Drama

Two Mothers

Two Mothers blijft als analyse van een complexe liefdesgeschiedenis te vlak en bedeesd

Kevin Toma

Ze leven zo'n beetje alsof ze de laatste mensen op aarde zijn. Hartsvriendinnen Roz (Robin Wright) en Lil (Naomi Watts) hebben weliswaar elk een keurige baan - Lil doet iets met boten, Roz is galeriehoudster - maar dat werk is slechts bijzaak. Zodra ze de kans krijgen, trekken de vrouwen zich terug in hun afgelegen stek aan de zonovergoten Australische kust en duiken met hun goddelijk mooie, 18-jarige zonen Ian en Tom het water in.

Duidelijk een viertal dat genoeg heeft aan elkaar. Zodra Roz' echtgenoot en vijfde wiel aan de wagen Harold enkele weken voor zijn werk naar Sidney afreist, gebeurt in Two Mothers wat al na enkele scènes onvermijdelijk lijkt: Roz gaat naar bed met Ian, Lil met Tom.

Je kunt het absurd, vergezocht of verwerpelijk vinden wat in deze vrije bewerking van Doris Lessings novelle The Grandmothers (2003) gebeurt, de personages storten zich niettemin zonder al te veel scrupules op hun oedipale romances. Roz en Lil vinden het zelfs wel best dat hun omgeving hen voor lesbo's aanziet, zodat hun gerotzooi met de jongens onder de radar blijft. En als ze dan toch proberen een punt achter de vierhoeksverhouding te zetten, blijkt het vlees vanzelfsprekend veel te zwak.

Mooi hoe de eerste Engelstalige film van de Luxemburgse regisseur Anne Fontaine (Coco avant Chanel, Mon pire cauchemar) ook visueel in kringetjes draait. Steeds hetzelfde uitzicht op hetzelfde strand, hetzelfde zandpad naar zee, dezelfde jongen in dezelfde stoel op dezelfde veranda - alleen is hij de ene keer kind, de andere keer volwassen. Die terugkerende beelden illustreren de benauwende beslotenheid van het liefdesparadijs dat Roz en Lil met hun zonen optrekken. Bovendien zie je zo hoe beperkt de horizon van deze personages is; ze zijn verslaafd aan elkaars aandacht en lichamen, worden verteerd door lust, woede of afgunst wanneer de ander hen aan de kant zet en dat is het dan wel zo'n beetje.

Dat gebrek aan ontwikkeling - al dan niet opzettelijk onderstreept door het met de jaren nauwelijks veranderende uiterlijk van Lil en Roz - zorgt dat deze narcisten behoorlijk kunnen gaan irriteren. Hadden Fontaine en scenarist Christopher Hampton (Atonement) het kwartet wat meer diepgang en kleur meegegeven, dan had je je gemakkelijker door hun verlangens laten meevoeren. Nu blijft Two Mothers als analyse van een complexe liefdesgeschiedenis te vlak en bedeesd.

Dat de film toch het kijken waard is, is te danken aan Watts en Wright. Ondanks de scenariohobbels en de ongeloofwaardige make-up geven ze een waarachtige, symbiotische warmte aan hun personages, waar mindere actrices ongetwijfeld in karikaturen waren gestrand.

Meer over