Uitzinnig publiek maakt het feestje Manifesto

Muziek..

Naar een feest verkleed gaan als de twin towers - inclusief vliegtuigje.Op de valreep van 2005 kan het inmiddels. Zeker als dat feest hetjaarlijkse Manifesto in het Amsterdamse Paradiso is. Bij geen enkel feest(Sensation White daargelaten: allemaal wit) wordt zo massaal oproep gegevenaan de dresscode. En wordt er zoveel moeite gedaan om in te haken op hetthema, dit jaar rampspoed. Dus zijn er dinsdagnacht naast de twee dansendewolkenkrabbers ook een brandweerman, een zakenman in gescheurd pak, eenleger verpleegsters en Osama Bin Laden te zien op de dansvloer.

Wat maakt Manifesto tot zo'n succes? De dj? Joost van Bellen is eensfeermaker, al lopen lang niet alle mixen even soepel. Zinbegoochelendedecors dan? Of maffe acts? Altijd leuk om van een opblaasbare glijbaan vanhet balkon te roetsjen of in de kelder te pogoën op een punkband. Maarnoodzakelijk is het niet.

Het enige dat een feest kan maken of breken is een uitzinnig publiek.Voor veel bezoekers is Manifesto het feest van jaar. En als dan ook nogeens aan die andere voorwaarden is voldaan, dan kan de avond eigenlijk nietmeer stuk.

De traditie om op de 'derde kerstdag' de bloemetjes eens ouderwetsbuiten te zetten in Paradiso is vijf jaar geleden leven ingeblazen doorfotograaf Erwin Olaf en dj Joost van Bellen. Met in het achterhoofd hetlegendarische Love Ball in de Amsterdamse club Roxy zette ditgelegenheidsduo een spetterend feest neer. Inmiddels doet Van Bellen hetop eigen kracht - al moet Olaf afgelopen dinsdagnacht als dansende bezoekerhebben erkend dat zijn erfenis goed wordt onderhouden.

De vergelijking met de feesten in de roemruchte Roxy ligt nog steedsvoor de hand. Er floept wel eens een borst uit een decolleté en voorsommige bevolkingsgroepen zou de mannen-wc van Paradiso kunnen doorgaanvoor Dante's Inferno, maar in Paradiso is er niemand die er een wenkbrauwbij optrekt.

Toch is Manifesto is meer dan een veredeld I Love the eighties-feestje.Het gaat de bezoekers niet om de hitjes van toen te horen (al komen ze welvoorbij, Innercity en More Kante's Yeke Yeke) of om met z'n allen weer eensuit te halen met de xtc. Men komt voor het herbeleven van een gevoel.

En als dan in het holst van de nacht duizenden bloemblaadjes van hetplafond dwarrelen en de housebeat de trommelvliezen geselt, en werkelijkiederéén in Paradiso zijn handen in de lucht werpt, dan is er eindelijkdie euforische ontlading die begin jaren negentig zo gewoon was ophouseparty's. Ook al wordt er op dat moment geen house maar rockendeelectroclash gedraaid.

Jeroen Junte

Meer over