VERKLEURDE OPNAMEN VAN LICHAMEN

Alles wordt van heel dichtbij gefilmd in het drama Un año sin amor. De pixels van het computerscherm waarop de jonge Pablo zijn dagboekaantekeningen naleest vullen het beeld, net als de cijfers die hij zorgvuldig noteert in het schriftje waarin hij de details van zijn ziekteverloop bijhoudt....

Het is een manier van filmen die de Argentijnse regisseur Anahí Bernerivoor haar debuutfilm vermoedelijk deels uit praktische overwegingen koos.Zo hoefde ze zich bij haar lowbudget-productie weinig zorgen te maken omdecors en locaties. Maar de voortdurende close-ups benadrukken ook hoeklein de wereld van haar hoofdpersoon is. Hoe nauw Pablo's blikveld blijften hoe klein zijn sociale omgeving is - de beperkingen die de filmuiteindelijk opbreken.

Hij is een dichter en schrijver die met HIV is besmet. Zijn leven speeltzich op maar een paar plekken af. In de film, gebaseerd op dedagboekaantekeningen van de dichter Pablo Perez die ook met Berneri aan hetscenario schreef, beweegt hij zich van het appartement dat hij deelt metzijn verwarde tante naar het plaatselijke ziekenhuis; van piepkleinepornobioscopen naar de woningen van de mannen door wie de masochistischePablo zich laat afranselen.

Hij gaat om met zijn familie, een paar vrienden en mannen die hijontmoet in de gay scene; daarbuiten lijkt nauwelijks iets te bestaan. Pablointeresseert zich meer voor het email-adres van Martin, een gespierde mandie hij in een SM-kelder ontmoette, dan voor de adviezen die hij van zijndokter krijgt.

In de daaropvolgende scènes, waarin hij zich door Martin laatvastbinden en vernederen, werkt de visuele stijl van Berneri het best. Deverkleurde opnamen van halfnaakte lichamen en leren kledingstukken wetendoor het schemerige licht en de snelle montage een fascinerende en tegelijkdreigende sfeer te treffen. Toch benadrukken die scènes ook hoeoppervlakkig de karaktertekening van de film vaak is.

De meester-slaaf verhoudingen in het SM-circuit zijn nu eenmaaleendimensionaal, maar ze verschillen daarin heel weinig van alle andererelaties en contacten. De botsingen die Pablo met zijn vader heeft, zijnal even clichématig. Ook de twijfels die zijn leven verder beheersen zijnbekend en uiteindelijk domweg vervelend. De beperkte blik van Un año sinamor verhindert dat de film meer laat zien dan stereotiepen.

David Sneek

Meer over