PoëzieGoed&Slecht

Tim Hofman geeft alles in zijn poëzie, en dat is niet veel. Lees liever Judith Herzberg

Tim Hofman en Judith Herzberg dichten over het lichaam, en bij Arjan Peters gaat een licht op.

null Beeld Getty, bewerking Studio V
Beeld Getty, bewerking Studio V

Als we ons best doen en door alle mascara, handtassen, sjaaltjes en tattoos van Tim Hofman heen kijken, dan blijft er iemand over die nog steeds niet kan dichten en het, Grappig jammer, toch doet (Meulenhoff; € 15,99). Hij geeft alles, en dat is niet veel. Deze heet ‘Lichaam’:

‘languit
je lichaam
langzaam

licht uit
licht aan
’t ligt aan

dat uitzicht
wat uitlicht
’t gezicht
uit ’t zicht

licht uit
licht aan
langzaam
je lichaam’

Van iemand die zo in de weer is met zijn uiterlijk, zou je iets meer verwachten dan lichtknopje uit en aan. Het lichaam mag blijven liggen, maar de taal had in actie moeten komen.

Ik kan Tim en alle anderen de nieuwe bundel van Judith Herzberg aanbevelen, Vormen van gekte (De Harmonie; € 17,50), en het is geen wedstrijd maar slechts een vergelijking. Ook dit kun je met dat lichaam doen:

‘Wedstrijden wil je liefst vermijden tenzij
het iets betreft dat meet- of weetbaar is
appels en peren mag je vergelijken
niet besluiten wie van drie gegadigden
de beste schrijver is.

Maar in en om mijn lijf
woedt strijd
het donker glanzend haar
heeft het al afgelegd
tegen het grijs,
wordt matter.

Darm, longen, hart of huid
wie gaat eraan – wie houdt het uit?

Zo vreemd dat wat er
binnenin gebeurt
buiten mij omgaat.’

Herzberg gaat niet tussen haar teksten en de lezer staan. Zo valt het volle licht op haar inzichten en vragen (‘Hoe maakt een uitzicht zich onthoudbaar’), en krijgen we een scherper beeld dan welke fotocamera ook had kunnen vastleggen.

Meer over