Voorfilm van 35 beroemde regisseurs uit 25 landen

‘Dream Team’ kopte een Franse krant. ‘Regisseurshemel’ stond er in koeienletters in een andere. Het was dan ook een bijzonder gezelschap dat zich gisteren in Cannes op de rode loper verzamelde....

De 35 regisseurs die het festival volgens Jacob hebben gemaakt tot wat het is, zijn afkomstig uit 25 landen op 5 continenten; onder hen bevinden zich twee keer twee broers (Joel en Ethan Coen, Luc en Jean-Pierre Dardenne) en slechts één vrouw (Jane Campion). Er zijn veel oudgedienden (Theodoros Angelopoulos, Claude Lelouch, Manoel de Oliveira) en er is een enkele relatieve nieuwkomer (Alejandro González Iñárritu). De bijdrage van David Lynch was niet op tijd klaar om nog in de omnibusfilm opgenomen te kunnen worden; die werd als voorfilm vertoond op de openingsavond.

Zoals zo vaak bij dit soort verzamelkunstwerken is het geheel niet meer dan de som der delen, maar Chacun son Cinéma bevat een behoorlijk aantal heel geslaagde bijdragen. En het is altijd weer een leuk spelletje om de maker te raden.

De ijdele Italiaan Nanni Moretti verhaalt over zijn bioscoopherinneringen – over Brad Pitt en over Rocky Balboa. Hou Hsiou Hsien maakte een mooi filmpje over een welgestelde vrouw die achter de fraaie bioscoopgevel in een vervallen zaal terechtkomt. De Israëliër Amos Gitaï maakte een kruismontage van bioscoopzalen in Warschau anno 1936 en Tel Aviv in het heden, waar een bomaanslag voor dood en verderf zorgt.

In de kortfilm van Roman Polanski stoort een ouder echtpaar zich aan het obscene gekreun van een vieze man tijdens de vertoning van Emmanuelle (de borsten van Sylvia Kristel zijn even zichtbaar; Nederland is niet onopgemerkt gebleven). Lars van Trier slaat in zijn bijdrage tijdens een galavoorstelling van zijn film Manderlay een babbelende criticus zonder pardon de hersens in met een hamer.

In het leuke filmpje van de gebroeders Coen staat een redneck (Josh Brolin, die ook de hoofdrol speelt in hun ijzingwekkende competitiefilm No Country For Old Men) in een kleine bioscoop voor de keuze: gaat hij naar Climates (Iklimler van de Turk Nuri Bilge Ceylan) of naar Rules of the game (de klassieker La règle du jeu van Jean Renoir). ‘Zit er bloot in?’ wil hij allereerst weten. Na lang wikken en wegen kiest hij op advies van de kaartjesverkoper voor Climates. En hij komt tevreden weer naar buiten. Een kunstzinnige film kan ook heel leuk zijn.

Ook in de bijdrage van de Brit Ken Loach gaat het om de keuzemogelijkheden van het publiek. Een vader en zijn zoontje staan op een zondagmiddag in een multiplex in de rij voor de kassa. Ze nemen samen de mogelijkheden door, maar geen van de popcornfilms bevalt ze. Als ze aan de beurt zijn, besluiten ze toch maar naar het voetbal te gaan. Want in het stadion weet je tenminste niet hoe het afloopt.

De Volkskrant en de VPRO doen dagelijks verslag vanuit Cannes, op Nederland 2 en op het internet. Zie www.cinema.nl.

Meer over