Drama

Un año sin amor

Verkleurde opnamen van lichamen

Alles wordt van heel dichtbij gefilmd in het drama Un año sin amor. De pixels van het computerscherm waarop de jonge Pablo zijn dagboekaantekeningen naleest vullen het beeld, net als de cijfers die hij zorgvuldig noteert in het schriftje waarin hij de details van zijn ziekteverloop bijhoudt. Wanneer hij Franse les geeft, zoomt de camera in op zijn lippen die zich overdreven ronden bij elke u-klank.

Het is een manier van filmen die de Argentijnse regisseur Anahí Berneri voor haar debuutfilm vermoedelijk deels uit praktische overwegingen koos. Zo hoefde ze zich bij haar lowbudget-productie weinig zorgen te maken om decors en locaties. Maar de voortdurende close-ups benadrukken ook hoe klein de wereld van haar hoofdpersoon is. Hoe nauw Pablo's blikveld blijft en hoe klein zijn sociale omgeving is - de beperkingen die de film uiteindelijk opbreken.


Hij is een dichter en schrijver die met HIV is besmet. Zijn leven speelt zich op maar een paar plekken af. In de film, gebaseerd op de dagboekaantekeningen van de dichter Pablo Perez die ook met Berneri aan het scenario schreef, beweegt hij zich van het appartement dat hij deelt met zijn verwarde tante naar het plaatselijke ziekenhuis; van piepkleine pornobioscopen naar de woningen van de mannen door wie de masochistische Pablo zich laat afranselen.


Hij gaat om met zijn familie, een paar vrienden en mannen die hij ontmoet in de gay scene; daarbuiten lijkt nauwelijks iets te bestaan. Pablo interesseert zich meer voor het email-adres van Martin, een gespierde man die hij in een SM-kelder ontmoette, dan voor de adviezen die hij van zijn dokter krijgt.


In de daaropvolgende scènes, waarin hij zich door Martin laat vastbinden en vernederen, werkt de visuele stijl van Berneri het best. De verkleurde opnamen van halfnaakte lichamen en leren kledingstukken weten door het schemerige licht en de snelle montage een fascinerende en tegelijk dreigende sfeer te treffen. Toch benadrukken die scènes ook hoe oppervlakkig de karaktertekening van de film vaak is.


De meester-slaaf verhoudingen in het SM-circuit zijn nu eenmaal eendimensionaal, maar ze verschillen daarin heel weinig van alle andere relaties en contacten. De botsingen die Pablo met zijn vader heeft, zijn al even clichématig. Ook de twijfels die zijn leven verder beheersen zijn bekend en uiteindelijk domweg vervelend. De beperkte blik van Un año sin amor verhindert dat de film meer laat zien dan stereotiepen.


Meer over