BoekenHet kind

Vertaling van Christine Lavant was het lange wachten waard

null Beeld Vleugels
Beeld Vleugels

Een 12-jarig kind wordt in een Oostenrijkse oogkliniek behandeld met röntgenbestraling, met verbrandingen aan hals en gezicht tot gevolg. Ingepakt in verband dwaalt ze angstig door de gangen, wordt gepest door andere patiëntjes, loopt naar het verboden paviljoen van de volwassenen en denkt, tussen het huilen door: als ik word gesnapt, loop ik het water in. Nee, van de autobiografische novelle Het kind (1946) van Christine Lavant (1915-1973) knapt een mens niet op. Maar de onfortuinlijke auteur, die menige inrichting van binnen zag, wist vanuit haar isolement wel intrigerende poëzie en fijnzinnig proza te schrijven. Voor het eerst verschijnt er nu proza van Lavant in het Nederlands. Dat was het lange wachten waard: ‘Een vroege zomeravond stuurt het groen van hoge parkbomen als iets wat zuinig is bewaard en lang is opgespaard door de hoge ramen van de slaapzaal, die desondanks eigenaardig duister blijft, zodat alleen de kleine, witgeschilderde spijlenbedjes het licht vasthouden (…). De stilte is waarschijnlijk bang om het huis binnen te gaan, want ze blijft achter de ramen staan.’

Christine Lavant: Het kind. Uit het Duits vertaald door Ria van Hengel. Vleugels; € 21,80.

Meer over