Tradities, maar zelden onversneden

De 25ste editie van Music Meeting was veelkleurig, de muzikale gevoelstemperatuur hoog.

Om het jubileum te vieren – een kwart eeuw consistente kwaliteit – werd tijdens de 25ste editie van Music Meeting flink uitgepakt. Dat bleek al bij het openingsconcert door het SpokFrevo Orquestra, 17 man sterk overgevlogen uit Recife in Noordoost-Brazilië. De aldaar populaire dansmuziek frevo, een snelle, polka-achtige shuffle, wordt gecombineerd met bigbandjazz uit het swingtijdperk, en op de hoogste stand in de blender gegooid. Leider en altsaxofonist Spok heeft z’n mannen goed gedrild, want in de vrijwel voortdurend helse tempo’s werd spatgelijk gespeeld door alle secties. Feestelijk spektakel, zij het op den duur wel wat gelijkvormig.

Spok en een aantal van zijn musici waren aansluitend te gast bij een uitgebreide versie van De Nazaten, het Surinaams-Nederlandse blazersensemble dat vrolijk improviseert op kaseko, kawina en andere Caribische stijlen. De bovenmenselijke snelheden van de Brazilianen haalden ze niet, maar dat was eigenlijk een voordeel: zo kwam er meer ontspanning in de swing.

Bijzondere jazz speelt altijd een rol op het festival, en de zaterdagse afsluiter was daar een adembenemend voorbeeld van. De voorstelling l’Oeuil de l’Elephant bestond uit geprojecteerde foto’s van de beroemde Franse fotograaf Guy Le Querrec, muzikaal becommentarieerd door een kwartet rond twee virtuoze landgenoten, Louis Sclavis en Michel Portal. De schitterende klanken van hun klarinetten, sopraansax en bandoneon mengden in voorbeeldig evenwicht met de sfeervolle, speelse of indringende beelden, in composities van zeldzame pracht en expressiviteit. Een meesterzet van programmeur Wim Westerveld.

Dag twee begon met een van de nieuwe festivalonderdelen: een tweetal brunchconcerten in de aanpalende Hortus Arcadië. Al etend werden de vroege festivalgangers getrakteerd op een voorproefje van het avondprogramma – door de Colombiaanse Grupo Tambó – en een solo-optreden van de Russische zanger en etnomusicoloog Sergey Starostin, die zijn gehoor drie kwartier lang moeiteloos geboeid hield met enkele fluiten, een tokkeldoosje en oude volksliedjes.

Het Nederlandse StriCat zorgde voor verrassing door aan te treden in gezelschap van de Bulgaar Theodosii Spassov. Diens veelkleurige spel op de kaval (herdersfluit) kringelde en buitelde soms sierlijk en dan weer snijdend door de trompet-, cimbaal- en accordeonpartijen van het trio heen.

De muzikale gevoelstemperatuur liep vervolgens in de grote tent verder op. Begeleid door vier topkrachten uit de muziekscene van São Paulo vertolkte de Duitse zangeres Céline Rudolph er haar Braziliaanse repertoire. Even leek het erop dat haar zang een beleefd eerbetoon aan Astrud Gilberto niet zou ontstijgen, maar toen ze na enkele nummers het luchtige meisje uit Ipanema achter zich liet en als een furie begon te scatten, koeren en krijsen, was er geen houden meer aan. Zelfs het coveren van een toch redelijk uitgekauwd deuntje als Norwegian Wood bleek aanleiding te kunnen geven tot meeslepende zang met verbluffend inventief knoppen- en toetsenwerk van meesteraccordeonist Toninho Ferragutti.

De Music Meeting brengt tradities, maar zelden onversneden. Zangeres Rokia Traoré maakte maandagmiddag haar opwachting met een deels Afrikaanse, deels Europese band. Haar muziek mag oppervlakkig bezien Afrikaans klinken, dankzij haar jeugd als diplomatendochter heeft ze het perspectief van een wereldburger. Met indringende zang en katachtige dansbewegingen verzekerde ze zich van ieders aandacht. Halverwege de voorstelling verraste ze met een aangrijpende vertolking van de jazzstandard The Man I Love. Dat het optreden uitmondde in een wat obligate, stampende orgie van rockklanken, werd haar liefdevol vergeven.

Hoe het kleine gebaar minstens zo indringend kan zijn als het grote, werd twee uur later gedemonstreerd door twee zwaargewichten van de Braziliaanse muziek – Hamilton de Holanda en Marcos Suzano – op instrumenten van wel zeer bescheiden afmeting: mandoline en pandeiro (tamboerijn). Spetterend vuurwerk in miniatuur.

Pas later bleek hoezeer de vele Braziliaanse muzikanten op het festival in hun rats hadden gezeten, nadat ze hadden vernomen van het vliegtuigongeluk op dezelfde lijnvlucht die ze de volgende dag zelf naar huis zouden nemen.

Meer over