INTERVIEW

'Vuistje in de lucht, biertje erbij'

Wat doe je als je je album datzelfde vette geluid wilt meegeven als je optredens? Je laat het produceren door je livegeluidsman. Zo maakte Vanderbuyst zijn nieuwe plaat vol blije hardrock.

Vanaf links: Willem Verbuyst, Jochem Jonkman, Barry van Esbroek. Beeld Daniel Cohen
Vanaf links: Willem Verbuyst, Jochem Jonkman, Barry van Esbroek.Beeld Daniel Cohen

Dansen in de rockdisco, in Duitsland schijnt het nog te mogen. 'Heerlijk', zegt Willem Verbuyst, gitarist van de Nederlandse hardrockband Vanderbuyst. 'Lichtvoetige hardrock voor op de dansvloer. Van die rockmuziek met een hell-yeah-larger-than-life-gevoel, waarvan je spontaan een lach op je gezicht krijgt. Denk aan Living After Midnight van Judas Priest. Man!' Hij wordt al vrolijk als hij het pretriffje door zijn hoofd laat gaan.

Blije hardrock: we moeten het helaas al een paar decennia zonder stellen. Volgens Verbuyst verdween het plezier uit de hardere rockmuziek in de jaren negentig, tot overmaat van ramp ook nog eens de jeugdjaren van Verbuyst (35). 'De grunge kwam op. Ik had er niets mee. Wat een chagrijnige muziek. In een houthakkershemd staan zingen dat het allemaal niks is en nooit meer wat gaat worden met de wereld. Nee, ik vond die feestelijke hardrock uit de jaren tachtig leuker. ' Het allerergste, voor de zich destijds al ontwikkelende rockgitaarvirtuoos Verbuyst: 'De solo mocht niet meer hè, die was ineens kitsch.'

Het is bij al deze rockweemoed niet verwonderlijk dat de nieuwe plaat van het powerrocktrio Vanderbuyst juist die eighties ademt, in galmende rocksongs met een hupsje. Verbuyst: 'Niet dat wij nu hoogstpersoonlijk die leegte wilden vullen of zo, maar we vinden die muziek gewoon te gek. Die zit in ons bloed. Wij léven de rock-'n-roll en volgens ons is die muziek voor het rockpubliek ook een verademing. Dat heeft zich de hele week naar de kloten gewerkt en mag dan in het weekend weer even: vuistje in de lucht, biertje erbij. Dat doe je toch liever dan een beetje boos staan kijken bij een blackmetalconcert?'

De blije rockers van Vanderbuyst Beeld Daniel Cohen
De blije rockers van VanderbuystBeeld Daniel Cohen

Liveband

Dat podiumplezier heeft Verbuyst, behalve gitarist ook bandoprichter en belangrijkste songschrijver, proberen te vatten in een liedje als Light My Dynamite, op het album At The Crack Of Dawn. Zanger en bassist Jochem Jonkman blaast het eruit, in het pakkende rockrefrein: 'Old school chemistry, hardrock remedy, light my dynamite.' Ja, dat gaat wel werken in de rockzaal.

Vanderbuyst is een echte liveband. Een trio dat zich leeg pleegt te spelen en al doende iedere zaal meekrijgt, van metalkelder tot hoofdpodium op een rockfestival waar ook ter wereld - Vanderbuyst speelde zelfs in stadions in China. De ouderwetse hardrock wordt kennelijk gewaardeerd, vooral omdat die in handen van Vanderbuyst nooit retro of parodie wordt.

Vanderbuyst schrijft authentieke rockliedjes, die op voorgaande platen als Flying Dutchman (2012) nogal deden denken aan Thin Lizzy. Maar die zo kaal opgenomen, in de studio, toch ook wat aan slagkracht inleverden. Een beetje dunnetjes. Op de nieuwe plaat moest het maar eens vetter, groter, breder en heavyer, zegt Verbuyst. 'We hebben de plaat laten produceren door onze livegeluidsman, omdat hij ons altijd zo vet kon laten klinken. Dat moest nu ook maar eens op de plaat gebeuren.'

Dansbaar

De Argentijn Martin Furia joeg de heren bij de eerste studiosessie nogal wat schrik aan. ''De drums worden 50 procent van het geluid', zei hij. 'De gitaar moet naar de zijkant.' Ja, daar schrok ik van. Maar gaandeweg het proces begreep ik het. Het moest dansbaar worden, ritmisch dwingender en duwender, met dus een enorm drumgeluid met flink wat galm erop.

'De liedjes moesten heel compact worden, alle overbodige luxe zoals leuke bruggetjes of een al te lange gitaarsolo: ráts, weg ermee. Wel gitaren, maar zonder fratsen. De zanger moest weer de ster zijn van de band, net als in die hardrock uit de eighties. De gitarist is er om hem te begeleiden en mag heel af en toe zelf zijn verhaaltje vertellen in een korte maar rake solo. De nummers op onze nieuwe plaat zijn gemaakt met het publiek in het achterhoofd: na twee minuten moet je dat refreintje te pakken hebben. Meezingen maar.'

Willem Verbuyst is niet bepaald een verdrietige jongen en wie hem ooit op een podium aan het werk heeft gezien, zou hem als mascotte mee naar huis willen nemen. Maar hij wil toch even een somber statement maken over de staat van de rockmuziek, al was het maar om het eens gezegd te hebben. 'De rock is helemaal de weg kwijt, het spoor volkomen bijster. Aan de ene kant heb je de poppy rockmuziek van Kings of Leon, maar die heeft gewoon niet genoeg ballen.

'Aan de andere kant staat de metal: steeds extremer en gecompliceerder. Maar een liedje wordt niet meer gemaakt, dat kan kennelijk niet meer. Zo nekt het genre zichzelf. Want als je geen liedjes maakt, krijg je de zalen niet vol en verkoop je ook geen platen, zo simpel is het. De metal is technische muziek geworden om mee te rekenen in plaats van mee te zingen. Kom op jongens, denk ik dan: ga nu allemaal weer eens wat liedjes schrijven. Wij speelden afgelopen jaren soms dertig shows in een maand, in dertien landen. We kunnen dus haast wel zeggen dat er een markt voor is.'

At The Crack Of Dawn (Ván Records). Vanderbuyst speelt 25/10 in Rock Temple, Kerkrade; 31/10 in 013, Tilburg; en 07/11 in Vera, Groningen.

HIERONDER DE 5 BESTE HARDROCKNUMMERS UIT DE EIGHTIES VOLGENS WILLEM VERBUYST:

Albumhoes van het laatste album van Vanderbuyst Beeld Vanderbuyst
Albumhoes van het laatste album van VanderbuystBeeld Vanderbuyst

Big in Japan

Het Nederlandse powertrio Vanderbuyst is een vooral in het buitenland hooggewaardeerd hardrockfenomeen. De band speelde zelfs in China voor volle stadions. Eén land ontbreekt nog in de toerhistorie, zegt gitarist Willem Verbuyst. 'Onze droom: spelen in Japan. De rockscene daar is ongelooflijk, je kunt het publiek echt gek spelen. Met onze nieuwe plaat moet het toch gaan lukken. Japan is dichterbij dan ooit.'

Kiss - Sure Know Something

'Je hoorde het gelijk op die plaat Dynasty. Kiss koos ineens voor een heel toegankelijk geluid en ging toch voor die stadions. Dit nummer is geniaal. Het begint heel speels, met alleen dat basloopje. Als Paul Stanley daarna invalt, is de zanger ook gelijk de baas: hij gaat het verhaal vertellen en niemand anders. En dan: bam, het refrein, zo groots en ruimtelijk en zó catchy. Prachtig dat extra zanglijntje erbij. Alles klopt, tot in detail. Als je nu terugkijkt naar Kiss denk je: jemig, wat kinderachtig, met die beschilderde koppen. Maar het is tijdloze muziek. Dit nummer kun je nog prima op de radio draaien en niet alleen bij de Top2000.'

Van Halen - Why Can't This Be Love

'Op het randje natuurlijk, zó veel synthesizers. Maar het was een bewuste keuze van Van Halen, en dat vind ik gaaf: ze doen het gewoon. Zanger David Lee Roth was opgestapt, de band moest verder. En dan komen ze met die Sammy Haggar - geweldige zanger - en een totaal nieuw popgeluid. Voor de fans van het eerste uur hoefde het niet meer, die haakten af.

Maar Why Can't This Be Love werd de grootste hit van Van Halen. Dat vind ik nou mooi.'

Def Leppard - Rock of Ages

'De hitmachine uit de jaren tachtig. Als wij op toer zijn, luisteren we in de bus vaak naar Def Leppard en vooral naar de productie van platen als Pyromania: zo heerlijk ritmisch, met van die lekker dikke koortjes. Hier en daar een korte solo maar vooral niet te lang. Die beroemde plaat Hysteria loopt als zoete stroop door je oren. Ik dacht vroeger: dat speel ik wel even mee met de gitaar. Maar dat lukt dus helemaal niet. De nummers zitten vol met de meest subtiele akkoordenwisselingen, de band laat de sfeer steeds veranderen en speelt zo met de luisteraar. Het is bijna wetenschap.'

Rainbow - I Surrender

'Oké, Ronnie James Dio was de beste hardrockzanger ooit. Maar hij stapte uit Rainbow en dus moest Rainbow veranderen. Daar kwam zanger Joe Lynn Turner, op de nieuwe plaat Difficult to Cure, met het nummer I Surrender. Het zou door de oude Rainbow-fans nooit geaccepteerd worden, maar wat is dit een prachtig hardrocknummer. Enorm goed gezongen, de zanger is ook hier de baas. De band stelt zich naast hem op en de meestergitarist Ritchie Blackmore is ineens gedwongen tot een bijrol. Dan durf je wat, als band.'

Ozzy Osbourne - No More Tears

'Ook Ozzy Osbourne bleef zich vernieuwen; steeds een nieuwe band, andere gitaristen. Dit is pophardrock op zijn bruutst. Wat zijn gitarist Zakk Wylde hier doet, grenst aan het ongelooflijke. Het geluid van de gitaar is fantastisch, met zo veel lage ondertonen. Je ziet hem staan op het podium: een rockgod, en met zijn Les Paul-gitaar ramt hij er de vetste solo's uit, alsof het niks is. Daar droomt dus iedere gitarist van. Een van de stoerste gitaargeluiden ooit, en het einde van een tijdperk. Hierna kwam de grunge en hield het op.'

Meer over