Van helden

Finnland is een nieuwe naam in het jeugdtheater en toch ook weer niet. Een van de initiatiefnemers, Finn Poncin, was al jaren actief in deze sector met O`Mamaree....

Het is waar, veel jongetjes vallen in hun vroege muziekperiode voor dat even impressieve als duidelijke beeld: mannen met lange haren, spierballen en jankende gitaren. Finnland gebruikt dit icoon om het te hebben over helden; de titel verwijst naar de hardrockgroep Van Halen. Helaas lijdt de voorstelling aan een fenomeen waarmee ook deze muziekstijl dikwijls kampt: eenduidige, dubbel en dwars onderstreepte overdaad.

Twee jongens die een bandje hebben, zijn net hun bassist kwijt. En ze moeten binnenkort optreden. Er ontstaat ruzie, de twee geven elkaar van alles de schuld maar repeteren toch door. Uiteindelijk overwint een van hen de schroom om te zingen en brengt hij een liedje waarvan hij dacht dat het niet kon omdat het zo persoonlijk en kwetsbaar is.

Precies die kwetsbaarheid ontbreekt volledig in het concept en ook de speelstijl van Poncin en zijn tegenspeler Tim de Zwart. Twee ongedurige jochies spelen die geen geduld met elkaar en zichzelf hebben, daarvoor is meer nodig dan in speed metal-tempo, zonder enig gevoel voor timing door de scènes te jagen. Daarmee wordt het vele geruzie tussen de twee een onaangenaam, eendimensionaal schouwspel.

Muzikaal hapert het stuk omdat de acteurs, die zelf de muziek spelen, niet overtuigend schakelen tussen het uitbeelden van een rammelende gitaarband zonder bas en serieus bedoelde songs die wel indruk moeten maken. Ze maken zo de muziek, doorgaans een geslaagd middel om iets mee over te brengen, effectief onschadelijk.

Kinderen een spiegel voorhouden en confronteren met onmogelijke kanten van zichzelf, dat kan beslist. Maar een bak clichés opentrekken, compleet met vette knipogen en zonder enig contrast of gevoel, dat is de dood in de pot. De geldige boodschap dat echte helden hun zwakke kanten durven tonen, krijgt zo nergens tanden.


T/m 5 februari.
www.totslot.nl

Meer over