Van sterke opzet De reünie blijft weinig over

De spanning tussen Reuten en Schuurmans maakt van De reünie op zijn beste momenten een dubbelzinnig kat-en-muisspel. Ondanks de sterke opzet zakt de film nog voor de ontknoping als een tamme whodunit in elkaar.

Kevin Toma
null Beeld filmdepot
Beeld filmdepot

Het is nogal duister in Sabines hoofd. Door een depressie was ze zes maanden uit de running en nu keert ze aarzelend terug naar haar kantoor op de Amsterdamse Zuidas.

Alles aan De reünie wekt de suggestie van een martelgang: de camera zit Sabine (Thekla Reuten) intimiderend dicht op de huid en met slowmotionbeelden en uitvergrote omgevingsgeluiden maakt regisseur Menno Meyjes voelbaar hoe vijandig en vervreemdend de wereld op haar overkomt. Als ze door een vochtig steegje loopt, laat de geluidsband enkel haar stappen klinken: galmend, zompig, naargeestig.

Er speelt ook iets groters dan de depressie. Via een seancescène en een flashback naar Sabines tienertijd in Bloemendaal stipt deze Simone van der Vlugt-verfilming het centrale mysterie aan: de verdwijning van Sabines jeugdvriendin Isabel (Daantje Idelenburg). Liep Isabel weg of werd ze vermoord? Een vraag die Sabines leven blijft beïnvloeden, zeker wanneer ze een uitnodiging voor een schoolreünie krijgt en ze haar vroegere kennis Olaf (Daan Schuurmans) ontmoet. Olaf duikt herhaaldelijk op in Sabines Bloemendaalse herinneringen. Terwijl ze voor zijn charmes valt, begint ze te vermoeden dat hij iets met Isabels vermissing te maken heeft.

Interessante spanning

Meyjes en co-scenarist Nele Meirhaeghe creëren een interessante spanning tussen de twee. Olaf is van meet af aan een figuur van dubieus allooi - aalgladde versiertrucs, asociaal rijgedrag, trots op zijn eigen schofterigheid - die je makkelijk van moord verdenkt. Tegelijkertijd zie je hem steeds via Sabines verwrongen perspectief en groeit het gevoel dat háár versie van het Isabel-verhaal ook niet helemaal klopt.

Zolang de stijl claustrofobisch blijft en de tienerflashbacks als verontrustende scheuten herinnering in het hedenverhaal worden geïnjecteerd, valt De reünie best te genieten. Reuten en Schuurmans, ook te zien in Meyjes' vorige film Het diner (2013), geven met respectievelijk licht gedrogeerd en schmierend slijmerig spel plezierig vorm aan de vreemdsoortige dynamiek tussen hun personages. Een dubbelzinnig kat-en-muisspel, dat is De reünie op zijn beste momenten.

Jammer genoeg gaat te veel tijd op aan de steeds langere, vaak weinig overtuigende flashbacks, zodat de film zijn greep op de toeschouwer verliest. Mislukte scènes als de huilbui van de jonge Sabine (Marie-Mae van Zuilen), of die waarin de volwassen versie haar vroegere, pedofiele conciërge bezoekt om hem met haar blote benen aan het praten te krijgen, maken het er niet beter op. Van de sterke opzet is uiteindelijk weinig over en nog voor de ontknoping zakt De reünie als een tamme whodunit in elkaar.

De reünie. Regie: Menno Meyjes. Met: Thekla Reuten, Daan Schuurmans, Marie-Mae van Zuilen, Daantje Idelenburg, Myron Wouts, Joep van der Geest, Tobias Kersloot. 98 min., in 83 zalen.

Meer over