Wandschildering Lucebert op zolder bewaard

'Zoo je ziet is het tafereel netjes verdeeld in drieën, het lijkt dus een triptiek. Rechts en links zijn de kleuren sterk en bont, het middengedeelte is echter sober van kleur, maar wordt verlevendigd door de lichtstralingen om de bruid en den engel.' Dit schreef Lucebert onder de schets van...

Hoe 'sterk' en 'bont' de kleuren er in het echt hebben uitgezien, kan niemand navertellen, want de schilderingen zijn er niet meer. Tot op heden wist niemand in Nederland iets van deze muurschilderingen. Ook niet het Lucebert-archief in Amsterdam, dat ooit alle bestaande en niet meer bestaande wandschilderingen van de kunstenaar in kaart bracht.

Peter Hofman, oud-leraar Nederlands en groot bewonderaar van Lucebert, raakte afgelopen winter op de hoogte van de wandschilderingen dankzij zijn briefwisseling met Corinne de Wit. De Wit emigreerde in 1951 naar Canada. Zij had volgens Hofman tussen 1945 en 1948 'meer dan een gewone vriendschap' met Lucebert. Toen zij eind 1998 kort in Nederland was, ontmoette Hofman haar. 'Sindsdien onderhouden we een correspondentie. Ze stuurde mij onder andere kopieën van deze schets en de brief.'

De Wit bewaarde alles uit de periode dat zij met Lucebert omging in dozen op zolder. 'Jarenlang deed ze er niets mee', vertelt Hofman. 'Zo nu en dan keek ze er eens in, maar verder niet. In Nederland wist niemand van dit archiefje.' Hofman, die zijn leven lang al gefascineerd is door Lucebert, zocht uit hoe het zat met die verdwenen wandschilderingen.

Lucebert bracht de zomer van 1945 door in De Eekhoorn, als tolk-vertaler bij de Canadese troepen. Hij legde contact met de eigenaar van De Eekhoorn, de familie Switzer, die hem vervolgens de opdracht gaf voor het beschilderen van twee wanden. Hij werkte aan de opdracht in januari 1946, na de kerstdrukte.

'De Eekhoorn is een oud buitenhuis, groot, degelijk, er zijn veel kamers en kamertjes en er is een groote zaal, de ''feestzaal'' waarin mijn schilderingen zijn', schrijft Lucebert. De toenmalige eigenaresse van De Eekhoorn herinnert zich Lucebert als 'een rustige jongen, die zijn eigen gang ging. 's Avonds zat hij soms bij ons, maar meestal op zijn eigen kamer. Tijdens zijn werk overdag stond er meestal Beethoven op.'

Op de ene wand maakte Lucebert 'een vrije copie naar een schilderij van Jan Steen'. 'Ik heb daarvoor als onderwerp de bekende driekoningenavond van dien meester gekomen.' De andere wand mocht hij 'vrij, naar eigen idee bewerken'. 'Ik heb van die vrijheid dan ook danig gebruik gemaakt. Een wonderlijke bruiloft heb ik in 't leven geroepen, de bruiloft van een sprookjesachtig vrouwtje met een forschen cavalier.'

Op de schets heeft Lucebert 'met pijlen de verschillende groepen een merkwaardigheden' aangewezen, zoals de 'voorname gasten', de 'groep van kinderen aan de zangstudie', de 'huishond' en het 'versjes opzeggend kind'.

Toen De Eekhoorn in 1955 door Henk en Truus Rot werd overgenomen, werd het hotel een geliefd oord van voetbaltrainers en -scheidsrechters van de KNVB. Begin jaren zestig werd het hotel verbouwd. Samen met de muren van de ''feestzaal'' sneuvelden de wandschilderingen.

Woensdag 15 september, 20.00 uur Lucebert levend in de Rode Hoed in Amsterdam, met onder andere gedichten, een expositie, een interview met Peter Hofman, muziek en video.

Meer over