Tracks vol hiphop- en breakbeats, scheurende rock, maar vooral funk

 

Robert van Gijssel
Clarence Clarity. Beeld .
Clarence Clarity.Beeld .

Welk genrekopje er ook boven deze recensie staat, Clarence Clarity wordt ermee tekortgedaan. De debuterende Londenaar met mysterieuze fantasiebiografie - iets met de Fiji-eilanden - stapelt zijn tracks vol hiphop- en breakbeats, scheurende rock, maar vooral funk. En dan het liefst de knetterende elektronische spacefunk van George Clinton en een beetje Prince.

No Now is een overdadige plaat. Elk nummer zit volgeramd met eindeloos gelaagde en vervormde stemmetjes, met gillende gitaar- en keyboardsolo's en onvermoeibaar over elkaar heen schuivende ritmes. Als een nummer - zoals Let's Shoot Up - te conventioneel dreigt te worden, schuift de hyperactieve Clarity er weer een ander ritme in of een onderliggend melodietje. Weer een nummer in een nummer.

Het hoofd begint te tollen bij die overvloed. Maar vindt toch wat rust bij een paar parels van liedjes. Zoals het redelijk gestructureerde Alive in the Septic Tank en de heerlijke funkstamper Those Who Can't, Cheat, waarin zowaar een refrein valt te ontwaren.

Meer over