AchtergrondVOGUE EN HET WITTE HUIS

Waarom er steeds weer gedoe is over politieke ‘covergirls’ van Vogue VS

Februari 2021, Kamala Harris, gefotografeerd door Tyler Mitchell, kleding links Donald Deal en Converse, rechts Michael Kors. Beeld
Februari 2021, Kamala Harris, gefotografeerd door Tyler Mitchell, kleding links Donald Deal en Converse, rechts Michael Kors.

Het februarinummer van de Amerikaanse Vogue lag nog niet in de schappen of op sociale media brak de hel los over de informele manier waarop coverdame Kamala Harris was neergezet. De reden waaróm is nieuw, het feit dát er kritiek is op een politieke cover van het invloedrijkste modeblad niet. 

Het had zo’n feestelijk moment moeten zijn voor de Amerikaanse Vogue, en eigenlijk voor het hele land, wat heet: voor alle vrouwen van de wereld, en zeker voor vrouwen van kleur. Op 10 januari maakte het modeblad jubelend via Instagram en Twitter bekend dat de kaftdame van hun februarinummer niemand minder is dan Kamala Harris, de nieuwe vicepresident die de eerste vrouwelijke veep van de Verenigde Staten gaat worden, en minstens zo noemenswaardig: de eerste vrouw van kleur op deze hoge positie. Als beeld bij de post stonden twee coverfoto’s: een losse met Harris in een donker pak op All Stars voor wat slordig opgehangen roze-groene achtergronddoeken. De andere toonde een stijvere met Harris in een lichtblauw pak, armen over elkaar, voor een goudgeel gordijn. De eerste zou de echte cover worden van de nog te verschijnen papieren Vogue, de andere zou online gebruikt worden. En dat viel verkeerd. Op Twitter regende het reacties: de foto zou respectloos want te informeel zijn, haar huid zou lichter geshopt zijn dan wel belabberd belicht, en dat zou allemaal aantonen dat hoofdredacteur Anna Wintour – die al eerder onder vuur lag vanwege haar te witte voorkeuren – zwarte vrouwen respectloos behandelt. 

Twee invloedrijke journalisten waren er als de kippen bij om zich in de discussie te mengen. De eerste was Yashar Ali, journalist voor New York Magazine en The Huffington Post, die op 10 januari op Twitter beweerde dat die papieren cover niet als zodanig was goedgekeurd door het team van Harris. Waar tout Twitter nóg kwaaier van werd. Terwijl het, en dat wist tout Twitter blijkbaar niet, in Amerika hoogst ongebruikelijk is dat degene die op de cover van een glossy staat invloed heeft op de definitieve fotokeuze. Het geldt juist als gebrek aan respect om te twijfelen aan de vakkundigheid en het beoordelingsvermogen van een ervaren redactie. In de geschiedenis van Elle is bij hoge uitzondering slechts één persoon geweest die een vinger in de pap had bij de coverkeuze. Dat was Madonna, die in februari 2006 op de cover van alle 45 edities wereldwijd stond – en zelfs toen werden er meerdere door Madonna geaccordeerde covers aangeboden waar de hoofdredacteuren zelf de definitieve uit mochten kiezen. Ook bij Harper’s Bazaar is de definitieve keuze altijd aan de (hoofd)redactie. Voor Vogue geldt waarschijnlijk hetzelfde. Wintour zelf zei desgevraagd tegen journalist Kara Swisher van The New York Times dat er tussen team Vogue en team Harris geen formele afspraak was gemaakt over de keuze van de cover. En dat toen de twee beelden op de redactie binnenkwamen ‘iedereen heel sterk voelde dat het lossere portret van de verkozen vice-president echt het moment weerspiegelde waarin we leven’. 

In een podcast van Swisher, opgenomen vóór de ophef losbarstte, had Wintour nog verteld hoe geweldig de shoot was geweest. De coverfotograaf van dienst was Tyler Mitchell, die twee jaar geleden, op zijn 23ste, als eerste zwarte fotograaf ooit een Vogue-cover schoot. Van het belangrijke septembernummer, met Beyoncé als covermodel. Voor de shoot met Harris was het Mitchells idee geweest om zalmroze en appelgroene doeken op te hangen, de kleuren van Harris’ dispuut Alpha Kappa Alpha, het oudste zusterschap van ‘zwarte’ universiteit Howard waar ook Nobelprijswinnaar Toni Morrison en wiskundige Katherine Johnson lid van zijn. Op de site van Vogue staat te lezen dat Mitchell, wiens tante ook lid was van AKA, en wiens moeder bij Howard-dispuut Delta Sigma Theta zat, op die manier een eerbetoon wilde brengen aan krachtige vrouwen uit dit soort clubs, aan sisterhood op alle fronten: ‘Met deze covershoot met Madam Vice President-elect Harris wilde ik dat het decor een eerbetoon zou zijn aan die geschiedenis, haar status als AKA en zwarte studentenverenigingen en zusterschappen wereldwijd.’ Over de keuze van de outfit staat er: ‘Met Harris op de Converse-sneakers die haar handelsmerk zijn geworden en een blazer ontworpen door haar vriend Donald Deal, vangt dit beeld haar als baanbrekend politicus, en verwijst het naar haar pad naar het Witte Huis’.

Mooi doordacht verhaal, zou je zeggen, maar daar had de tweede invloedrijke journalist die zich roerde, Pulitzer-prijswinnaar Robin Givhan van The Washington Post, geen boodschap aan. Zij schreef op 10 januari: ‘De cover gaf Kamala D. Harris niet het nodige respect. Hij was overdreven losjes, een coverfoto die Harris in feite zonder uitnodiging bij haar voornaam noemde. (...) Het geeft de kijker ook geen van de verwachte vingerwijzingen over het doorbreken van barrières of het bereiken van een top. Macht is niet glamoureus neergezet. In plaats daarvan is-ie menselijk gemaakt. De foto herinnert ons eraan dat deze nieuwe regering alléén ons niet kan redden. Dat de mensen die hem leiden ook maar mensen zijn.’ 

Dat terwijl, in een ander stuk over het leven van Harris, Givhan een dag later voor diezelfde Washington Post schreef dat het op Howard University juist niet over opsmuk gaat, maar over mensen, inspiratie en solidariteit. Niet over bloemrijke blabla, maar over ongepolijst zeggen waar het op staat. Waarmee Givhan Harris en haar alma mater neerzet als ‘gewoon’, onverbloemd en menselijk – precies wat Vogue ook doet.

Wat zou er dan zo verkeerd en respectloos zijn aan de groen-roze cover? Wintour doet sinds vorig jaar, toen haar werd verweten dat haar team te wit is, haar stinkende best om meer mensen van kleur in te huren. De shoot werd geleid door de zwarte redacteur Gabriella Karefa-Johnson, het begeleidende artikel werd geschreven door de zwarte journalist Alexis Okeowo. Harris mocht zelf uitkiezen wat ze aan wilde trekken, wat in de wereld van Vogue een ongelooflijk grote eer is, een ridderslag op het gebied van smaak en stijl. Het geeft aan dat de voorheen zo rigide en dwingende Wintour de regie uit handen durft te geven, wat ze één keer eerder deed toen Beyoncé de volledige vrijheid kreeg, voor het septembernummer van 2018. De 71-jarige Wintour wil, zo vertelt ze ook in de podcast van Swisher, modern zijn en vernieuwen: voor de cover van december 2020 liet ze Tyler Mitchell popzanger Harry Styles fotograferen in een Gucci-jurk. Daar kwam ook weer kritiek op, omdat een cisgender man poseerde in een japon, maar dat is een ander verhaal. 

Inclusiviteit

Opmerkelijk genoeg wordt haar keuze om op dit moment van Grote Verandering uit een heel ander vaatje te tappen door een nieuw soort VP op een nieuwe manier te portretteren, niet geaccepteerd. Want het werkelijke probleem is dat de cover met Harris voor de goegemeente niet Vogue genoeg is. Of meer specifiek: niet ouderwets-glamoureus Vogue genoeg, met de voor de glossy’s zo gebruikelijke designerjurken en hooggehakte pumps. Givhan schreef het al: ‘Power isn’t glamorized.’  En verderop schreef ze: ‘Vogue beroofde Harris van haar rozen. Ondanks z’n beladen geschiedenis vol raciale ongevoeligheid, ondanks de recente beschuldigingen wat betreft gebrek aan respect en de belofte om meer inclusief te zijn, heeft Vogue als instituut het belang van nederigheid bij het vinden van de weg voorwaarts niet helemaal begrepen. Een beetje ontzag in het coverbeleid zou het blad niet misstaan. Niets op deze cover zei: wauw. En soms is dat alles wat zwarte vrouwen willen, een bewonderend en feestelijk ‘wauw’ over wat ze hebben bereikt.’

Lou Henry Hoover in de Vogue in 1929, gefotografeerd door Edward Steichen. Beeld
Lou Henry Hoover in de Vogue in 1929, gefotografeerd door Edward Steichen.

En daar komen we bij de essentie van het dispuut: mijn wauw versus jouw wauw. Wat Wintour een waardige en vernieuwende cover vindt die perfect aansluit bij de persoon, de historie en de boodschap van Harris, gemaakt door een inclusief team, daar mist Givhan de glamour uit de tijd dat coverfotografen oud, wit en wereldberoemd waren, zoals Annie Leibovitz en Mario Testino. Referenties genoeg, want de flirt van Vogue met het Witte Huis is wederzijds, en heeft een lange geschiedenis. Bijna elke first lady – met ingang van Herbert Hoovers vrouw Lou in 1929 – is voor de Amerikaanse Vogue gefotografeerd. Onder leiding van Wintour, die in 1988 aantrad als hoofdredacteur, kwamen ze zelfs op de cover terecht: de hoogst haalbare plek, het popculturele equivalent van een eigen postzegel. 

December 1998, Hillary Clinton, gefotografeerd door Annie Leibovitz, kleding Oscar de la Renta. Beeld
December 1998, Hillary Clinton, gefotografeerd door Annie Leibovitz, kleding Oscar de la Renta.

De eerste die deze grote eer te beurt viel was Hillary Clinton, in december 1998 – elf maanden nadat bekend was geworden dat haar man Bill een relatie had gehad met Monica Lewinsky. Clinton droeg een lange zwarte jurk van bevriende ontwerper Oscar de la Renta en zat in de rode kamer van het Witte Huis op een empiresofa naast een vaas met rode rozen: een en al lieftallige, statige vrouwelijkheid. De eerstvolgende first lady die die eer ten beurt viel was Michelle Obama. Zij werd net als Clinton gefotografeerd door Annie Leibovitz, in totaal maar liefst drie keer: Obama stond in maart 2009 op de cover in een magenta jurk van Jason Wu, in april 2013 in een blauwe jurk van Reed Krakoff en in december 2016, haar voorlaatste maand als first lady, in een witte jurk van Carolina Herrera. De achtergrond was twee keer haar luxe interieur en één keer een groene tuin. De uitstraling was vrouwelijk, zacht en elegant. De perfecte Vogue-prinses, zou je denken.

Toch was er ook op deze vier covers de nodige kritiek. Bij de covers met Obama werd schande gesproken dat ze met blote armen poseerde, al waren sommige critici vooral verwonderd. Zo schreef Paul Harris in The Guardian het opmerkelijk te vinden dat de eerder als vurige en dwarse radicaal beschouwde mevrouw Obama nu als een zoete homecoming queen werd gepresenteerd. Hij schreef verder: ‘Haar portret is een revolutie. Ze is lang, van middelbare leeftijd en heeft een robuuste lichaamsbouw. Ze draagt ​​een magenta jurk en ziet er net zo krachtig en zelfverzekerd uit als een hoogopgeleide advocaat eruit zou moeten zien. Ze ziet er kortom veel meer uit als een gewone Amerikaan dan een half uitgehongerde, met botox geïnjecteerde beroemdheid ooit zou kunnen.’ Een waar woord, al klinkt dat ‘middelbaar’ en ‘robuust’ niet heel fideel. 

Maart 2009, Vogue met Michelle Obama, gefotografeerd door Annie Leibovitz, roze jurk van Jason Wu. Beeld
Maart 2009, Vogue met Michelle Obama, gefotografeerd door Annie Leibovitz, roze jurk van Jason Wu.
April 2013, Vogue met Michelle Obama, gefotografeerd door Annie Leibovitz, blauwe jurk van Reed Krakof. Beeld
April 2013, Vogue met Michelle Obama, gefotografeerd door Annie Leibovitz, blauwe jurk van Reed Krakof.
December 2016, Vogue met Michelle Obama, gefotografeerd door Annie Leibovitz, witte jurk van Carolina Herrera. Beeld
December 2016, Vogue met Michelle Obama, gefotografeerd door Annie Leibovitz, witte jurk van Carolina Herrera.

Typisch vrouwelijk

Wat de cover van Hillary Clinton betreft: van die typisch vrouwelijke setting en pose had ze zelf nog het meeste spijt. Toen ze in 2007 bekendmaakte zich kandidaat te stellen voor het presidentschap vroeg Wintour Clinton opnieuw voor de cover te poseren. Eenmaal in de studio van Annie Leibovitz, die ook nu weer was ingehuurd, besloot Clinton zich terug te trekken. Ze was bang dat ze té vrouwelijk zou overkomen en vond dat bij nader inzien niet passen bij haar verkiezingscampagne. Wintour maakte in haar voorwoord van februari 2008 gehakt van dat bezwaar, en schreef: ‘Stel je mijn verbazing voor toen ik hoorde dat Hillary Clinton, onze enige vrouwelijke presidentskandidaat, had besloten onze pagina’s te mijden... uit angst om er te vrouwelijk uit te zien. Het idee dat een moderne vrouw mannelijk moet ogen om serieus genomen te worden in haar zoektocht naar macht is ronduit ontmoedigend.’ Ze eindigde vilein met: ‘Dit is Amerika, niet Saoedi-Arabië.’ 

Clinton en Wintour raakten desalniettemin bevriend, en in 2016 maakte Vogue officieel bekend de kandidatuur van Hillary Clinton te ondersteunen. De twee waren toen al door The Daily News gespot in de studio van Michael Kors, waar ze begeleid door een reusachtige bodyguard en Clintons rechterhand Huma Abedin door kledingrekken struinden. Drie jaar eerder, bij de opening van de Oscar de la Renta-tentoonstelling in de Clinton Foundation, had Wintour al onomwonden gezegd: ‘Wij bij Vogue kijken er allemaal naar uit om de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten op de cover te zetten.’

Februari 2005, Melania Trump (als bruid), gefotografeerd door Mario Testino, jurk John Galliano voor Christian Dior. Beeld
Februari 2005, Melania Trump (als bruid), gefotografeerd door Mario Testino, jurk John Galliano voor Christian Dior.

Die vlieger ging dus niet op – Trump ging er met de winst vandoor, en in januari 2017 werd zijn derde vrouw Melania first lady. Als gewezen fotomodel geknipt voor de job van covergirl, zou je zeggen. Ze had dat ook al bewezen door in februari 2005 gesluierd en wel te poseren voor de omslag van Vogue, toen nog als bruid van Trump. De kersverse Mrs. Trump-Knauss werd voor de gelegenheid gefotografeerd door Mario Testino en was gehuld in haar eigen hyperbarokke trouwjurk, ontworpen door maximalist John Galliano voor modehuis Christian Dior. Saillant detail: Melania werd niet bij naam genoemd, de covertekst meldde enkel ‘Donald Trump’s New Bride’. 

Al had Wintour aan het begin van de Trump-periode aan The Wall Street Journal min of meer beloofd dat ook Melania op de cover zou komen door te zeggen: ‘We hebben bij Vogue een traditie om altijd de first lady te coveren, en ik kan me niet voorstellen dat dat deze keer anders zou zijn’, ze loste de belofte niet in – iets wat Donald Trump en zijn achterban ziedend maakte. Conservatieve nieuwssite Breitbart twitterde dat ‘elitaire snobs in de modepers de meest elegante first lady in de Amerikaanse geschiedenis hebben geweigerd’, wat Trump en vele van zijn volgers gretig retweetten.

December 2020, Alexandra Ocasio-Cortez op de cover van ‘Vanity Fair’, gefotografeerd door Tyler Mitchell, kleding Aliétte. Beeld  Vanity Fair
December 2020, Alexandra Ocasio-Cortez op de cover van ‘Vanity Fair’, gefotografeerd door Tyler Mitchell, kleding Aliétte.Beeld Vanity Fair

In een interview met CNN’s Christiane Amanpour in 2019 kreeg Wintour de vraag waarom ze geen enkele Republikeinse first lady de cover van Vogue had gegund, en waarom überhaupt meer Democratische dan Republikeinse beroemdheden haar covers sierden. Wintour ontkende niet, en verontschuldigde zich evenmin. Ze zei dat, om de cover van Vogue te verdienen, een vrouw vanuit mondiaal perspectief iconisch en inspirerend moet zijn. Nodeloos te zeggen dat Melania Trump volgens haar niet aan die eis voldoet. 

Kamala Harris doet dat volgens Vogue dus dubbel en dwars wel, en staat met haar vicepresidentschap nog veel hoger op de politieke ladder dan Hillary Clinton en Michelle Obama ooit stonden. Logisch dat Wintour niet kon wachten om weer wat Michael Kors-pakken aan te laten rukken en Harris te laten fotograferen. Niet té ladylike, want dat had ze van Clintons cover geleerd, en zeker niet met blote armen, zoals Obama. Ook niet met een witte fotograaf, want ze had plechtig beloofd inclusiever te worden – enter Taylor Mitchell, die zijn waarde had bewezen bij de covershoot met Beyoncé: die was wereldnieuws en het nummer werd goed verkocht. Een laatste leermoment voor Wintour: niet al te dure kleren. De recente decembercover van Conde Nast-zusteruitgave Vanity Fair met daarop congreslid Alexandra Ocasio-Cortez voor een haag van (zij wel!) rozen, ook gefotografeerd door Tyler Mitchell, had een hausse aan kritiek opgeleverd. De reden: de (grotendeels geleende) kleding die Ocasio-Cortez bij die shoot droeg kostte 12 duizend euro, wat niet gepast werd geacht voor een zelfverklaard sociaal-democraat.

En toch. Al had Wintour vlijtig haar huiswerk gedaan en aan alles gedacht, ook deze ‘All Stars-cover’ viel verkeerd. Ik vermoed dat vrijwel elke hoofdredacteur van een glossy die cover had gekozen – of een reshoot had opgezet, zeker nu na de inval in het Capitool rommeligheid en chaos wat gevoeliger liggen. Al was het maar omdat de cover met het lichtblauwe pak en de armen over elkaar een gesloten pose toont en te oubollig oogt voor een hedendaags modeblad: het straalt meer Angela Merkel of Burda anno 1964 uit dan Harris en Vogue anno 2021. Maar goed, smaken verschillen.

Fotograaf Tyler Mitchell hield zich opvallend koest en liet op sociale media alleen nog de cover met het lichtblauwe pak zien. Kamala Harris zelf reageerde niet op de ophef. Wintour maakte, zij het besmuikt, excuses voor de hele toestand, en beloofde dat er een tweede oplage komt met de alternatieve cover. Tegen The New York Times verklaarde ze: ‘Het was absoluut niet onze bedoeling om op enigerlei wijze iets af te doen aan het belang van de ongelooflijke overwinning van de vicepresident.’ De vraag is of ze zichzelf wel voor de bob kan slaan van spijt of stiekem in haar vuistje lacht. Als telg van een invloedrijke journalistieke familie weet ze als geen ander: slechte publiciteit bestaat niet.

Witwasserij

Aantijgingen over het lichter maken van een covermodel van kleur hoort Vogue niet voor het eerst. In 2011 was er een relletje over een foto van Rihanna die lichter zou zijn geshopt voor de cover van het novembernummer van de Britse Vogue. Vogue Thailand, novembercover 2013 met Naomi Campbell: zelfde verhaal. Ook de Amerikaanse Elle kreeg klachten: op de cover van het oktobernummer 2010 was de huid van actrice Gabourey Sidibe volgens velen overduidelijk opgelicht, daarbij was het lichaam van de voluptueuze Sidibe amper te zien, wat zou rieken naar fatshaming.

Lees ook

Leger en FBI bezorgd dat soldaten Nationale Garde gevaar kunnen zijn voor inauguratie

Joe Biden (78) wordt de oudste president van de VS ooit, hoe kan hij nog zo’n zware baan aan?

Biden zal zijn eed afleggen tijdens een extreem beveiligde en afgeslankte ceremonie. Zo ziet de dag eruit

Biden heeft geen vrijbrief voor progressief beleid, maar kan toch veel waarmaken – als hij slim opereert

Was de afwezige First Lady gevangene in slecht huwelijk of juist een stiekeme verzetsstrijder?

Muziek tijdens de inauguratie: bol van symboliek en onderliggende boodschappen

Meer over