tv-recensiearno haijtema

We hoopten op Neil Armstrong-achtige woorden, maar dat was misschien wat veel gevraagd

null Beeld

Maar, afgezien van alles: leverden die vier minuten die de ruimtekus van de New Shepard dinsdag duurde de mensheid nou ook memorabele televisie op? Was de verwezenlijking van de droom die Amazon-oprichter Jeff Bezos zo lang koesterde om als privé-astronaut door het leven te gaan werkelijk een moment dat de mensheid tot in de eeuwigheid zal koesteren? Heeft Blue Origin, zijn bedrijf, dat de eerste commerciële ruimtevaart uitvoerde (Bezos: ‘Met dank aan de werknemers en de klanten van Amazon, die dit hebben betaald’), echt alles uit de kast gehaald om de galactische hectometerpaal in ons geheugen te verankeren?

Mwah.

In de woestijn van Texas, na de landing van de New Shepard. Beeld
In de woestijn van Texas, na de landing van de New Shepard.

Ruim tien minuten duurde de ruimtevlucht die dinsdag vanaf Texas werd uitgevoerd. De lancering was een plaatje: na de vlekkeloze start ving een drone het beeld van de razende raket op een paar honderd meter hoogte – zo zagen we Apollo’s Saturnus-raketten een halve eeuw geleden niet. Met steeds waziger en heviger bibberende beelden, die onze zenuwen reflecteerden, volgden we live op internet de raket tot hij de dampkring verliet. Terwijl de capsule de stuwraket losliet, gaven de vier newborn astronauten zich over aan hun 250 seconden gewichtloosheid. En toen zij dat deden, aanschouwden wij aardlingen hoe de booster keurig op zijn pootjes terugkeerde, in het stof van de Lone Star State.

Wat zou het mooi zijn geweest als we hun dwaze capriolen live hadden gezien, van zwaartekracht bevrijd, terwijl ze filosofische beschouwingen ventileerden over hoe kwetsbaar de aarde vanuit de ruimte oogt. En iets met ‘family of man’. Maar helaas, die beelden kwamen niet op het moment suprême; pas op de persconferentie, uren na de geslaagde landing, zagen we de gewichtloze astronauten balletjes overgooien. Bezos schoot Skittles in de mond van zijn medereizigers.

Jeff Bezos (met hoed), enkele uren na zijn ruimtedoop. Beeld
Jeff Bezos (met hoed), enkele uren na zijn ruimtedoop.

Cameraploegen waren erbij toen de astronauten op aarde uit hun capsule stapten, via een zelf gelast trappetje dat twee medewerkers neerzetten. Grote microfoons hengelden in de lucht om eerste indrukken te vangen voor het nageslacht. Bezos had een cowboyhoed opgezet, die hem de rest van de dag zou vergezellen.

Natuurlijk hoopten we op iets Neil Armstrong-achtigs. De woorden van de eerste man op de maan, ‘A small step for a man, a giant leap for mankind’, galmen nog steeds na. Nou ja, dat was misschien wat veel gevraagd, maar wat vingen de microfoons boven de gelukkige Bezos dan wel op? ‘The best day of my life.’ ‘We’re so proud.’ ‘Incredible.’ Er waren high fives, er gingen duimen omhoog, er waren hugs. ‘Wow!’ En er was champagne. Alsof hij een Formule-1-race had gewonnen spoot Bezos de godendrank over zijn crew heen.

In de ruimte had hij een hap van het luchtledige genomen, terug op aarde boerde hij die met de champagnebubbels op. Geen statement dat de eeuwen trotseert, of ons aardlingen verzoent met de onoverwinnelijke zwaartekracht.

Meer over