Waarom zijn jullie zo lekker?

Ze zijn met Kane de populairste band van Nederland: Di-rect, vier jongens uit Den Haag, nog niet lang van school....

In slowmotion, om het allemaal langer te laten duren, legt het meisje haar armen om de nek van tieneridool Tim (23). Dan, zo snel mogelijk, laat ze haar hoofd op zijn schouder rusten en sluit haar ogen. Maar nog voor ze kan wegdromen, is het alweer voorbij: de volgende is aan de beurt.

Zanger Tim van rockband Di-rect, bassist Bas (21), gitarist Spike (19) en drummer Jamie (19) zijn nog maar net klaar met het opnemen van de ballad Don't Kill Me Tonight voor het BNN-programma Top of the Pops in de Hilversumse studio of ze worden niet aangesproken door pubermeisjes, maar ingesloten, belaagd, toegeëigend. Van alle kanten, van heel dichtbij worden ze bekeken. De meisjes zitten overal aan ('Tim, wat is je haar hard'), leggen een hand in hun zij, geven commentaar ('Jamie, wat heb je een leuk shirtje aan'), eisen een foto, of een handtekening (op een Di-rect T-shirt, maar het liefst op blote buik of borst). Wie echt durft, roept vanaf een afstandje heel hard hoe 'geil' ze wel niet is.

Rock 'n' roll anno 2003 – dat is net als vroeger niet twee maar zés uur voor een concert al voor de deur staan. Dat is dus geen hap door je strot kunnen krijgen en vooral: weinig drinken, weet Tim, 'want anders moeten ze tijdens het concert naar de wc en zijn ze hun plek vooraan tegen het podium kwijt'. Maar rock 'n' roll anno 2003, zo blijkt tijdens een concert van Di-rect in Paradiso is ook: acht jaar zijn en met je armen in de lucht vechten tegen de slaap, en een publiek dat voor de helft uit vaders en moeders bestaat. Ruim een uur na het concert staan ze nog, gapend en koukleumend, te wachten. Dochterlief plus vriendinnen hangen onvermoeibaar in het hek bij de artiestenuitgang. Plannen om omlaag te komen voordat die jongens van Di-rect hun neus hebben laten zien, hebben ze niet. 'Neem me, Jamieieieie!' En dan heel zachtjes: 'Anaal!' Wie de jongens van Di-rect een dagje meemaakt, merkt: blasé zijn ze niet. Daarvoor zijn de vier Haagse jongens te nuchter en te sympathiek. Maar het doet ze niets meer dat er meisjeskamers en schoolagenda's volgeplakt worden met plaatjes en posters van hen – de blonde dromerige Jamie Westland, de punky skater Spike van Zoest, de iets oudere, serieuze Tim Akkerman en de coole Bas van Wageningen met petje. 'Tuurlijk, in het begin wel', zegt Tim in de kantine van de Hilversumse studio, 'en als je er echt over nadenkt, is het nog wel raar dat ze zo idolaat van jou zijn, want ik ben maar een gewone jongen.' Dat hij al bezet zou zijn, qua vriendin, laat hij liever in het midden. 'Dan doe je zoveel van die meisjes verdriet.'

Of de vier werkelijk zo onschuldig zijn als ze lijken – geruchten van seks in de kleedkamer doen de ronde – is de vraag. Tim: 'Ik heb weleens met een fan gezoend, daar ben ik heel eerlijk in'. Volgens televisiepromotor Rebecca Frequin van EMI die hen bijna wekelijks meemaakt: 'Het zijn gewoon lieve jongens die af en toe kattekwaad uithalen. Tijdens een optreden op een middelbare school ging het brandalarm af omdat een van de jongens op een verkeerde knop had gedrukt. Moest de hele school geëvacueerd. Maar ze bellen ook, heel lief, als ze wat later komen.'

Het is een paar uur voor de opname en Tim zit te eten – friet, schnitzel en slappe boontjes. Jamie zit even verderop op een bankje (met zijn vriendinnetje Aukje van Ginneken van GTST). Spike en Bas zijn als gekken door de gangen van het studiocomplex aan het sjezen – Spike op een fiets die hij ergens heeft opgeduikeld, Bas op zijn skateboard erachteraan. Deze week komt hun eerste dvd uit, onder andere met een registratie van het concert in Paradiso, clips en dagboekachtige homevideo's. En dus is Di-rect op promotie. 'Het zijn van die dagen dat er van muziek maken maar weinig komt', zegt Bas. En dat de tijd opgaat aan journalisten die een kijkje achter de schermen willen, interviews, televisieopnames, met al het bijbehorende gedoe van soundcheck, kap & grime en wachten (lees: klieren, scheten laten, boeren en snaaien), en live chatten met fans.

Di-rect is, met Kane, een van de populairste Nederlandse rockbands van dit moment. Maar waar het bij Kane eigenlijk alleen maar draait om Dinand Woesthoff, is Di-rect echt een bandje. Wie een concert van Di-rect bijwoont, krijgt anderhalf uur aanstekelijke herrie, een mix van skatepunk en rock, afgewisseld met een rustig nummer, dat live net zo zuiver klinkt als op de plaat, zo blijkt in Paradiso. In interviews kunnen ze het niet vaak genoeg herhalen: ze doen het met zijn vieren. Ook al is hij de leadzanger, Tim staat tijdens het optreden niet in het midden maar rechts op het podium. De muziek schrijven ze zelf; de teksten laten ze deels over aan een vriend die beter is in Engels.

Drie jaar geleden bracht de vader van Jamie, Dick Westland, zelf ooit drummer 'uit de subtop van Nederland', hen bij elkaar. 'Jamie speelde alleen maar met jongens van dertig. En die hadden allemaal al een heel leven achter de rug. Dat vond ik niks', zegt hij in de kleedkamer van zijn jongens. 'Het klikte direct. Daar komt ook onze naam vandaan', legt Tim uit. En dat streepje? 'Moest vanwege de domeinnaam', zegt Spike. ' Direct zonder streepje was al bezet.'

Nee naar school hoeven ze niet meer, zegt Bas die middag in de kantine van MTV/TMF in Bussum even voordat het chatten begint. 'Direct is een fulltime job. We hebben allemaal onze middelbare school afgemaakt. Bij het uitkomen van onze eerste single zat Jamie midden in zijn eindexamen mavo.' Zelf is hij halverwege met zijn hts gestopt, 'maar dat was ik toch al van plan'. Spike heeft zijn havo-diploma. Alleen Tim heeft vóór Di-rect 'voor een baas' gewerkt. Eerst als gitaarverkoper in een muziekzaak en later als postbode. 'Tot het allemaal niet meer te combineren was. Toen heb ik met mijn ouders gepraat en die hebben me financieel geholpen.' Inmiddels kunnen de vier er goed van leven. Allevier hebben ze een eigen auto (Golfje, BMW'tje) en krijgen ze per maand een vast bedrag van hun accountant, 'zodat er ook nog wat overblijft voor later'.

Sinds hun eerste optreden, op het 25-jarige huwelijksfeest van de ouders van Bas, is het allemaal snel gegaan. Hun debuut-cd Discover betekende hun doorbraak, de singles Just The Way I Do en Inside My Head werden grote hits. Met Edwin Jansen (toen nog Anouk en nu onder andere Kane en Idols) als manager en hulp van Dennis en Dinand van Kane veroverde Di-rect al snel een plaatsje in het rijtje Haagse popsterren. Dit jaar wonnen ze niet alleen twee TMF Awards, ook sleepten ze een sponsorcontract met Pepsi in de wacht en hun tweede cd Over the Moon loopt inmiddels tegen goud (40 duizend exemplaren). Met dit door de pers als 'volwassener' ontvangen album willen zij niet alleen de jonge fans maar ook een volwassener publiek bereiken. 'De muziekliefhebber', zoals ze het zelf noemen.

Maar vooralsnog kunnen ze niet om de fans heen. Live chatten. Gisteren waren Tim en Spike de klos, deze middag is het de beurt aan Jamie en Bas. Terwijl Me against the Music van Britney Spears en Madonna wordt uitgezonden kun je ze onderin beeld zien typen. In het echt zitten ze in een kamertje met een provisorisch paars gordijn op de achtergrond. De vragen stromen binnen. Bij andere artiesten met moeite een stuk of tweehonderd sms-jes per uur, vertelt het meisje van TMF, nu binnen de kortste keren vierhonderd.

De vragen kennen weinig variatie. Onschuldige vragen – of ze 'de nieuwe Harry Potter al gelezen hebben', of ze van 'circus en van Nijntje' houden, en van wie ze zelf fan zijn – zijn een uitzondering. De meeste fans willen maar één onderwerp, maar juist dat onderwerp wordt door de jongens vakkundig ontweken. 'Waar knappen jullie op af bij een meisje?' (Antwoord: 'Als ze een snor heeft'), 'Hoe ziet je ideale vrouw eruit?' ('Een oog en drie tieten'), 'Wat is jullie favoriete standje? ('Handstandje'), 'Waarom zijn jullie toch zo lekker?' ('Kweenie?!?').

'Nee jongens, geen bier voor het optreden. Je gaat niet met waterige ogen achter het drumstel zitten.' Samen met de dames van de platenmaatschappij en de crew zit vader Dick Westland in de kleedkamer van de jongens heel huiselijk naar onder andere 2 Vandaag te kijken op een kleine storende televisie. Westland is altijd mee, om de boel een beetje te 'begeleiden'. 'Ik rij de jongens naar alle concerten in de limousine. Ik wil niet dat ze na een optreden nog eens moe twee uur naar huis moeten rijden. Of die andere ouders ook zo betrokken zijn? Ja die doen om beurten de merchandise.' Het duurt nu allemaal wel erg lang. De vier bandleden in de kleine kleedkamer worden met de minuut baldadiger. Jamie, die onophoudelijk met kaarten heeft zitten goochelen, heeft aan Frans Bauer – 'Heb je even voor mij?' – gevraagd of hij zijn voicemail wil inspreken. Spike gaat steeds harder zitten jammen op zijn gitaar. Bas demonstreert zijn nieuwste kick flip met zijn skateboard waarbij hij zijn televisiepromotor vol in het gezicht slaat. Alleen Tim probeert zich nog een beetje voor te bereiden op de opnames. Aaaaaaa, iiiiiiiiiiiiiii, loeit hij door de gang.

Dan is het zover. Eerst moet presentatrice Bridget Maasland nog wat aankondigingen opnemen. Het is een lange avond, ook voor het publiek dat steeds op commando enthousiast moet juichen. Maar als de jongens van Di-rect opkomen, lijkt dat ineens geen probleem. Het gegil is oorverdovend.

Meer over