The Strokes imponeren op routine

Vooral in kringen die zich over het verkijgen van kaartjes geen zorgen hoeven maken, wordt er veel gemopperd op The Strokes, die clubs als Paradiso achter zich hebben gelaten en hun Europese tournee afwerken in zalen met een minimum capaciteit van vijfduizend bezoekers....

Gijsbert Kamer

Zal best, maar feit is dat het New Yorkse vijftal zonder moeite de vijfduizend kaarten van de hand deed, en dus vier keer zoveel mensen het Strokes-gevoel konden beleven dan bijna twee jaar geleden, toen de groep in Paradiso stond. Alleen: kunnen ze het aan, zo'n grote zaal?

Daar kon je op voorhand zo je twijfels bij hebben. Hun onlangs verschenen tweede album Room On Fire heeft immers niet die indruk gemaakt van het debuut Is This It. Meer van hetzelfde, alleen minder goed. En hoe opwindend The Strokes live ook mogen klinken,bepaald beweeglijk oogde het ten tijde van hun debuut niet.

Dat doet het nog altijd niet, zo blijkt vrijdag in de Music Hall. De vijf heren staan in het halfdonker, het gelaat van zanger Julian Casablancas is ook van dichtbij door duisternis omringd. Ter compensatie wordt het publiek verblind door fel witte lichtbundels. Niet erg sympathiek allemaal, maar toch gebeurt er iets waardoor je geneigd bent veel te vergeven.

Maar wat? Het geluid is uitstekend, maar de grootste verbazing wordt toch veroorzaaakt door de liedjes. Het materiaal van beide albums wisselt elkaar keurig af: The Modern Age loopt over in 12:51. Is het nieuwe repertoire echt zo veel minder dan het oude? Daar blijkt, en dat isverrassend, tijdens de kleine zeventig minuten die The Strokes op het podium staan, eigenlijk niks van.

I Can't Win, Reptilia en vooral hun meesterlijke poging tot soulballad Under Control doen niet onder voor Someday, Last Nite, en afsluiter Take It Or Leave It. Ander opmerkelijk gegeven is de onderhuidse spanning die de groep toch weet op te roepen, ook al oogt het allemaal verveeld en onbeweeglijk.

The Strokes doen je perceptie in drie kwartier veranderen van 'kom maar op' via 'tjee, wat klinkt dit goed' naar 'wij willen meer, meer, meer'.

En dat de behoefte aan meer Strokes zelfs met zeventig minuten (twee keer zo lang als vorige keer) onverzadigbaar blijkt, is een constatering die haaks staat op de indruk die beluistering van Room On Fire naliet. De vervlechtingen van het lijnenspel van gitaristen Nick Valensi en Albert Hammond Jr, zijn live hypnotiserender en het venijn waarmee zanger Casablancas zijn luie quasi-verveelde zang weet af te wisselen klinkt naar het slot toe steeds giftiger.

De overrompeling is achter de rug en het spelen alsof ieder optredenhet laatste zou kunnen zijn, is omgezet in routine. Maar dat The Strokes op die routine toch zoveel indruk maken, is een raadsel. Het is een opgave waar we eigenlijk maar geen antwoord op moeten zoeken. Genieten zo lang als het duurt, dat is wat The Strokes uitdragen, en genoten hebben we, ook in de Heineken Music Hall.

Meer over