Vijf miniatuurtjes, klein in conflict, groot in verlangen

THEATER..

Thuis door Huis aan de Amstel. Concept: Liesbeth Colthof. 16 mei Koningshoef in de Bijlmermeer. Tot en met 7 juni.

Wie een voorstelling in de Bijlmer laat spelen, geeft de toeschouwer bij voorbaat een paar ervaringen cadeau. Zo is de tocht naar de jeugdvoorstelling Thuis van Huis aan de Amstel voor iedereen die voor het eerst dit multiraciale stadsgedeelte bezoekt, een ware speurtocht door betonnen hoogbouw. De weg vragen heeft geen zin: van theater in de Bijlmer heeft niemand gehoord.

Eenmaal binnen in de voor 80 procent leegstaande flat Koningshoef moet je langs stinkende galerijen en kleurloze liften om op de vierde verdieping te belanden in het tijdelijke honk van Huis aan de Amstel. Daar zijn vijf aanpalende woningen tot in detail ingericht als decor voor vijf minitoneelstukjes.

Je bent getuige van het ochtendritueel van twee Turkse broers, die met het ene been in Turkije staan en met het andere in 'deze rotflats'. Hun conflict, mooi beschreven en geregisseerd door Tjeerd Bischoff, is universeel voor mensen die leven in twee culturen.

Ook maak je mee hoe een Nederlandse moeder - prachtige rol van Elsje de Wijn - besluit zich niet langer als voetveeg te laten gebruiken door haar 'in- en verkopende' man, door zoonlief met elektronisch huisarest en dochter met een baby van misschien wel haar vader. Dit viertal bundelt zonder overacting de ellende van oer-Hollandse asociale gezinnen, een verdienste van tekstschrijver Frank Houtappels en regisseur Rob Vriens.

Twee deuren verder nodigt een Surinaamse moeder je uit de geur van kippenpasteitjes met kousenband op te snuiven, terwijl zij zich met haar dochters klaarmaakt voor een familiefeest. Maar waag het niet haar tapijt te bevuilen. Dan zakt ze weg in accute hoofdpijn en verlangt naar een zwoele kreek in Paramaribo. Jetty Mathurin, bekend als de Surinaamse cabaretière 'Taante', balanceert als moeder Wijnkoop lekker vet tussen hartelijkheid en hysterie.

Minder geslaagd is de monoloog van 100 procent Desi. Tussen een overdaad aan audio-apparatuur voelt ze zich veilig maar wanneer de stoppen doorslaan, kruipt ze weg in kinderlijke angst. In tegenstelling tot haar buren maakt Caroline van Leerdam de toeschouwer geen deelgenoot van haar house. Dat lukt Marlies Hamelynck wel als de oude mevrouw Meijer. Samen met haar man wacht ze al uren op zoon Wietze die hen komt halen. In hilarische onderonsjes vertelt ze ons de geheimpjes van het ouder worden.

De tekst van Bischoff en de regie van Tessa du Mée maken van deze voorstelling in superrealistisch decor - zelfs de slaapkamer is ingeruimd en op het balkon piepen zebravinkjes - een mooi miniatuurtje, klein in conflict, groot in verlangen. Want zo ongelukkig als de twee daar zitten, zo krachtig weten ze het geluk van hun actieve leven als stuntechtpaar naar boven te halen. Als je vroeger van iedere brug in het diepe sprong, dan lonkt zo'n vierde verdieping wel heel uitnodigend.

Annette Embrechts

Meer over