Tv-recensieJulien Althuisius

‘Van onschatbare waarde’ lijkt blij vlagen een met dure rekwisieten aangeklede demonstratie van Viruswaanzin

Bij veel tv-programma’s verschijnt tegenwoordig even een kadertje in beeld met een tekst als: ‘Dit programma is opgenomen voor het coronavirus’ (als in: gemaakt voordat het virus toesloeg, niet opgedragen aan). Niet bij Van onschatbare waarde van Omroep Max, waarvan woensdagavond een nieuw seizoen begon. Idee van het programma: iemand heeft een waardevol object en legt dat voor aan vier verschillende experts – elk in een aparte kamer – die een bod mogen uitbrengen. 

Het voortdurende onderhandelen en het al dan niet sluiten van deals betekent dat er om de haverklap handen worden geschud. Welkom heten, handen schudden. Mislukte onderhandeling, handen schudden. Geslaagde deal, handen schudden. Dat voelt, anno augustus 2020, nogal vreemd. Ik zeg niet dat de NPO al dat handen schudden moet blurren of zwarte balkjes voor de handen moet plaatsen, maar deze eerste aflevering Van onschatbare waarde leek bij vlagen een met dure rekwisieten aangeklede demonstratie van Viruswaanzin.

Goed, ter zake. Willemien, een keurige oudere vrouw met kort grijs haar, pareltjes in de oren en lippenstift op, had een kleurrijke vaas van Theo Colenbrander. ‘Wat wilt u voor de vaas hebben?’, vroeg presentator Dionne Stax. Ze wilde er minstens 12 duizend euro voor.

Willemien ging eerst langs bij Ilse... o wacht, de experts, die verdienen een introductie. Ilse Daatselaar, ‘een antiquair van de oude stempel. Ze wordt geraakt door de schoonheid van oude objecten.’ Haar collega Bas Jonker ‘is altijd op zoek naar hoogwaardig vintage en design om de luxe interieurs van zijn klanten compleet te maken’. De derde expert, Bert Degenaar, ‘is een gentleman-dealer en verzamelaar’. En last but not least Arnold Wegh, ‘de handel is zijn passie, geld zijn gereedschap en zijn ervaring is onbetaalbaar’.

‘Mag ik u een hand geven?'Beeld Omroep Max

Als gezegd, eerst ging Willemien langs bij Ilse, die bood 3.000 euro. ‘Ik heb toch wel mijn zinnen een beetje gezet op boven de tien’, zei Willemien, die duidelijk was geïmplodeerd. Ging ze niet krijgen, dus kon Willemien door naar de volgende kamer. Arnold wilde zo ver gaan als 10.750 euro. Hij stak zijn hand uit. ‘Mag ik u een hand geven?’ (Nee!, red.) Ook dit vond Willemijn niet voldoende.

Van onschatbare waarde combineert enkele eigenschappen van Tussen kunst en kitsch (de verholen hebzucht van de mensen die langskomen, de interessante verhalen achter de objecten) met die van Dragons’ Den (ietwat arrogante experts die verder niets te verliezen hebben en zeer overtuigd van zichzelf een bod doen) en voegt daar nog het vermakelijke element van de onderhandeling aan toe, als een soort Marktplaats maar dan met beschaafde mensen. Het is fantastisch. Het enige wat dit format nog beter zou kunnen maken is een vijfde kamer waar, indien er geen deal is gesloten met een van de vier experts, het object wordt vernietigd door Sybrand Niessen.

Uiteindelijk vertrok Willemien met lege handen; de vaas ging weer terug naar huis. Achteraf zei ze tegen Dionne Stax, dat ze toch die 10.750 euro had moeten accepteren. Ze deed haar sjaal om en gaf Stax een hand. Natuurlijk.

Meer over