Drama

Una pistola en cada mano

Scherpe en eerlijke dialogen verbloemen de cynische overdaad

Berend Jan Bockting

Met een western heeft Una pistola en cada mano ('een pistool in elke hand') helemaal niets te maken. Cowboys zijn de mannen in de ensemblefilm van de Spaanse filmer Cesc Gay alleen in hun hoofd. Gay, die in 2004 met En la ciudad voor het laatst de Nederlandse bioscopen haalde, toont ze stuk voor stuk als emotioneel en in een enkel geval ook fysiek impotente wezens.

Hun oude plek in de machocultuur zijn ze in elk geval al jaren kwijt, zo blijkt vrijwel direct uit de openingsscène waarin twee vroegere vrienden elkaar tegen het lijf lopen, om te ontdekken dat ze tot totale losers zijn uitgegroeid. In de greep van angsten, gesomber, mislukte carrières en stukgelopen relaties. 'Heel opbeurend om te horen hoe slecht het met je gaat', zegt de een tegen de ander.

In vijf scènes van ongeveer een kwartier, die overigens uitstekend zouden werken als opzichzelfstaande korte films, geeft Gay een schrijnend en tegelijk zwartkomisch beeld van de hedendaagse midlifer. Van de man wiens vrouw het bed induikt met een bekende tot de poging tot een vluggertje op het toilet met een collega. Nieuw is zijn kijk op hun gebrekkige levensgeluk niet, maar de vergelijking met het ingebeelde machismo maakt de uitwerking verfrissend.

Ook net een beetje anders dan anders: in de laatste scène, waarin iedereen elkaar ontmoet op hetzelfde feestje, blijkt dat Gay de mannen zelfinzicht heeft geboden, maar geen verlossing. In handen van een indrukwekkende verzameling Spaanse topacteurs ontaardt die exercitie niet of nauwelijks in een klaagzang. Vooral Javier Cámara (bekend van de hoofdrol in Pedro Almodóvars Hable con ella) schittert als de kalende, dikkige man die nog één keer een ongemakkelijke smeekbede aanheft om terug te keren bij zijn voormalige geliefde.

Toch wringt het een beetje. De mislukking van het heerschap wordt hier en daar iets te vet onderstreept en de personages geven een allesbehalve eerlijke beeld van de gemiddelde Spaanse veertiger. Het maakt Gays kijk op de hedendaags anti-macho een tikkeltje bleek. Maar met zijn scherpe en eerlijke dialogen weet hij de onderliggende cynische overdaad aardig te verbloemen.

Meer over