bladvakantiejan

Veel first world problems in de VakantieJan

Wat is lezenswaardig deze week? Het wachten is in de VakantieJan op een stuk over Ibiza, de sfeer in het blad is ernaar.

null Beeld

In de veelzijdige en zonnige VakantieJan – prima woordspeling – van de makers van glossy Jan gaat het ook over plassen: plassen op de heenweg en op de terugweg van de autovakantie en alles wat daar zoal bij komt kijken. Dat is heel wat, blijkt uit een stuk van Stefanie Bottelier, tenminste, als je zoals zij niet bestand bent tegen ‘smetvreesgevoelige situaties’.

Bijzonder verhaal. Wonderlijk ook. Bottelier heeft naar eigen zeggen een lange geschiedenis van aanvaringen met toiletdames en -heren in heel Europa. Ze scheldt ze verrot of eist haar geld terug als de toiletten niet schoon zijn.

Dat is vaak het geval. ‘Ik zou goudgeld betalen voor een schone en rustige plee zonder rij, zonder stukken ondefinieerbaar papier op de grond, zonder drollen die gewoon niet zijn doorgetrokken, zonder druppels op brillen’. Doe het gewoon in de natuur, denk je dan onwillekeurig, achter een boom of zo, maar dat kan niet. ‘Ik heb er gewoon de motorische skills niet voor.’

Elders in de vakantiespecial van Jan schrijft Marion Pauw over een ander first world problem. Toen de koop van een ‘beleggingspand’ in Nederland niet doorging, kocht ze met haar man een oud huis op een berg in Andalusië. ‘Overal lagen rattenkeutels en het dak was ingestort’.

Een Ik vertrek-achtige nachtmerrie dreigde, maar het kwam helemaal goed. Een huisje op het platteland van Andalusië, Pauw kan het iedereen aanraden, vanwege de eenvoud van het bestaan vooral. ‘Mijn buren weten niet dat ik in Nederland een redelijk bekende schrijfster ben, merkkleding bestaat hier niet, mode evenmin, niemand rijdt een dure auto, iedereen draagt bergschoenen’.

De conclusie: ‘Aan een ego heb je niet veel als je onkruid aan het wieden bent of een bergwandeling van vijf uur aan het maken bent.’

Het wachten is in de VakantieJan op een stuk over Ibiza, de sfeer in het blad is ernaar, maar het eiland wordt niet genoemd, zelfs niet in een overzicht van de mooiste stranden. Italië komt wel aan bod, onder meer in een verslag van May-Britt Mobach over een superromantische vakantie in 2002 op het eiland Isola del Giglio.

Uitgebreid wordt beschreven hoe de buren in een appartement keihard aan het seksen slaan. ‘Naast grappa, cornetti en spaghetti alle vongole presenteert Italië me ook de andere vakjes van de bingokaart: het bedrijven van l’amore.’

Van nog langer geleden, de jaren zestig en zeventig, dateren de prachtige vakantiefoto’s die grafisch ontwerper Floor Winter ontdekte in albums van haar grootouders – nóg een hoogtepunt in de VakantieJan.

Meer over