TheaterrecensieOpeningstrack

Voorstelling Openingstrack laat de bezoeker door de hele Rotterdamse schouwburg zwerven ★★★☆☆

In de seizoensopening van Theater Rotterdam is alles anders dan anders. Ook de schouwburg zelf is nauwelijks herkenbaar.

Dalton Jansen en Adam Khazhmuradov in Inner Self Beeld Amanda Harput
Dalton Jansen en Adam Khazhmuradov in Inner SelfBeeld Amanda Harput

Je zou denken dat je, als regelmatige bezoeker, het gebouw zo langzamerhand wel kent. Maar al vrij snel na binnenkomst is daar toch die verwondering: waar ben ik? In de Rotterdamse Schouwburg – zoveel mag duidelijk zijn – maar voor de seizoensopening van Theater Rotterdam is alles anders dan anders.

Natuurlijk heeft dat te maken met corona: het publiek mag in kleine plukjes naar binnen en moet daar op gepaste afstand van elkaar blijven. Dat is één ding. Maar sowieso geldt: Theater Rotterdam (TR) is in transitie en wil zich daar rekenschap van geven.

Na een relatief lange periode van bestuurlijke (en daardoor ook artistieke) troebelen, trad dit voorjaar choreograaf en theatermaker Alida Dors aan als artistiek leider. Al snel zocht ze de dialoog met de stad. Inmiddels is het gebouw, TR Schouwburg, ingepakt in een fraai houten staketsel, waarop de Rotterdamse street art-kunstenaar Stephan Bontje de inbreng van Rotterdammers verwerkt in zijn graffitikunst. En binnen gaan de spelers op zoek naar een nieuw pad.

In deze openingsweek, waarvoor Dors de eindregie verzorgde en die nog loopt tot en met zondag, voelt dat Openingstrack ook echt als een zoektocht. De bezoeker begeeft zich voorzichtig door het getransformeerde gebouw en komt op plekken waar je niet eerder was, in de coulissen, achter de schermen, over trappen en langs opslagruimten, alles mooi aangelicht, vaak voorzien van een intrigerende soundscape en met onvermoede objecten en tal van performances.

Degenen met een zilverkleurig polsbandje (er zijn meerdere kleine groepen onderweg) stuiten al snel op het indrukwekkende Inner Self van choreograaf Dalton Jansen, een werk dat hijzelf danst met Adam Khazhmuradov. Als twee gekooide dieren bewegen ze zich in een (te) kleine arena die coronaproof is afgebakend met plastic lamellen. Het publiek staat eromheen, gebiologeerd door die sterke individuen, die opgesloten zijn, beknot; net als de kijker feitelijk, die er niet bij kan.

Het passende geluidsdecor is van het duo Timo Tembuyser en Hélène Vrijdag, dat even verderop te zien en te horen is met hun stemperformance, een sterke dialoog in klank en mimiek, een hartroerend duet zonder woorden.

Dors is zelf aanwezig met een hiervoor gemaakte choreografie geïnspireerd op haar eerdere Or Die Trying, ook een enorm energieke performance.

Niet alles wat we zien is spiksplinternieuw werk, en dat kan ook bijna niet onder deze omstandigheden. En ook is niet alles even geslaagd: zo vormt een lezing als een handleiding om stil te staan bij de dood een nauwelijks prikkelende bijdrage, en verzorgt gospelkoor G-Roots een weinig spannende apotheose. Davy Pieters en Boogaerdt/VanderSchoot verrassen dan weer wel.

In Openingstrack wordt nog niet meteen duidelijk welke weg TR nu specifiek inslaat, en met wie precies; er komen nog meer Tracks en de transformatie is nog niet afgerond. Maar er is zeker kans dat ze nu wel back on track zijn, zoals ze dat zelf zeggen.

Openingstrack

Theater

★★★☆☆

Door Theater Rotterdam. Eindregie Alida Dors.

TR Schouwburg, 2/9. Openingsweek t/m 6/9.

Meer over