen van de Mercury Award is het beste wat Elbow ooit is overkomen, en we hadden al zo’n geweldig jaar.’ Op het dakterras van de Londense concertzaal The Roundhouse geniet Guy Garvey, voorman van Elbow, nog even na van het winnen de meest prestigieuze muziekprijs van Groot-Brittannië. ‘Na achttien jaar stonden muziekbladen in de rij om ons op de cover te zetten, onze plaat verkocht in een week tijd twintigduizend keer, en we staan in maart geboekt in Wembley Arena.’

Ook zonder prijs kan Elbow terugkijken op 2008 als succesvol jaar, niet alleen in eigen land maar ook hier. Zo is One Day Like This een radiohit, en volgt na succesvolle optredens in Paradiso en op Lowlands de tot nu toe grootste tournee. De vijf bandleden spelen al achttien jaar samen, vanaf hun schooltijd. Al vanaf hun debuutalbum Asleep At The Back uit 2001, werd de melancholieke passievolle rockmuziek van Elbow geprezen. Gestaag bouwde de band een publiek op. ‘We zijn nooit hip geweest, de waan van de dag hebben we altijd aan ons voorbij laten gaan.’

Het publiek in de Roundhouse kent die avond gemiddeld dezelfde leeftijd als de bandleden. ‘Ja, dertigers, ze groeien met ons mee’, valt bassist Pete Turner de zanger bij. ‘We zingen niet over tienerproblemen, maar over echt volwassen zaken als dood, echtscheidingen, hypotheken en belastingschuld.’ Opmerkelijk eigenlijk, zegt Garvey: ‘In die achttien jaar hebben we eigenlijk maar vijftig nummers gemaakt. Het duurt echt tijden voordat we alle vijf tevreden zijn.’ Ook aan de vierde en beste Elbow-plaat, het dit voorjaar verschenen The Seldom Seen Kid, is lang gesleuteld.

Zoals alle Elbow-platen duurt het even voordat The Seldom Seen Kid goed is ingewerkt, maar dan laten de mooi georkestreerde, breed uitgesponnen liedjes vol bezieling gezongen door Garvey, je ook niet meer los. Live winnen de nummers zelfs nog aan kracht wanneer het publiek de koortjes voor zijn rekening neemt.

Pete Turner vindt dat misschien nog wel het leukste aan de steeds grotere en vollere zalen. ‘Ik krijg soms echt kippenvel als ik het publiek hoor zingen, zomaar zonder dat we erom vragen, alsof er ergens een dirigent staat. Dan denk ik: kon Bryan dit nog maar horen.’

Bryan is Bryan Glancy, een vriend van de band die overleed toen Elbow met werken aan The Seldom Seen Kid begon. Niet alleen de plaat is aan hem opgedragen, ook de Mercury Award droeg Garvey bij de prijsuitreiking aan hem op. Garvey: ‘Iedere muzikant in Manchester kende hem, hij was met ons allemaal bevriend, en schreef overigens zelf ook mooie liedjes. In alle nummer op The Seldom Seen Kid speelt hij een rol, maar nooit al te expliciet. Toch denk ik dat daarom de plaat misschien wel zo troostrijk gevonden wordt. De liedjes over ons verlies hebben hopelijk iets universeels weten te raken.’

De trofee die bij de Mercury Award hoort, staat inmiddels op de schouw van de moeder van hun overleden vriend. Garvey: ‘Het leek me niet minder dan gepast’. Van het geld van de prijs (20.000 pond) wil de band onder meer de muziek van Glancy gaan uitbrengen. ‘In Manchester zijn veel bands met elkaar bevriend. We komen de jongens van I Am Kloot, Badly Drawn Boy, en de Doves veel tegen. En allemaal hadden we iets met Glancy. Hij speelde zijn liedjes ook wel voor ons, maar tot een echte release is het nooit gekomen.’

‘Eigenlijk geldt dat ook voor Elbow’, vult Turner hem aan. ‘We maken al achttien jaar muziek voor onze vrienden. Het zijn er alleen ineens wel wat veel geworden.’

Meer over