InterviewDeWolff

Tour of geen tour: de Nederlandse rockband DeWolff gaat niet bij de pakken neerzitten

De Nederlandse rockband DeWolff moest halsoverkop hun Europese tour afblazen. Het leverde de nieuwe plaat Wolffpack op die de band voor nieuwe uitdagingen stelde.

DeWolff, met vanaf links: ­Robin Piso, ­Pablo van de Poel en Luka van de Poel. Beeld Hilde Harshagen
DeWolff, met vanaf links: ­Robin Piso, ­Pablo van de Poel en Luka van de Poel.Beeld Hilde Harshagen

De voortekenen waren goed. Het Limburgse rocktrio DeWolff had een nieuwe plaat gemaakt, Tascam Tapes, en kon die in januari 2020 in een uitverkocht Paradiso presenteren. De Europese tournee die volgde zou de band langs zalen voeren die net een maatje groter waren dan een jaar eerder.

Ze deden eerst Frankrijk en Spanje aan. Vooral Madrid was fantastisch, weet zanger en gitarist Pablo van de Poel (29) nog. ‘Met weemoed denk ik terug aan het enthousiasme van een volle zaal, dat momentum is heel belangrijk. Je hoopt snel terug te komen, maar dat kan dus niet.’

‘Niet veel later reden we van Praag naar een show in Wenen toen corona toesloeg, de show werd gecanceld’, zegt Pablo’s broer en drummer van DeWolff Luka (26). Ze zijn toen doorgereden naar Boedapest, maar toen ook die show werd afgelast, wisten ze dat het voorlopig gedaan was met optreden. ‘Ook de Verenigde Staten, waar we het op Spotify best goed doen, stonden op het programma, voor het eerst’, zegt Robin Piso (30), bespeler van het hammondorgel. Zo kon ook de eerste Amerikaanse tour voor DeWolff de ijskast in.

Maar het drietal liet zich niet uit het veld slaan en ging gewoon weer aan het werk. DeWolff ging verder met liedjes schrijven voor wat Wolffpack is geworden, het negende studioalbum, dat eerder deze maand is verschenen.

Zo werd de leegte die ze alle drie voelden het best opgevuld, vertellen ze in hun eigen Electrosaurus Southern Sound Studio in een werfkelder aan de Utrechtse Oudegracht. De Domstad is al een kleine tien jaar de uitvalsbasis van DeWolff. Ze wonen alle drie op een straal van hooguit één kilometer van hun studio, gevuld met analoge apparatuur, Perzische tapijten en vintage instrumenten. Achter Luka’s zorgvuldig verzamelde drumonderdelen uit de jaren zestig (‘Ik heb niks nieuws’), Robins zo kenmerkende klassieke hammondorgel en Pablo’s Gibson Les Paul-gitaren (‘Helaas geen originele, want die zijn veel te duur’) sputtert een espressoapparaat.

null Beeld Hilde Harshagen
Beeld Hilde Harshagen

Luka schenkt koffie in terwijl Robin van wal steekt. ‘Natuurlijk baalden we ontzettend toen we ineens weer terug waren, we hadden echt plannen met Tascam Tapes. We dachten de tour eerst nog even naar september te kunnen verzetten, maar ook dat zat er niet in.’

Jammer, want Tascam Tapes was door de opnametechniek, een viersporencassetterecorder Tascam, nu net een plaat die potentie bood voor een nieuw publiek, denkt Pablo. ‘Dit is nu eens een plaat voor mensen die níét per se houden van Deep Purple, vette gitaarsolo’s of gierende hammondorgels.’

Het geluid op Tascam Tapes is soberder, de songs compacter. Het album werd tijdens de Europese tournee van 2018 onderweg in het tourbusje geconcipieerd. Het idee was om tijdens het reizen en het wachten in kleedkamers, liedjes te maken en die meteen op het jarentachtigcassettedeck vast te leggen. Pablo: ‘Ik had dat ding ooit voor 30 euro gekocht op Marktplaats, sommige onderdelen moesten echt met elastiek en plakband bij elkaar worden gehouden.’

Voor grootse orgel- en drumpartijen was geen ruimte op de cassettes. Alles moest simpel worden gehouden en direct op cassette worden gezet. Zo klinkt Tascam Tapes anders dan andere DeWolff-platen. Kleiner en toegankelijker, wat de band met It Ain’t Easy een radiohitje opleverde. Dat was nieuw voor de band, die vanaf zijn ontstaan een jaar of veertien geleden heeft kunnen bouwen aan een trouwe fanschare zonder echt grote hits te hebben.

Nederland leerde het drietal uit Geleen in 2008 kennen. Jongetjes waren het eigenlijk nog, toen hun reputatie als beestachtig goede rockertjes de Randstad bereikte. Paradiso boekte DeWolff en de eerste van diverse optredens in De wereld draait door deed de argeloze tv-kijker versteld staan. Zo jong en zo behept met het klassiekerockwerk van Led Zeppelin, Deep Purple en Eric Clapton – waar hadden ze dit geleerd?

Nu de jongens mannen zijn geworden, is de vraag nog altijd relevant. ‘We hebben de sound niet van onze vader’, legt de oudste van de broers Van de Poel uit. ‘Die is 52 en eigenlijk te jong om de klassieke rock van Led Zeppelin zelf te hebben meegemaakt; grunge was meer zijn ding. Als ik aan onze kinderjaren terugdenk, hoor ik Pearl Jam en staat de radio afgestemd op Studio Brussel.’

Het was een verzamel-cd van Jimi Hendrix die de 12-jarige Pablo met Kerstmis van zijn vader kreeg die de basis voor de latere band zou leggen. ‘Mijn pa kende Hendrix ook niet zo goed, maar wist dat hij als de beste gitarist werd gezien. Dan moest ik, die net gitaar was gaan spelen, dat maar eens horen. Eerst snapte ik zijn moeilijke solo’s niet, maar ik ben er steeds dieper ingedoken.’

En Luka, zijn drie jaar jongere broertje, ging met hem mee. Urenlang kon hij op YouTube naar filmpjes van drummers kijken. ‘Allemaal gasten uit de jaren vijftig, zestig en zeventig, zoals Buddy Rich en Mitch Mitchell van The Jimi Hendrix Experience, maar vooral van John Bonham uit Led Zeppelin kon ik geen genoeg krijgen.’

Eigenlijk luisterden de broers geen muziek van na 1977, waarom zouden ze ook als alles wat van daarvoor was nog zo fantastisch klonk. Een gelijkgestemde vond Pablo in Robin Piso, met wie hij samen in de begeleidingsband van een jongerenkoor zong.

null Beeld Hilde Harshagen
Beeld Hilde Harshagen

Een door papa Van de Poel in de achtertuin gegraven kelder fungeerde als oefenruimte. Robin speelde aanvankelijk bas en piano, maar switchte naar hammondorgel nadat hij in Sittard een optreden van toetsenist Thijs Schrijnemakers had gezien. ‘Ik vond piano niet geschikt voor rock-’n-roll en meer iets om Bach of Mozart op te spelen. Onzin, maar ik was blijkbaar nog te jong om te weten dat er ook zoiets als rock-’n-rollpiano bestond.’

De lange, bijtende solo’s en het gruizige stemgeluid van Pablo aan de ene kant, het gierende orgel aan de andere kant en ertussenin het bontgekleurde drumwerk van Luka bepaalde lang het geluid van DeWolff.

Zo bleven ze die ‘jonge rockhonden uit Limburg’, ook al waren ze inmiddels volwassen mannen. Pablo: ‘Zo rond 2012 waren we niet meer veelbelovend, maar hadden we ook nog niet echt naam gemaakt als grote, volwassen rockband. Best lekker eigenlijk, zo tussen wal en schip te raken.’ DeWolff kon zich in betrekkelijke luwte blijven doorontwikkelen.

Iedere plaat probeerden ze iets anders of nieuws, zoals samenwerken met de Amerikaanse producer Mark Neill, bekend van onder andere The Black Keys, op het album Grand Southern Electric (2014). Robin: ‘We gingen te ingewikkelde muziek maken; Mark dwong ons daarom tot wat simpeler spel. Zo kregen onze liedjes een boost en was er voor ons steeds weer iets nieuws te ontdekken.’

De leden van het trio raakten nooit op elkaar uitgekeken. Best bijzonder toch, zo lang al met z’n drieën? Ze zouden niet anders willen. Nooit is groepsuitbreiding een optie geweest, waardoor klassiekerocktrio’s als Cream en The Jimi Hendrix Experience een voorbeeld blijven.

null Beeld Hilde Harshagen
Beeld Hilde Harshagen

Toch spelen Pablo, Luka en Robin op het nieuwe album Wolffpack voor het eerst samen met gastmuzikanten. Niet alleen om alles net even anders te doen dan op hun vorige plaat, maar ook omdat de coronaomstandigheden ze daartoe uitnodigden. Pablo: ‘We hadden alle tijd, zaten allemaal thuis en dachten: dat geldt voor iedereen. Zo veel muzikale vrienden kunnen ook nergens heen. Laten we er een paar vragen.’

Zo is op het nummer Yes You Do Ian Peres te horen, voormalig bassist van de Australische rockband Wolfmother, en doen Judy Blank en de Dawn Brothers mee. Ook de Amerikaanse gitarist Luther Dickinson (North Mississippi Allstars) droeg ook een steentje bij, maar die bijdrage haalde het album niet.

Pablo: ‘De fans beslisten mee over wat er op de plaat kwam – ook weer zo’n spelregel die we hadden bedacht om ons scherp te houden. We hadden een nieuwsbrief waarin we iedere paar weken liedjes plaatsten, dit DeWolff-demopanel mocht zijn favorieten kiezen.’ De achterliggende reden was niet zozeer dat het trio onzeker was, maar dat deze manier van werken een goede stok achter deur was om iedere paar weken met nieuwe liedjes te komen.

Robin: ‘Je wilt in deze tijd zo min mogelijk samen in de studio zijn. Als je door corona los van elkaar alleen thuis zit te werken aan nieuwe liedjes, doe je daar veel langer over. Ik miste bevestiging en zat eindeloos aan één ding te prutsen, terwijl ik eigenlijk al honderd ideetjes had die ook cool leken.’

Pablo: ‘Die deadlines hebben ons door de zomer geholpen. We dachten eerst gewoon een ep met een paar liedjes te maken, omdat we toch niks om handen hadden. Even niet meer balen van wat er niet kon, maar met een nieuwe mindset aan het werk. En ineens was daar toch weer genoeg materiaal voor een volledig album.’

Wolffpack is de beste liedjesplaat die de band tot nu toe uitbracht. Rock vermengd met r-’n’-b en zelfs een vleugje disco. Het lijkt wel alsof de beperkingen nieuwe bronnen van creativiteit hebben aangeboord.

Luka: ‘Best gek eigenlijk, als je een jaar geleden had gezegd dat we er nu zo voor zouden staan, een jaar lang nauwelijks spelen en geen uitzicht op verbetering, dan zou ik hebben gedacht dat het einde verhaal zou zijn. Maar alles heeft zo goed uitgepakt dat we zo een Wolffpack 2 zouden kunnen uitbrengen.’

Daar wil zijn broer Pablo toch even niks van weten. ‘Een nieuwe plaat is toch een zaadje dat je plant waaruit door veel live te spelen iets moois kan groeien. Tascam Tapes werd in de kiem gesmoord. Laat nou toch alsjeblieft niet gebeuren dat er uit dit verse Wolffpack-zaad ook niets kan groeien.’

Wolffpack van DeWolff is verschenen op Mascot Records.

NPO 2 Extra zendt 19/2 vanaf 20.30 uur twee programma's uit rond de band: een concertregistratie met het Metropole Orkest, gevolgd door de documentaire DeWolff in Europa.

Marathon

Van 14 t/m 23 maart vindt in de TivoliVredenburg in Utrecht de Nonagon Marathon van DeWolff plaats. In tien dagen zal de band negen concerten geven waarin steeds een van de negen albums (de eerste ep meegerekend) integraal spelen. In eerste instantie zullen de shows worden gestreamd, te zijner tijd wordt gekeken of publiek aanwezig mag zijn.

Meer over