Verrassingen kwamen uit onverwachte hoek

Naast jazz was op North Sea ook pop, soul en rock te horen...

De liefhebbers van bloedstollende soul, gemene blues, avontuurlijke pop en rock ’n’ roll met een jazz-tic kwamen in Rotterdam dit weekend het best aan hun trekken op de zondagavond. Al was het maar omdat gisteren het Nederlandse podiumdebuut van Gnarls Barkley plaatsvond.

Vaak aangekondigd en nooit gekomen, deze band rond producer Danger Mouse en zanger/rapper Cee-Lo. Maar wat wil je wanneer je Danger Mouse heet en je een van de meest gevraagde producers van het moment bent.

Jammer dat hij alleen zelf geen invloed kon uitoefenen op de geluidsmix, want het was er in de Maas-zaal niet om aan te horen. Er stond een fikse band op het podium, maar wat je hoorde was vooral veel kabaal en een door merg en been gaande stem van de kolossale Cee-Lo. Doodzonde want het oogde allemaal best spannend zoals er gemusiceerd werd. Toen na drie kwartier teisteren van de trommelvliezen de hit Crazy tot een redelijk goed einde werd gebracht toog een flink deel van de zaal naar buiten.

Jammer, maar er was zondag aan het begin al meer te genieten dan de eerste twee dagen bij elkaar. De beste soul kwam weliswaar niet van Alicia Keys (een te kleffe set), maar van de betrekkelijke nieuwkomer Ryan Shaw. Twee liedjes Shaw en je was de Gnarls Barkley-teleurstelling weer kwijt. Het was in die kleine Congo-tent toch al de plek waar drie dagen lang het meeste feest gemaakt werd. Vrijdag speelde de New Cool Collective er de grote internationale soul en funk-vedetten compleet naar huis, zaterdag sloot Sharon Jones & The Dap Kings de dag af met een opzwepende soul-revue.

Geweldige presentatie heeft Jones, en een stel blazers die de tent bijna tot ontploffing brachten. Ze brachten zoveel sfeer, dat hun grote manco, een gebrek aan sterke songs, even vergeten werd.

Voor mooie liedjes was zaterdagavond gehoopt op Herbie Hancock die er zijn bejubelde bewerkingen van Joni Mitchell-liedjes zou brengen. Helaas, er kwamen er slechts twee voorbij, en dat waren niet eens de mooiste van het grotendeels instrumentale optreden. Dat was A Song For you, vooral bekend van Donny Hathaway, hier gezongen door Amy Keys (geen familie) en op de vleugel begeleid door Hancock. Even was daar zo’n onvergetelijk soulmoment, al kwam die niet van de grote hedendaagse souldiva’s Alicia Keys, Angie Stone en Jill Scott. Zoals de beste pop niet kwam van de vreugdeloze Paul Simon, maar van de alle kanten uitschietende latin funk-band Grupo Fantasma uit Texas. De verrassingen waren er wel, maar ze kwamen uit onverwachte hoek.

Meer over