Take 5

Vijf inspiratiebronnen voor singer-songwriter Will Knox

De Engelse singer-songwriter Will Knox boekte succes met het meeschrijven aan nummers van (Nederlandse) artiesten, maar maakt ook solowerk: zijn persoonlijke en intieme derde album is net uit. Welke muziek inspireerde hem?

Pablo Cabenda
Will Knox Beeld Daniel Cohen
Will KnoxBeeld Daniel Cohen

Ja, hij heeft meegeschreven aan Arcade, de hit waarmee Duncan Laurence in 2019 voor Nederland het Eurovisie Songfestival won. Maar die bijdrage was nou ook weer niet zo groot, vindt Will Knox zelf. ‘Duncan en ik hebben wat uurtjes met elkaar zitten knutselen met ideeën. Daarvan is een en ander in dat nummer terechtgekomen.’

En ja, de 36-jarige Britse singer-songwriter heeft ook aan nummers meegeschreven van onder anderen Anouk, Ilse Delange, Within Temptation, Son Mieux, Dotan en Miss Montreal. Will Knox is dé man voor de Nederlandse artiest die hulp kan gebruiken bij het vinden van de juiste akkoorden, arrangementen én een kloppende Engelse tekst.

Inmiddels is zijn derde soloalbum Shedding + Blooming uit. Persoonlijke poëzie, voorgedragen door een eenzame stem met een uitgeklede, intieme akoestische begeleiding die alle ruimte laat voor het verhaal. Leonard Cohen en Nick Drake zijn familie.

Tussen deze en zijn vorige plaat zitten zes jaar. Het begon weer te kriebelen, vertelt Knox in zijn huis in Haarlem, waar hij sinds 2017 woont. ‘Het was fantastisch om te zien dat songs waaraan ik heb meegewerkt zo succesvol waren; het maakte me weer hongerig om mijn eigen ding te doen.’

Moordende concurrentie

Al sinds zijn tienerjaren in Londen wilde Knox succesvol worden als singer-songwriter met eigen materiaal. Omdat een loopbaan als popmuzikant in het milieu waarin hij opgroeide als frivole carrièrekeuze werd beschouwd, koos hij toen hij 18 was voor een serieuze muziekopleiding aan het Berklee College of Music in Boston. Vervolgens probeerde hij in New York met muziek de kost te verdienen: veel zelf spelen en een beetje voor anderen schrijven. Maar de concurrentie tussen de bandjes in de Lower East Side van New York was moordend. Zijn manager adviseerde hem dan ook zich volledig op co-writing te storten.

Na het verbreken van een moeilijke relatie besloot hij terug te keren naar Engeland. Laat dat nou net samenvallen met het bericht van zijn manager dat er in Nederland songwritingsessies gepland stonden met ‘this guy Dotan’. Of hij geïnteresseerd was? Uiteindelijk schreef Knox mee aan liedjes voor Dotans doorbraakalbum 7 Layers, dat in 2011 op nummer 2 van de Album Top 100 binnenkwam en waarop de megahit Home staat (waaraan Knox overigens niet bijdroeg). ‘Er gingen deuren voor me open, muziekuitgeverijen klopten aan en andere artiesten wisten me te vinden.’

Knox heeft sinds 2009 drie albums op zijn naam staan, maar heeft in die periode overwegend gewerkt in dienst van collega-artiesten. Wat is het verschil?

Knox: ‘Een bevriende songwriter zei ooit dat de co-writer de vroedvrouw is van de zwangere artiest. Klopt. Als ik voor iemand schrijf, ben ik die persoon voortdurend aan het bevragen. Vertel me het hele verhaal! Kom tot de kern! Wat wil je nu echt zeggen?’

Pijnlijke waarheden

Met dit album moest hij er zelf ook aan geloven. ‘Ik heb de neiging me te verstoppen achter metaforen. Mooi en poëtisch, maar niet altijd de naakte waarheid.’ Dus hielp een collega hem zijn persoonlijke pijnlijke waarheden eruit te persen. Eén heel belangrijke: zijn neiging de verkeerde partners uit te kiezen, een besef dat zich opdrong na therapie en praten. Als singer-songwriter doe je daar dus wat mee. Nummers als Tattoo, Jesse’s Apartment en Cigarettes zijn poëtische biopsieën uit het weefsel van die verstoorde relaties. Soms geven ze wat van de akelige realiteit prijs, zoals in Jesse’s Apartment.

I pissed the years

Wine after beer

The hangovers hurt me

I was naive to PTSD

And life after thirty

Knox verduidelijkt: ‘Ik kom uit een alcoholistisch gezin. Dat beïnvloedt je latere relaties. Zo had ik in New York een partner met een soortgelijk trauma. Onbewust wilde ik haar redden, terwijl ik zelf nog zo veel onverwerkte shit uit mijn jeugd meedroeg.’

Dat onderkennen is al een groot goed. ‘Uiteindelijk gaat het album over helen. De enige manier om dat te doen is de dode materie, de ballast van je af te schudden om daarna te bloeien. Shedding and blooming.’ Het is een overtuiging die je terug hoort in de muziek van Knox en zijn muzikale voorbeelden. Hij noemt er vijf.

Leonard Cohen – Songs of Love and Hate (1971)

Derde en commercieel succesvolste album van een van de goden van de singer-songwriters.

‘Het eerste Leonard Cohen-album waarop ik verliefd werd. Cohen voelt verwant. Hij deed niets anders dan zijn gedichten op muziek zetten. Je hoort dat zijn werk zo duidelijk wordt gedreven door de teksten dat hij haast als een spokenwordartiest klinkt. Geldt voor mij ook een beetje: de tekst is mijn prioriteit. Als die maar overtuigt.’

Nick Drake – Pink Moon (1972)

Laatste album van singer-songwriter die op 26-jarige leeftijd zelfmoord pleegde en wiens muziek werd herontdekt.

‘Drake heeft een melancholie waartoe ik me aangetrokken voel. Ik kan een koptelefoon opdoen en uren in die zone blijven hangen. Wat ik het mooist vind aan dit album, is dat de productie haast non-existent is. Hier heb je Drake en een akoestische gitaar, precies opgenomen zoals hij zijn songs ooit heeft geschreven. Het is alsof nergens de gedachte aan een mogelijk publiek bij hem opkwam. Hij wilde iets uitdrukken, klaar.’

Bruce Springsteen – Nebraska (1982)

Eerste vrijwel volledig akoestische album waarop de Amerikaanse rockster alle instrumenten zelf bespeelt.

Nebraska is Springsteens meest melancholische plaat. Zo’n nummer als Atlantic City bewijst dat je met alleen een akoestische gitaar en een stem ook power kunt uitstralen. Er zit een diepe somberheid in die liedjes over mannen die van dag tot dag proberen te overleven. Paradoxaal genoeg geeft het aanhoren van die eenzame wanhoop de bevestiging dat je niet alleen bent. Dat is de troostende kracht van alle goede trieste liedjes.’

Elliott Smith – Elliott Smith (1995)

Tweede akoestische soloalbum van Smith die daarvoor in de band Heatmiser speelde. Een van de invloedrijkste singer-songwriters van zijn generatie. In 2003 pleegde hij zelfmoord.

‘Ja, ik weet het, alweer een man met zijn gitaar. Dit album is volgens mij zelfs op een achtsporenrecorder opgenomen. Als je alles in één keer moet opnemen zonder een kans op overdubs, voel je dat er iets op het spel staat. Dat geeft scherpte. Smiths breekbare melodieën en akkoorden zijn ver verwijderd van de doorsnee popsong, maar je kunt horen dat hij enorm beïnvloed is door The Beatles. En soms paart hij die melodieën aan zwaar vervormde sounds die je eerder met rock associeert. Het maakt hem uniek.’

Adriana Lenker – Songs (2020)

Vijfde soloalbum van de zangeres van Big Thief. Songs wordt beschouwd als een van de beste albums van 2020.

‘Een typische lockdownplaat. Lenker zou toeren met haar band Big Thief, maar dat ging dus niet door. In plaats daarvan nam ze dit album op. Voor mij is dit een hedendaagse versie van Pink Moon: net zo in zichzelf gekeerd en puur als Drake. Eigenzinnig ook. Lenker hanteert vaak alternatieve gitaarstemmingen en haar vocalen zijn behoorlijk ingetogen. Ze trekken je nooit echt het verhaal in, maar zo nu en dan pik je een regel op en die raakt je dan – bam! – vol in de maag. In Anything zingt ze I don’t wanna talk about anything, I dont wanna talk about anything. I wanna kiss kiss your eyes again. Wanna witness your eyes looking. Zo mooi.’

Will Knox, Shedding + Blooming.
AAA Label Services

null Beeld
Meer over