tv-recensieemma curvers

We Are Fucked laat de pijnlijke struggle van ‘klimaatdrammers’ en hun families zien

null Beeld

Wat als je jong bent en doodsbang voor de klimaatcrisis?

Robin (26), lang blauw-roze haar, grote oorbellen met Extinction Rebellion-logo’s, is in de etalage van de H&M aan de Kalverstraat geklommen. Met twee roze kruizen op het ontblote bovenlijf en in een spandoek-broek met ‘Mijn broek zakt af van H&M’s leugens’ erop, lijmt hen (Robin is non-binair) de handen vast aan de etalageruit, om aandacht te vragen voor H&M’s schijnheilige gepoch met duurzaamheid. Een winkelmedewerker met headsetje komt aangedraafd om de smet weg te werken. ‘Ik ben vastgeplakt’, zegt Robin koeltjes.

Je moet wat, als de donderwolk van de klimaatcrisis altijd boven je hoofd hangt. In We Are Fucked, de korte 3Lab-documentaire van regisseur Eef Hilgers (te zien op het youtubekanaal van NPO 3, zondagavond bij de VPRO), zien we hoe de generatie-Greta zoekt naar een uitweg, voor het klimaat en zichzelf. Dinsdagavond was ook de (eerder in de Volkskrant besproken) documentaire I Am Greta te zien bij NPO 2, waarin het Greta Thunberg, net als deze jongeren, soms even te veel werd: ‘Ik wil dat jullie in paniek raken.’ Maar hoe is dat, om voortdurend in paniek te zijn?

Robin in We are Fucked van Eef Hilgers. Beeld VPRO
Robin in We are Fucked van Eef Hilgers.Beeld VPRO

‘Je woont in een huis met alle mensen waarvan je houdt en je ziet dat het in brand wordt gestoken’, zegt Robin, ‘en het enige wat je hebt is een gieter.’ En je moet je weg vinden in een niet-klimaatbewuste omgeving, te beginnen bij je gezin. Melih (16) probeert zijn moeder te overtuigen vegetarisch voor hem te koken. ‘Zolang je in de groei zit, heb ik liever dat je gewoon normaal mee-eet’, zegt ze. Melih doet mee aan Fridays for Future, de klimaatactie die bij Thunberg begon, maar zijn vrienden maken zich niet druk en zijn vader is ‘een heftige klimaatontkenner’. ‘Schat, weet je, wij zijn natuurlijk heel anders opgegroeid’, zegt zijn moeder. ‘In onze tijd speelde dat allemaal niet mee.’ Ze zet een bordje lamsvlees op tafel en kijkt naar hem met een mengeling van bewondering en bezorgdheid.

In die generatiebotsinkjes tussen gelaten ouders en panikerende jongeren komt We are Fucked tot leven. Soms had je iets meer midden in hun discussies willen staan. Zo vertelt Robins zus dat die ook weleens boos werd op het gezin, dat álles beladen werd: dat had je willen zien. De moeder van Robin verontschuldigt zich, voor het plastic dat haar generatie met karrenvrachten liet aanrukken. ‘Wij waren daar niet zo mee bezig. Dat was van: ‘Begin bij jezelf en zorg dat je zélf bewust leeft.’’

Maar een beter milieu begint voor een jongere generatie niet meer bij jezelf, want dat schoot niet op. De documentaire staat aan hun kant in een boeiende zoektocht naar een verhouding tussen een leefbaar leven en een goed leven. Zo komt Melih tot de conclusie dat hij zijn liefde voor Harley Davidson-motoren moet opgeven. Verandering doet pijn.

Robins vingers werden uiteindelijk door een agent losgewrikt met hulp van een scheut cola. ‘Au, au.’ Even later roept Robin alweer in een megafoon door de Kalverstraat: ‘Overproductie is gekkenwerk!’

Whatever!’, schreeuwt een voorbijganger terug.