Album

War on Drugs mag dan boomerrock maken, het is wel móóie boomerrock ★★★☆☆

The War on Drugs Beeld RV
The War on DrugsBeeld RV

Met de grote doorbraak van The War on Drugs uit Philadelphia kwam ook de kritiek: ‘boomer rock’, alsof Bob Dylan FM-rock voor stadions was gaan maken, met de spanwijdte van Bruce Springsteen.

I Don’t Live Here Anymore is het tweede album sinds die doorbraak (2014) en het vijfde in totaal. Wie songs als Change, I Don’t Wanna Wait en Old Skin hoort, kan niet ontkennen dat boegbeeld Adam Granduciel inderdaad nogal vormvast is. Dat tempo, die synthetische drums, die hese ‘Bob-meets-Bruce’-zang, de synthesizer in Wasted: overbekend.

Toch blijkt ook weer dat Granduciel het indiecircuit niet voor niets is ontstegen. Hij schrijft over menselijke tragiek, over de puinhoop in de wereld, maar de songs zijn meeslepend en bieden hoop. Die delicate Springsteen-kwaliteit is zeldzaam; Granduciel heeft ‘m. Laat Occasional Rain ‘boomer rock’ zijn, het is wel móóie.

Binnen het afgebakende War on Drugs-idioom plaatst hij ook wel nieuwe accenten. De titelsong is het meest ambitieuze en ‘progressieve’ stuk tot dusver. Opener Living Proof staat daar haaks op: duidelijk Dylan, maar dan wel de oude, akoestische Dylan.

Wie heeft gelijk: de liefhebbers die in april 2022 de Amsterdamse Ziggo Dome gaan vullen, of de criticasters?

We houden het op een remise.

The War on Drugs

I Don't Live Here Anymore

Pop

★★★☆☆

Atlantic/ Warner

Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.

Meer over