Film

This Much I Know to Be True is een ode aan de magie die zich voordoet wanneer Nick Cave en Warren Ellis samen muziek maken ★★★★☆

De honderd minuten zijn meer concertfilm dan documentaire.

Menno Pot
This Much I Know to Be True Beeld
This Much I Know to Be True

Aan het begin van This Much I Know to Be True toont Nick Cave ons een serie keramieken beeldjes die leven en dood van de duivel verbeelden. Cave (64) heeft ze zelf gemaakt. Tijdens de coronapandemie heeft hij zichzelf maar opgeleid tot keramist, zegt hij.

Bij één scultpuur moet hij even naar woorden zoeken: een kind dat de duivel de hand reikt en vergiffenis schenkt. Direct voel je het: de geest van Arthur waart door de ruimte, Caves zoon die in 2015 op 15-jarige leeftijd om het leven kwam door een val van een klif bij Brighton.

Arthurs naam valt geen enkele keer. De honderd minuten die volgen zijn meer concertfilm dan documentaire. Toch vóél je dat Arthur hier een rol vervult en dat zijn vader hetzelfde voelt. Over dood en verlies zong Nick Cave altijd al, maar alle woorden die hij er sinds 2015 aan wijdde, hebben een urgentie waaraan geen luisteraar ontsnapt. Als de film één boodschap heeft, is het die.

Regisseur Andrew Dominik maakte eerder One More Time with Feeling (2016). Dat was wél echt een documentaire, over Cave als rouwende vader, onmogelijk om met droge ogen uit te zitten.

This Much I Know to Be True is een soort vervolg, met heel weinig gesproken woord en veel muziek: prachtig gefilmde live-uitvoeringen in een verlaten balzaal, van songs van Ghosteen (2019) en Carnage (2021), de twee albums die Cave sinds Arthurs dood maakte.

Dominiks tweede Cave-film is vooral een ode aan de magie die zich voordoet wanneer Cave en zijn Bad Seeds-bloedbroeder Warren Ellis samen muziek maken, of het nou in een kaal liedje als Spinning Song is, of de vorm van een geluidsorkaan aanneemt, met topzware band en stroboscopisch licht, als in White Elephant.

Tussendoor komt de oude, breekbare Marianne Faithfull, met slangetje in haar neus voor extra zuurstof, even langs om een gedicht voor te dragen, een teder hoogtepunt in de film.

Nog zo’n hoogtepunt is de passage over misschien wel Caves opvallendste activiteit sinds Arthurs dood: zijn blog The Red Hand Files, waar hij vragen (vaak diep persoonlijke van bedroefde fans) met empathie en engelengeduld beantwoordt in prachtig proza.

‘Ik neem de tijd voor die vragen. Als ik snel zou antwoorden, zou ik dat niet vanuit het beste deel van mijn natuur doen. Dat is de waarde van The Red Hand Files: de vragen dwingen me om contact te houden met het beste deel van mijn karakter. Dat gaat bij mij niet vanzelf.’

Tijdens zulke passages moet je wel verzuchten dat This Much I Know to Be True, hoe magistraal de muziek ook is, toch iets meer documentaire had mogen zijn.

This Much I Know to Be True

Documentaire/concertfilm

★★★★☆

Regie Andrew Dominik.

101 min., in ruim 80 zalen, van 11 t/m 15/5.

Meer over