The Voices is volstrekt oprecht en bloedserieus

Satrapi maakt van The Voices een ietwat ongrijpbare film, een compliment voor wat eerst een oppervlakkige komedie lijkt.

Still uit The Voices. Beeld .
Still uit The Voices.Beeld .

Regie: Marjane Satrapi. Met: Ryan Reynolds, Gemma Arterton, Anna Kendrick, Jacki Weaver. 103 min, in 2 zalen.

'Did you fuck the bitch?' Wanneer de kat van de lieve Jerry (Ryan Reynolds) deze vraag aan zijn baasje stelt, wordt definitief duidelijk dat Jerry niet zomaar als onschuldige, aandoenlijk sociaal onaangepaste jongen door het leven gaat.

Op zijn werk, waar hij in een roze overall badkamerspullen in kartonnen dozen verpakt, is Jerry gevallen voor collega Fiona, het mooie meisje van de boekhoudafdeling. Thuis neemt hij dagelijks, in uitvoerige conversaties met zijn valse kat Mr. Whiskers en goeiige hond Bosco (Reynolds voorziet ze zelf, bijna onherkenbaar, van een stem), het leven door. Jerry, zoveel is helder, hoort stemmen.

Geen ramp, vindt ook zijn psychiater - al stuurt Mr. Whiskers Jerry's geestelijke gezondheid langzaam richting gevarenzone.

The Voices is de vierde film van de Iraanse filmmaakster/striptekenaar Marjane Satrapi (Persepolis, Poulet aux prunes) en de eerste die ze niet baseerde op een eigen graphic novel of dito scenario. Dat laatste is niet te merken: opnieuw duikt ze diep in het brein van haar hoofdpersonage, waar ze een deel van diens onderbewustzijn naar boven haalt, zichtbaar maakt en op originele wijze binnenstebuiten keert.

Dat doet ze met meer intelligentie dan in eerste instantie is te zien. Op een afstandje ademt The Voices, met al zijn pratende dieren, zuurstokkleuren en licht-karikaturale bijrolfiguren, toch een beetje de sfeer van komedies van bedenkelijk allooi.

Maar zo gauw de film na een enigszins kabbelende start op gang komt (zonder details van plotwendingen te bespreken, volstaat de wetenschap dat in Jerry een vol tegenstrijdigheden opererende seriemoordenaar huist), ontpopt The Voices zich tot een uitgebalanceerd, tragikomisch karakterdrama.

Ook de bijrollen maken zich los van de typetjes die ze lijken te spelen. Ex-Bondgirl Gemma Arterton (als Fiona) is meer dan slechts kantoorbabe, en vooral Anna Kendrick, als Jerry's nerveuzige collega, biedt ijzersterk tegenwicht aan Reynolds' doorwrochte personage.

Satrapi maakt van The Voices een ietwat ongrijpbare film -- en dat is een compliment. Luchtig, speels, grappig en tegelijk volstrekt oprecht en bloedserieus; het is een tamelijk wonderlijke combinatie.

Bijna gooit Satrapi haar eigen ruiten in, met een weliswaar goed gespeelde maar bovenal onnodig verklarende flashback, die Jerry's gedrag met een jeugdtrauma van logica moet voorzien. Maar dan is er gelukkig altijd Reynolds om de gaatjes dicht te lopen. Met zijn complexe en onorthodoxe Jerry voorziet hij een verrukkelijke filmpsychopaat van een overtuigend gezicht.

Meer over