Voor de BBC deed Jimi Hendrix extra zijn best

The Jimi Hendrix Experience. BBC Sessions. MCD11742...

GERT VAN VEEN

Een nieuwe Jimi Hendrix-plaat verschijnt er niet elke dag, daarom is deze dubbel-cd BBC Sessions op zijn minst bijzonder te noemen. Het leek er op dat de Hendrix-erfenis al compleet uitgemolken was, maar de 110 minuten van deze van een fraai boekwerk voorziene compilatie vormen een onverwacht waardevolle aanvulling van het eerder verschenen Hendrix-oeuvre.

De BBC-opnamen werden gemaakt in verschillende sessies tussen februari 1967 - toen de Experience (met bassist Noel Redding en drummer Mitch Mitchell) nog maar net bij elkaar was - en 4 januari 1969. Hendrix' eigen studiotechnicus Eddie Kramer was samen met Hendrix' halfzuster Janie en catalog manager John McDermott verantwoordelijk voor de selectie, die zoals alle BBC-opnamen uit deze periode (zie de eind vorig jaar verschenen Led Zeppelin-cd) opvallend helder klinken.

BBC Sessions bevat dertien (officieel) niet eerder verschenen tracks, waaronder een versie van The Beatles' Daytripper en de rock 'n' roll-klassieker Hound Dog. Vooral de tweede cd bevat zwakkere stukken, maar overigens spelen de drie muzikanten geconcentreerd en minder slordig dan op sommige eerder verschenen live-opnamen. Een radio- of tv-opname voor de BBC gold, zeker in de jaren zestig, als een bijzonder prestigieuze gelegenheid, waarbij een band zich van zijn beste kant liet zien. De Jimi Hendrix Experience is geen uitzondering. Hendrix's soli klinken vloeiend en geïnspireerd, en gitarist en band vinden elkaar moeiteloos.

Imponerend is de strakke, intense versie van Hey Joe in het eerste deel. Een latere tv-versie, met aankondiging van de zangeres Lulu, steekt daarbij schril af: de gitaar is ontstemd, en Hendrix is het spelen van zijn grootste hit hoorbaar zat. Onverwacht onderbreekt hij de versie ('Let's stop playing this rubbish'), om Sunshine of Your Love in te zetten - een ode aan de toenmalige groep van Eric Clapton, Cream. Ook hier is Hendrix niet op zijn best. Die wisselvalligheid kenmerkt al zijn live-werk, maar deze BBC-sessions hebben fraaie momenten weten te vangen, waarin Hendrix op zijn allerbest is.

Corey Glover: Hymns. BMG.

Corey Glover, de voormalige zanger van Living Colour, toont zich op zijn eerste solo-cd van een andere kant dan in de groep van gitarist Vernon Reid, waarin hij de rol van felle frontman speelde. Het openingsnummer Hymn 1027 is nog gebouwd op een harde rocksound in Living Colour-traditie, maar overigens bevat Hymns voornamelijk ingetogen, doch bombastisch uitgevoerde popliedjes.

Hoewel de zanger beschikt over een imposante, krachtige stem, komt hij hier toch niet echt goed uit de verf. Dat is vooral te wijten aan het songmateriaal, dat nergens boven de middelmaat uitstijgt. De paar nummers waarin Glover toch even teruggrijpt op de sound waarmee hij bekend werd, pakken meteen beter uit.

John Fogerty: Premonition. Reprise 9362-46908-2.

Een 'Best of'-album van voormalig Creedence Clearwater Revival-zanger John Fogerty, die al zijn grote hits opnieuw presenteert in een live-versie. Ze staan er allemaal op, van Born on the Bayou, Green River en Suzie Q tot Down on the Corner, Who'll Stop the Rain en Proud Mary.

Fogerty's recht-toe-recht-aan-stijl heeft altijd een directe live-sfeer gehad, zodat deze podiumversies aardig in de buurt kunnen komen van het origineel. Hoewel hij zijn bekendste werk zo'n dertig jaar geleden maakte, hebben zijn gitaarspel en zang nog weinig van hun oorspronkelijke kracht verloren. Aan de andere kant: echt veel voegen deze live-versies niet toe aan wat we al kennen van Fogerty.

Surgeon: Balance. Tresor 96.

De Engelse dj-producer Surgeon (Anthony Child) is een van de grote namen van de internationale techno. Zijn compromisloze, minimale stijl komt het best tot zijn recht op een dampende dansvloer, maar Balance bevat een paar sterke tracks, waarin Surgeon zich profileert als een tegenhanger van Detroit- dj-producer Jeff Mills. De diep zuigende thema's zijn van een hypnotiserende monotonie, en moeten het hebben van subtiele veranderingen in intensiteit.

Various: This is Quaint. Quaint QANoo2cd.

De platen die tot nu toe op het Mazzo-label M-Track verschenen, richtten zich vooral op techno en trance. Maar sinds eind vorig jaar beschikt de Amsterdamse club over een nieuw sublabel, Quaint, dat een heel ander territorium bestrijkt: big beats. De Quaint-sound blijft ver van de inmiddels wat versleten chemical beat-sound en zoekt het vooral in funky werk. De tweede compilatie This is Quaint verzamelt opnamen van vier artiesten - Streamer, Mr. Dan, Tomba Vira, M & M's - die ieder met twee of drie stukken vertegenwoordigd zijn.

Streamer, een nieuw project van Gary Shepard (die eerder onder de naam Vitamin een aantal platen voor het Lucid-label maakte), opent sterk met Vague Ass. Shepard werd bekend als ambient-trip hop-dj, maar met Streamer komt zijn sound eerder in de buurt van de Propellerheads en de recent opgepoetste James Bond-soundtracks. Ook Tomba Vira, een van de vele pseudoniemen van Zki & Dobre (Good Men, Basco), levert bijzondere stukken, waarvan vooral het met extreem schetterende blazers opgesierde 21 Bit Horns opvalt.

Uitschieters zijn twee van Dust2Dust gelicenseerde nummers van Mr. Dan (Dan Carey), wiens Open Show, Awaken, Dub deze verzamelaar even een heel andere (reggaedub)-richting instuurt.

Gert van Veen

Meer over