In de modeLachende modellen

Waarom kijken modellen altijd zo chagrijnig op de catwalk? Cécile Narinx zoekt het uit

You’re never fully dressed without a smile’, zong het weeskinderkoor in Annie. Een waarheid als een koe, maar waarom lachen de modellen op de catwalks dan zo zelden? Cécile Narinx duikt in het raadsel dat zo veel lezers bezighoudt.

Vanaf links: Richard Quinn, Jacquemus, Sonia Rykiel, Gianni Versace, Tod's, Dolce & Gabbana.Beeld Imaxtree

Wat gaan we dragen? 

Het is feest, het is u vast niet ontgaan, want dit is het duizendste nummer van het Volkskrant Magazine! En omdat daarin de lezer centraal staat, is de vraag deze week niet: wat willen de ontwerpers dat we aantrekken, maar: wat zien de lezers graag in het straatbeeld verschijnen? Om een antwoord op die vraag te krijgen, hoefde ik geen enquête op te tuigen. Ik kon gewoon in mijn mailbox duiken. Want het is zo’n beetje de meest gestelde vraag (naast de kwestie waarom modellen zo akelig mager zijn): waarom kijken de modellen allemaal zo chagrijnig? Het is inderdaad hoogst zelden breed lachen geblazen tijdens een modeshow, voor de foto’s op deze pagina’s moest ik derhalve diep de catwalkhistorie in.  

Waarom lachen modellen zo zelden? 

De belangrijkste reden dat modellen niet lachen of niet mogen lachen van de ontwerpers is dat het zou afleiden van de kleding. Zodra een model emotie toont en contact maakt met het publiek, gaat de aandacht uit naar het gezicht en dus niet naar de outfit, waar het toch allemaal om te doen is. Daar komt bij dat modellen, die vaak nog ver onder de twintig zijn, minder volwassen ogen als ze lachen. Ook is het verdraaid lastig, minutenlang vriendelijk lachen als je stiknerveus bent en op onmogelijk schoeisel langs honderden man publiek moet paraderen. 

Victoria's Secret, 2015.Beeld Getty Images

Zijn er nog meer redenen? 

Het kan ook voorkomen dat een collectie heel duister of juist heel stoer bedoeld is, en de ontwerper de modellen vooraf brieft dat ze stemmig of juist ‘fierce’ moeten lopen. Helaas verwart het gros van de modellen stemmig en krachtig met nors en nurks, wat al die bokkige hoofden en de vaak vreugdeloze ambiance verklaart. Een andere theorie: het wordt door de eeuwen heen al als deftig en waardig gezien om een serieus of ingetogen gezicht op te zetten, wat de kleding van de drager in kwestie ook extra allure zou moeten geven. Staatsieportretten (denk aan Willems I t/m III of alle Lodewijken ) tonen zodoende ook zelden uitgelaten lachebekjes.

Naomi Campbell op de catwalk bij Vivienne Westwood in 1993.Beeld Conde Nast via Getty Images

Een bekend mens 

Gelukkig zijn er uitzonderingen. Bij de Franse Sonia Rykiel zaliger mochten (moesten!) modellen altijd uitbundig lachen en dansen. En vooruit, bij Victoria’s Secret ook. Onlangs, bij Richard Quinn, die een samenwerking met Colgate aanging, mochten de modellen hun tanden blootlachen. En dan is er nog nineties supermodel Naomi Campbell (50), die nog steeds shows loopt. In 1993 schreef ze modehistorie op de catwalk van Vivienne Westwood. Ze struikelde, viel, krabbelde proestend overeind en bleef de rest van de show grinniken. Zoals clown Bassie al zei: ‘Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!’

Het duizendste Volkskrant Magazine is verschenen. Scroll, swipe en klik door die 1000 magazines en zie hoe vaak er een VVD’er op de cover stond. Hoe vaak een hond. Op welke covers we kozen voor naakt, welke fotograaf hofleverancier was en hoeveel Anton Corbijn er afleverde.

Meer over