FilmrecensiePicciridda

Volwassenen moet je niet zomaar geloven, zien we in het Italiaanse drama Picciridda ★★★☆☆

Deze vrij onevenwichtige en niet erg stijlvaste film moet het hebben van de confrontaties tussen een stugge oma en haar ernstige kleinkind.

Met Kerst zullen ze terug zijn, beloven Lucia’s ouders in het Italiaanse drama Picciridda. Het 11-jarige meisje, dat eind jaren zestig opgroeit in een Siciliaans vissersdorpje, moet nog maar zien wat er van die belofte terechtkomt. Waar je het meest op hoopt, denkt Lucia, dat gebeurt toch niet. En als ze in Picciridda (‘Kleine meid’) iets leert, dan is het dat je volwassenen nooit op hun woord moet geloven.

Lucia’s vader en moeder emigreren naar Frankrijk, omdat er thuis geen werk voor hen is. Haar broertje mag mee, maar Lucia (Marta Castiglia) moet bij haar oma Maria blijven. De band tussen kleindochter en grootmoeder, die haar geld verdient met het aankleden van pas overledenen, is bepaald niet de hartelijkste: Maria heeft weinig lieve woorden over voor het kind, commandeert haar constant en slaat er flink op los als het meisje weer eens te laat thuis komt. Een indrukwekkend stugge rol van actrice Lucia Sardo is het, die nauwelijks iets prijsgeeft van het vreselijke geheim dat de oma met haar barse gedrag binnenboord probeert te houden.

Schrijver en regisseur Paolo Licata trekt in zijn eerste lange speelfilm steeds kleinere cirkels om de reden van Maria’s houding, waarmee de vrouw ook haar jongere zus Pina (Ileana Rigano) uit haar buurt houdt. Intussen blijft het script van Licata en coscenarist Catena Fiorello zo veel mogelijk aan de zijde van het meisje Lucia. Debutant Castiglia vertolkt Lucia hoofdzakelijk met haar ernstige, peilende ogen: met evenveel nieuwsgierigheid als onbegrip kijkt ze naar de harde, in lijden en berusting ondergedompelde vrouwenlevens om haar heen. 

Als geheel is Picciridda nogal onevenwichtig. Regisseur Licata lijkt nooit helemaal zeker te zijn van de te kiezen toon en combineert rauw realisme (onopgesmukt handcamerawerk) met plotse stilering (scheve camerastandpunten, epische droneshots langs de eilandkust) zonder dat het natuurlijk voelt. Jammer is ook dat Licata te gemakkelijk op de dialoog leunt om dingen uit te leggen of de plot verder te helpen, terwijl de terugkeer van de volwassen Lucia (Federica Sarno) naar Sicilië een onhandig aan de film plakkende coda blijft. 

Picciridda moet het vooral hebben van de licht ontvlambare, aangrijpende confrontaties tussen Lucia en haar oma, en van de momenten waarop Lucia’s perspectief overtuigend samenvalt met dat van de film: het ene moment met haar mee dromend over haar afwezige familie, het volgende alweer eenzaam en alleen op het strand.

Picciridda

Drama

★★★☆☆

Regie Paolo Licata

Met Marta Castiglia, Lucia Sardo, Ileana Rigano, Claudio Collovà, Katia Greco, Tania Bambaci, Valentina Ferrante, Loredana Marino

95 min., te zien in 9 zalen

Meer over