Heavy

Waarschijnlijk wíl rocksensatie Greta Van Fleet helemaal niet uit de schaduw van Led Zeppelin stappen ★★★☆☆

null Beeld

Een ding is zeker: de nieuwe Greta Van Fleet zal het debat over hun muziek niet doen verstommen. Liefhebbers en critici kunnen elkaar weer voor rotte vis uitmaken; waarschijnlijk werd ook om deze reden erg naar The Battle at Garden’s Gate uitgekeken.

Greta Van Fleet, een Amerikaanse band van drie blije muziekbroers en een aanhangende drummer, maakt muziek die ze nu eenmaal leuk vinden: epische jarenzeventighardrock, van vooral het grote voorbeeld Led Zeppelin. Ze speelden die band op hun debuut uit 2018 goed na. Veel te goed, vond de muziekpers. Volgens veel critici bedreven de jongens leeghoofdig kopieerwerk (Pitchfork beloonde het piepjonge bandje met een 1.6, in een recensie die leek geschreven door de pestkop van het schoolplein). Maar Greta Van Fleet lachte als laatste. Ze werden wereldwijd onthaald als nieuwe rocksensatie en speelden de grootste zalen plat.

De hoop van veel recensenten, waaronder de uwe, was dat ze zich na plaat één zouden ontworstelen aan Led Zeppelin. Dat gebeurt op album twee niet. De riffs van Jake Kiszka komen nog steeds rechtstreeks uit het riffboekje van Jimmy Page, luister zelf naar Built by Nations. En de lichtelijk hysterische schreeuwstrot van broer Josh klinkt als die van een zéér opgewonden Robert Plant.

Zelf zitten ze er niet mee. Als straks de podia opengaan kunnen ze met deze veilige opvolger makkelijk weer een zegetocht maken. Pakkende meezingtracks genoeg: dit album staat er vol mee. En de songs zijn luxe geproduceerd, inclusief strijkers. Ook dat is winst. Maar het is de band niet gelukt over de schaduw van die ene grote band uit dat verre verleden te stappen. Het vervelende nieuws voor alle critici: dat wíllen ze waarschijnlijk ook helemaal niet.

Greta Van Fleet Beeld Alysse Gafkjen
Greta Van FleetBeeld Alysse Gafkjen

Greta Van Fleet

The Battle at Garden’s Gate

Heavy

★★★☆☆

Republic/ Universal

Meer over