Verdiende loon

Belinda Bauer grijpt voor haar nieuwste thriller terug naar personages uit haar eerder verschenen boeken

Alle drie de verhalen spelen zich af in hetzelfde heidegebied, Exmoor, in Zuidwest- Engeland, het dorpje Shipcott.

Het derde verhaal begint in mei, een dag waarop Exmoor vreemd genoeg wordt overdekt met een dun laagje glinsterende vorst, als een verpakking van kerstachtig cadeaupapier. 'De opkomende zon overspoelde de heuvels met een gouden gloed en veranderde de dauw in fonkelende edelstenen.'

Jess Took, 13 jaar, hiphop door het koptelefoontje, zit in de auto van haar vader, waarin een waas zich aan de binnenkant van de ramen vastzet. Haar vader is op jacht, maar sinds hij haar moeder heeft verlaten, jaagt ze niet meer met hem mee. Thuis blijven mag niet.

Kwart voor zeven in de ochtend, het portier wordt opengerukt, een man zonder gezicht trekt haar naar buiten, ze schopt en roept, hij fluistert: 'Als je schreeuwt, schiet ik je door je hoofd.' Na een mislukte jacht vindt John Took niet zijn dochter in de auto, maar wel een briefje, op het stuur: jullie houden niet van haar.

In haar derde thriller, Verdiende loon (Finders Keepers) brengt de Britse auteur Belinda Bauer niet alleen het landschap, maar ook diverse personages uit de vorige twee boeken weer heftig en aangrijpend tot leven.

Zoals Steven Lamb, die in het eerste boek 12 jaar was, en zijn leven in gevaar bracht door een briefwisseling te beginnen met een gevangene. Het was de vermoedelijke moordenaar van zijn oom, die als kind was verdwenen. Coming of age op de hardst mogelijke manier. En, uit boek twee, Opgesloten (Darkside), Jonas Holly, de lokale politieagent, die niets voelt, tussen licht en donker zweeft, sinds de dood van zijn vrouw.

Voor haar debuut Rusteloos land (Blacklands) kreeg de voormalige journaliste en scenarioschrijfster de Gold Dagger Award 2010. Het is vooral de impact van misdaden - op individuen, families, generaties - die haar interesseert en de strijd om overleving en herstel. 'So I write crime, but really I just write people.'

Ook inspecteur Reynolds, afdeling Moordzaken van de streek, keert terug naar Shipcott. Daar had eerder al een moordenaar toegeslagen die daarna als een sneeuwvlok leek te verdwijnen. Het heidegebied rijst op achter de pub. Een leeg podium, waar ooit een moordlustig toneelstuk was opgevoerd. Nu was er de azuurblauwe lucht en de intense stilte, als in een filmdecor.

'Een van die verhalen van Jane Austen die op BBC Four werden vertoond. De omgeving in die afleveringen kwam hem altijd net zo verzonnen voor als de verhaallijnen, maar aan het begin van de zomer was Exmoor echt zo'n plek die in de tijd gevangen leek.'

Er verdwijnen meer kinderen uit auto's en steeds die briefjes, dat er niet van hen gehouden wordt. Steven Lamb, inmiddels 17 jaar, let nog steeds op zijn familie, krijgt een vriendin, even speciaal als hij, twee jonge mensen en hun eerste aanrakingen, verlangen en zenuwen; hij wantrouwt agent Jonas Holly - vage herinneringen - en raakt direct betrokken bij de ontvoeringen.

Een prachtig opgebouwd verhaal, waarin werkelijk iedereen, klein en groot in allerlei opzichten, 'schittert', terroriseert, ontroert, ergert, afschrikt. Een dorp waarin het leven net zo veel of weinig waard is als de eerste kus of de laatste moord. En er is de man die de enige wezens had vernietigd om wie hij ooit had gegeven, waarna het verdriet overweldigend was.

Belinda Bauer schrijft misdaad, maar ze schrijft vooral mensen.

Meer over