Album

Waar je op vorige albums nog wel eens afhaakte door te veel drama, houdt Florence and the Machine je op Dance Fever bij de les ★★★★☆

Gijsbert Kamer
null Beeld

Florence Welch (35) verheft haar stem op het vijfde album dat ze met Florence + The Machine maakt weer behoorlijk. Sinds hun debuut Lungs (2009) weten we dat subtiliteit niet hoog op de agenda staat. Maar waar je op vorige albums nog wel eens afhaakte door te veel drama, houdt Welch je op Dance Fever een album lang bij de les. Ze begint en eindigt rustig met twee knap ingehouden liedjes. In King levert ze haar stemverklaring ‘I am no mother, I am no bride, I am king’.

De ‘King’ keert in de persoon van Elvis Presley ook terug in het laatste en mooiste liedje, Morning Elvis, over een nooit plaatsgevonden bezoek van Welch aan Graceland. Er klinkt spijt, wanhoop en toch ook berusting in haar stem, die in andere liedjes wel voluit mag gaan. Van een soort lo-fi-ektropop (Free) tot barokke rockbombast (Dream Girl Evil) weet Welch hier de randjes wel op te zoeken. Soms is een liedje niet meer dan een kort intermezzo, om even op adem te komen, en Daffodils is gewoon een fijn pakkende popsong.

Florence + The Machine

Dance Fever

Pop

★★★★☆

Universal

Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.